De Stichting Joannes de Deo is in 1975 opgericht door de Broeders van Sint Joannes de Deo, een congregatie die in 1856 in Duitsland is gesticht. De Nederlandse tak van deze congregatie ontplooide een grote activiteit op het terrein van de ziekenzorg, aanvankelijk alleen voor mannen ongeacht hun levensbeschouwing. De broeders richtten op verschillende plaatsen ziekenhuizen op (algemene maar ook een ziekenhuis voor longpatiënten), werkten in de wijk, richtten verpleeghuizen op. Zij stichtten ook ziekenhuizen in Afrika. Vanwege de terugloop van het aantal broeders, de toenemende medische specialisatie en bedrijfsmatige aanpak van de gezondheidszorg aan het begin van de jaren zeventig namen de broeders het besluit de zieken-, verzorgings- en verpleeghuizen los te maken van de congregatie. Zij richtten de Stichting Joannes de Deo op. Deze stichting werd een zogenaamde moederstichting van de instellingen van de congregatie en was eigenaresse van de gebouwen en inventarissen. De exploitatie van de diverse instellingen kwam in handen van afzonderlijke dochterstichtingen met uitzondering van het verzorgingshuis in Helvoirt. De broeders trokken zich terug uit de diverse besturen en hadden allen nog via een Raad van Toezicht contact met de instellingen. Deze Raad was opgericht om de identiteit van de stichtingen te bewaken en de belangen van de congregatie te behartigen. In 1979 werd nog de Stichting Granada opgericht voor financiële ondersteuning aan projecten op het gebied van de gezondheids- en bejaardenzorg en in 1980 volgde de instelling van de bijzondere leerstoel Verpleeghuisgeneeskunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. . In 1991 werd de stichting geliquideerd; de dochterstichtingen gingen zelfstandig verder.