A.G. (Ton) Berendschot (1930-2010) werd geboren te Twello. In 1957 werd hij in Utrecht tot priester gewijd. Hij was kapelaan en pastoor. Hij overleed te Blaricum.

Adriana Charlotte (Ada) Klemann (1924- ) werd geboren te Den Haag. Zij was gehuwd met Ben Abbenhuis.

Antonius Albertus Ariëns (1910-1971) werd geboren te Wijk bij Duurstede. Na zijn priesteropleiding werd hij in 1934 tot priester gewijd. Hij studeerde filosofie en politieke en sociale wetenschappen in Rome en Leuven. Na afronding van zijn studie werd Ariëns in 1938 professor in de filosofie aan het grootseminarie Rijsenburg, later filosoficum Dijnselburg. Daarnaast was hij geestelijke adviseur van onder meer de Nederlandse Rooms-Katholieke Middenstandsbond en van de Katholieke Filmaktie. In 1967 ging hij met emeritaat. In 1971 overleed hij tijdens een buitenlandse reis naar Mallorca.

Albert Antonius Trouwborst werd in 1928 geboren in Tarakan op Borneo. Van 1945 tot 1950 studeerde hij Indologie in Leiden. Van 1952 tot 1960 was hij conservator bij het Rijksmuseum voor Volkenkunde. Hij promoveerde in 1956. In 1958 en 1959 deed hij veldwerk in Burundi. Van 1960-1964 was hij assistant professeur aan de Universiteit van Montreal in Canada. Van 1964-1989 was hij lector/hoogleraar in de Niet-Westerse Sociologie aan de Katholieke Universiteit in Nijmegen. Tussen 1977 en 1987 gaf hij ook gastcolleges in het buitenland. In 1989 ging hij met emeritaat. In 1995 was hij interim-directeur van het Afrika Studies Centre in Leiden. Hij overleed in Nijmegen.

Andreas Antonius Maria (Dries) van Agt (1931) werd geboren in Geldrop. Hij studeerde vanaf 1949 rechten in Nijmegen. In 1958 werd hij wetgevingsjurist bij de overheid. Van 1968-1971 was hij medewerker en hoogleraar strafrecht in Nijmegen. In 1969 werd hij daarnaast voorzitter van het Centrum voor Staatkundige Vorming. In 1971 werd hij minister van justitie, in 1973 vice-premier in het kabinet-Den Uyl. In 1977 werd hij minister-president en in 1982 opnieuw. Van 1983-1987 was hij Commissaris van de Koningin in Noord-Brabant en daarna ambassadeur van de Europese Gemeenschap in Tokio en Washington. Daarna zette hij zich in voor de Palestijnse zaak, reden om zijn lidmaatschap van het CDA op te zeggen.

Het A.C. de Bruijn-instituut (1945-1986) was een vormingsinstituut te Doorn van de Katholieke Arbeidersbeweging/Nederlands Katholiek Vakverbond (KAB/NKV). Het kwam in 1948 voort uit het samengaan van de Ontwikkelingscentrale (1929) en het vormingsinstituut te Doorn. In 1947 kregen instituut en stichting de naam van zijn voorzitter A.C. de Bruyn. Het was een vormingsinstituut ten behoeve van kadervorming. In 1982 fuseerde het A.C. de Bruijn Instituut met de Henri Polakstichting en het FNV Centrum Ondernemingsraden tot de Stichting FNV Scholingsinstituut. In 1997 kwam hieruit voort FNV Formaat, een trainings- en adviesbureau voor ondernemingsraden, vakbonden en werknemers.

Adrianus Johannes (Ad) Simonis (1931-2020) werd geboren in Lisse. Na zijn priesteropleiding werd hij in 1957 priester gewijd. Hij was kort kapelaan in Waddinxveen. Daarna studeerde hij in Rome aan het Angelicum en het Pauselijk Bijbelinstituut, waar hij promoveerde. Tot 1970 was hij kapelaan in Den Haag. Hij nam deel aan verschillende zittingen van het Pastoraal concilie, waar hij de behoudende stem vertolkte. In 1970 werd hij benoemd tot bisschop van Rotterdam, en in 1983 tot aartsbisschop-coadjutor en vervolgens aartsbisschop van Utrecht. In 1985 werd hij tot kardinaal gecreëerd. In 2007 ging hij met emeritaat. Tot 2014 woonde hij bij de stichting Mariapoli Mariënkroon in Nieuwkuijk, een onderdeel van de Focolarebeweging, en daarna in een zorgcentrum in Voorhout.

