Willem Marinus van Rossum (1854-1932) werd geboren te Zwolle. Hij trad in 1873 in bij de Redemptoristen en werd in 1879 tot priester gewijd. Hij doceerde dogmatiek in Wittem en werd daar in 1893 rector. In 1895 werd hij naar Rome geroepen. In 1911 werd hij tot kardinaal verheven. In 1918 werd hij prefect van de Congregatie voor de Voortplanting des Geloofs (Propaganda Fide). Hij was o.m. lid van het Heilig Officie en van de Commissie voor de codificatie van het kerkelijk recht. Onder zijn leiding vond een koerswijziging in de kerkelijke missiepolitiek plaats. Hij maakte de missieactiviteiten los van nationale en koloniale belangen en pleitte voor opbouw van lokale kerken, en voor inheemse priesters. Twee pauselijke missie-encyclieken waren gestempeld door zijn visie. In Nederland was hij betrokken bij de stichting van de Katholieke Universiteit en was hij pauselijk legaat bij het Internationaal Eucharistisch Congres in Amsterdam in 1924. Van Rossum overleed in 1932 in Maastricht; Hij werd begraven in de kloosterkerk te Wittem.