Anna Alberdina Antoinette Terruwe (1911-2004) werd geboren te Vierlingsbeek. Zij studeerde in 1938 af als arts aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Ze werkte in de psychiatrische instelling 'Voorburg' in Vught en specialiseerde zich in de psychiatrie bij prof. J.J.G. Prick in Nijmegen. In 1945 opende ze een eigen praktijk voor psychotherapie. Ze promoveerde in 1949 in Leiden. Haar opvatting van psychotherapie was een combinatie van thomistische psychologie en freudiaanse psychoanalyse, waarin ze gesteund werd door de Nijmeegse hoogleraar psychologie P.J.A. Calon. Terruwe behandelde veel priesters met neuroses als gevolg van de kerkelijke leer over seksualiteit. Moraaltheologen steunden haar, van de kant van jezuïeten kwamen verdachtmakingen. In 1965 werd zij door Rome gerehabiliteerd. Met betrekking tot celibaat en geboorteregeling was zij conservatief en had invloed op de encycliek Humanae Vitae van paus Paulus VI. In de jaren zeventig kregen haar bevestigingsleer en -therapie bekendheid, ook internationaal. Zij overleed te Deurne.