Arend Theodoor van Leeuwen (1918-1993) werd geboren te Utrecht. Aanvankelijk Remonstrant, ging hij in 1942 over naar de Nederlandse Hervormde Kerk. Hij studeerde theologie aan de Rijksuniversiteiten van Leiden en Utrecht en promoveerde in 1947. Hij werd studentenpredikant en in 1950 zendingspredikant in Indonesië. In 1960 werd hij directeur van Kerk en Wereld in Driebergen. Zijn boek Christianity in World History (1964) bracht hem wereldwijde bekendheid. In 1971 werd hij hoogleraar Theologie van het maatschappelijk handelen aan de Kath. Universiteit Nijmegen. Hij ging in 1985 met emeritaat. Van Leeuwen stierf te Gendt.

De Aartsbroederschap van de H. Familie in de Sint Jozefkerk te 's Hertogenbosch werd opgericht op 21 januari 1856 door pater Koemans, rector van de Sint Jozefkerk, met verlof van Mgr. J. Zwijsen, Apostolisch Administrator van het Bisdom 's Hertogenbosch. Ongeveer twee weken na de officiële oprichting sloot de broederschap zich aan bij de H. Familie te Luik (België) de bakermat van de Aartsbroederschap. De Aartsbroederschap was daar gesticht in 1844 door kapitein Henri Belletable (1813-1855). Zie ook het KDC-archief over H.H. Belletable. Onder leiding van de Redemptoristen kwam de broederschap tot hoge bloei, en telde 600-10.000 leden. Men hield trouw tridua en retraites, bedevaarten, aanbiddingen enz. De Aartsbroederschap drukte een stempel op het parochieleven van de Sint Jozefkerk te 's Hertogenbosch.

In 1844 werd in Luik de Broederschap van de Heilige Familie gesticht door Henri Belletable. De officiële oprichting vond plaats in 1845 door de Luikse bisschop Van Bommel. Het was een lekenorganisatie binnen de Rooms Katholieke kerk die vooral werklieden organiseerde. Doel was de Heilige Familie (Jezus, Maria, Jozef) te vereren ter bevordering van een religieus en harmonieus gezinsleven. In 1847 werd de broederschap verheven tot Aartsbroederschap. Hoewel de Aartsbroederschap niet aan een orde of congregatie was verbonden, werd zij in feite beheerd door de Redemptoristen (zie hiervoor het betreffende archief, gedeponeerd bij het Ergoedcentrum Nederlands Kloosterleven te Sint Agatha). Vanaf 1851 werden er in veel parochies afdelingen opgericht. Het Algemeen Secretariaat was sinds 1931 gevestigd in ’s-Hertogenbosch. Vanaf de jaren vijftig nam de activiteit sterk af. In 1964 werd het landelijk secretariaat gesloten, en het Familieblad hield in 1969 op te bestaan.

De Aartsdiocesane Katholieke Middenstandsbond werd in 1908 opgericht als De Hanze, bond van RK verenigingen van handeldrijvende en industriële middenstand in het Aartsbisdom Utrecht. De Aartsdiocesane Bond speelde een grote rol bij het oprichten van katholieke vakorganisaties of z.g. vakgilden van molenaars, bakkers, kruideniers en ambachtslieden die aanvankelijk onderdeel van de diocesane bond waren. In 1915 werd de Nederlandse Rooms-Katholieke Middenstandsorganisatie NRKM, opgericht als een federatie van de Diocesane bonden. De NRKM werd in 1942 geliquideerd. Na de oorlog werd de NRKM als snel weer opgericht, waarbij de diocesane bonden vooral als ‘onderafdelingen’ fungeerden. In 1965 werd de statuten van de bond gewijzigd en de naam werd Nederlands Katholiek Ondernemers Verbond (NKOV). Leden waren niet langer de diocesane bonden, maar individuele ondernemers rechtstreeks. Daarmee verloor de AKMB aan betekenis. Met de fusie van NKOV en Koninklijk Nederlands Ondernemersverbond in 1976 werd de AKMB hoogstwaarschijnlijk opgeheven.

In 1843 nam een adellijke dame in Brussel, Anna de Meeus, het initiatief om arme kerken, vooral in het diocees Mechelen, te ondersteunen. In 1848 ontstonden hieruit een lekenbroederschap en een zustercongregatie. De Vereniging van de Eeuwigdurende Aanbidding en tot steun aan de arme kerken breidde zich internationaal snel uit In 1859 werd in Rotterdam de eerste Nederlandse afdeling opgericht. Naast de verering van het Allerheiligste Sacrament was de versiering van de ‘arme kerken’ de voornaamste doelstelling. De vereniging telde in 1958 ruim 600 afdelingen verspreid over de hele wereld, waarvan 33 in Nederland.

