De lekenorganisatie Calama werd opgericht in 1971 in Chili, genoemd naar het dorp waar de eerste leden ‘aan de basis’ gingen werken met als doel een ‘kerk van de armen’ op te bouwen. Een van de grote inspirators was de Nederlandse jezuïet Jan Caminada (1926-1981). De leden (priesters, religieuzen en leken) werkten in onder andere Argentinië, Chili, Peru, Venezuela, Nicaragua, Rotterdam en op de Filippijnen. De Rotterdamse groep werd aanvankelijk gevormd door de in Chili werkzame leden, die in 1973 moesten vertrekken na de staatsgreep van Pinochet. Het ‘methodepapier’ van 1978, waarin de groep na uitvoerig overleg met de andere groepen zijn visie en plannen beschreef, zorgde voor commotie vanwege de marxistisch-leninistische tendens die uit het papier sprak. Andere conflicten waren intern (splitsing naar aanleiding van de conferentie in Santa Domingo in 1980) of extern (de Vastenaktie van deken Gelissen, te Gennep in 1981). Na de splitsing gingen de groepen in Guayana (Peru), Rotterdam en op de Filippijnen verder als de Calama-groep; Brussel, Chicago, Ludwigshafen, Maracay en Santo Domingo splitsten zich af. Mgr. Labayen, bisschop van Infanta (Filippijnen) was een van de grote ondersteuners van Calama. Na het overlijden van Jan Caminada gingen de groepen door met hun projecten. Pas in oktober 2006 werd de groep Rotterdam opgeheven.