Ludovicus Jacobus (Louis) Rogier (1894-1974) volgde de Kweekschool in Rotterdam. Hij behaalde de middelbare akte Nederlands en was van 1919-1947 leraar te Rotterdam. Als historicus was hij autodidact. In 1947 kreeg hij een eredoctoraat van de Kath. Universiteit Nijmegen en werd hij daar hoogleraar vaderlandse en algemene geschiedenis der nieuwere tijden. Vanwege zijn literaire schrijfstijl kreeg hij in 1955 als eerste historicus de P.C. Hooftprijs. Hij vervulde bestuurlijke en adviserende functies voor o.m. het Historisch Genootschap, het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis, de Organisatie voor Zuiver-wetenschappelijk onderzoek en het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie. Zijn openhartige beschrijving van de geschiedenis der katholieke emancipatie bracht hem lof en kritiek.