De Academische Leken Missie Actie (ALMA) was een van de leken-missie-organisaties in Nederland die tot doel hadden de missie en het ontwikkelingswerk in de missielanden te steunen. Artsen werden uitgezonden naar de missiegebieden om daar onder leiding van de plaatselijke kerkelijke hiërarchie lekenapostolaat te beoefenen. De ALMA werd opgericht op 29 mei 1947 te Utrecht door een groep medische studenten. Vanaf het begin waren er contacten met MEMISA, dat de ALMA ook financieel steunde, maar deze subsidiëring in 1967 staakte. De ALMA werd opgeheven en haar taken werden overgenomen door de Kommissie voor ontwikkelingssamenwerking van de Unie van Katholieke Studenten in Nederland (UKSN).

Actioma werd opgericht in 2000 als voortzetting van de Katholieke Landelijke Vereniging voor Maatschappelijke Activering (KLVMA, 1982). De KLVMA was zelf weer de opvolger achtereenvolgens het Landelijk Sociaal Charitatief Centrum (LSCC 1950), het Katholieke Landelijk Centrum voor Maatschappelijke Dienstverlening (KLCMD, 1967) en het Katholiek Landelijk Centrum voor Maatschappelijke Ontwikkeling (KLCMO, 1974). Het instituut, voortgekomen uit de katholieke sociaal-caritatieve zorg, is een organisatie gericht op de maatschappelijke activering van vrijwilligers uit met name levensbeschouwelijke kring. Het onderzoekt maatschappelijke ontwikkelingen en ontwikkelt projecten in het veld van maatschappelijke activering.

Het Administratief Komité Politeia werd in de jaren veertig van de vorige eeuw opgericht in Amsterdam als democratisch-socialistische studentenvereniging. Later werden afdelingen opgericht in Utrecht, Leiden, Delft, Rotterdam en Nijmegen (1964). Het was een politieke debatingclub en platform voor scholing op het gebied van socialisme, marxisme en vakbeweging en discussie over linkse onderwerpen. Het verzorgde scholingscursussen tot in de jaren zeventig. In 1980 werd Politeia als gevolg van afnemende belangstelling opgeheven.

De ATO was de opleiding op hbo-niveau voor pastoraal werk van de Katholieke Theologische Hogeschool Utrecht (waarbij voor de kandidaten een priesterwijding niet werd uitgesloten). De Kath. Theologische Hogeschool Utrecht, in 1967 opgericht, legde een sterk accent op het wetenschappelijk karakter van de opleiding. Daardoor werd het ontbreken van een pastorale opleiding op hbo-niveau snel ervaren als een gemis. De oplossing werd gezocht en gevonden in een samenwerking met de sociale academie De Horst te Driebergen. Aan deze academie werd een cursus Bijbels Theologische Vorming (BTV) gegeven ter voorbereiding op een voortgezette theologische scholing. De gehele hbo-opleiding werd de Agogisch Theologische Opleiding (ATO) genoemd. De ATO was uitdrukkelijk bedoeld als opleiding voor pastoraal werk. De bisschoppen van Utrecht en Groningen erkenden de ATO ook als zodanig. In de loop der jaren kregen zij echter steeds meer problemen met de kerk- en maatschappijkritische houding van de ATO. Uiteindelijk besloten zij in 1982 de ATO niet langer te erkennen voor het kerkelijke examen en startten in 1984 zelf een priesteropleiding op hbo-niveau.

Aktie en Ontmoeting Oosterse Kerken (AOK) kwam voort uit het in 1927 opgerichte Apostolaat der Hereeniging. In 1975 werd dit apostolaat hernoemd tot Apostolaat voor de Oosterse Kerken (AOK). In 1993 werd de naam gewijzigd in Aktie en Ontmoeting Oosterse Kerken. Het AOK werkte al die tijd aan eenheid met de orthodoxe kerken van het oosten. Het gaf bekendheid aan het oosters christendom door de Byzantijnse liturgie, die oosterse katholieken delen met orthodoxen, te vieren in katholieke parochies en door lezingen te houden en cursussen te geven. Ook bood het steun aan projecten van oosterse kerken in Oost-Europa, het Midden-Oosten en India. Op 1 jan. 2001 fuseerde Aktie en Ontmoeting Oosterse Kerken met de Sint Willibrord Vereniging tot de Katholieke Vereniging voor Oecumene Athanasius en Willibrord.

De Aktiegroep Septuagint werd in 1968 opgericht. Aanvankelijk werd de toelating van gehuwde priesters tot de ambtsbediening nagestreefd, maar vanaf 1970 verschoof de aandacht naar de vorming van kritische gemeenten. De belangrijkste woordvoerders waren Jan Ruyter en Joost Reuten. In contact met verwante kritische priestergroepen in het buitenland werden acties gevoerd die ten doel hadden de officiële kerk kritisch te volgen. Septuagint was in 1969 betrokken bij de organisatie van schaduwcongressen rond het Europese bisschoppensymposium te Chur en de tweede bisschoppensynode te Rome. In latere jaren was veel aandacht voor activiteiten op maatschappelijk en politiek terrein en voor de Derde wereld. Na 1973 trad de groep niet meer als zodanig naar buiten.

