Pieter Ludovicus Tack (1870-1943) werd geboren in het Belgische Humbeek. Hij studeerde Germaanse filologie in Gent. Na zijn doctoraat werd hij leraar op verschillende scholen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij één van de hoofdpersonen binnen het Vlaams activisme. In 1917 was hij een van de oprichters van de Raad van Vlaanderen. Tevens werd hij benoemd tot hoogleraar Nederlands aan de universiteit van Gent. In november 1918 moest hij naar Duitsland vluchten, vervolgens vestigde hij zich in Nederland. In Middelburg werd hij leraar Nederlands, en in 1938 werd hij tot hoogleraar benoemd aan de Katholieke Universiteit. Hij overleed in Nijmegen.