Het Algemeen Comité van de Algemene Missie Actie Tentoonstelling (AMATE) organiseerde tussen 1919 en 1969 in het hele land groots opgezette missietentoonstellingen. Het comité werd aangestuurd door de Verenigde Missionarissen (1920-1969).

De Algemeene R.K. Propagandaclub Afdeling Amsterdam werd in 1903 opgericht. Zij hield zich met name bezig met politieke propaganda voor de RK Staatspartij, vooral rond verkiezingen. Andere activiteiten waren steun aan de katholiek pers (De Nieuwe Dag, De Tijd) en omroep (KRO) - voornamelijk door het voeren van abonnee- en ledenwervingsacties - en het verspreiden van katholieke lectuur. Verder organiseerde zij ontwikkelingscursussen en filmvertoningen voor de missie en massavergaderingen in het Concertgebouw. De vereniging was georganiseerd in parochiale afdelingen. De afdelingsbesturen waren verantwoording schuldig aan het hoofdbestuur.

De Algemene Bond van Ambtenaren (ABVA) was van 1947 tot 1982 de vakbond van ambtenaren, aangesloten bij het Nederlands Verbond van Vakverenigingen (NVV), later de Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV). In 1982 fuseerde de ABVA met de Katholieke Bond van Overheidspersoneel. De naam werd toen ABVA-KABO. Het is onbekend wanneer er aan de Katholieke Universiteit een ABVA-afdeling werd opgericht.

De Algemene Emigratie Centrale was een federatie van aanvankelijk twaalf, later dertien maatschappelijke organisaties, waaronder de Hervormde Emigratie Commissie, de Stichting Joods Maatschappelijk Werk, het Bureau Emigratie van Gerepatrieerden uit Indonesië en de Stichting Humanistisch Centrum Mens en Wereld. Midden jaren vijftig werden ook de Gereformeerde Stichting tot Bijstand van Emigranten en Geëmigreerden en de Nederlands-Zuidafrikaanse Vereniging erkend als aanmeldingsorgaan. Naast de AEC waren er de Christelijke Emigratie Centrale (1938) en de Katholieke Centrale Emigratie-Stichting (1949).

De AKKV werd in 1920 opgericht als standsorganisatie van kunstenaars, maar pas door het optreden van een Comité van Actie kwam de vereniging goed tot leven. Onder het hoofdbestuur ressorteerden de vakgroepen Bouwkunst (aanvankelijk: Architectuur), Beeldende Kunsten, Sierkunst, Toonkunst, Letterkunde en Toneelkunst. De laatste twee vakgroepen hebben nooit gefunctioneerd. In 1946 trad de Katholieke Vereniging van Architecten toe tot de groep Bouwkunst. In 1970 werd de vereniging gereorganiseerd en sliep zij in. In 1982 werd de AKKV weer geactiveerd als Algemeen Kristelijk Kunstenaars Verbond.

De Algemene Rooms-Katholieke Ambtenaren-Vereniging werd in 1917 opgericht (officieel Nederlandsche RK Vereeniging van Ambtenaren in dienst van publiekrechtelijke en semi-publiekrechtelijke lichamen). In 1919 vormde de ARKA een samenwerkingsverband met politie- en officierenbonden, de RK Centrale van Overheids- en Semi-overheidspersoneel (RKCOP). In 1973 werd de naam gewijzigd in Ambtenarenvereniging ARKA. In 1977 werd een federatie gevormd met de Nederlandse Christelijke Bond van Personeel werkzaam bij de Overheid en in de Sectoren Gezondheidszorg en Maatschappelijk Welzijn: Algemeen Christelijke Federatie van Bonden van Personeel werkzaam bij de Overheid en in Gezondheidszorg en Maatschappelijk Werk (CFO). In1980 sloot de Nederlands Christelijke Vereniging van Verpleegkundigen en Verzorgenden zich bij de CFO aan. In 1983 werd de federatie omgezet in een fusie tot CFO, CNV-bond voor Overheid, Gezondheid, Welzijn en Sociale Werkvoorziening.

Antonia Brico werd in 1902 geboren in Rotterdam als dochter van een ongehuwde katholieke moeder. Zij groeide op in een pleeggezin, de protestantse familie Wolthuis. Haar pleegouders namen haar in 1907 mee naar Amerika, waar Antonia later met passie een carrière in de muziek zou nastreven. Eind jaren twintig was zij de eerste vrouwelijke dirigent ter wereld die succesvol grote symfonieorkesten dirigeerde. Hieronder bevonden zich de New York Philharmonic en de Berliner Philharmoniker. Haar bewogen leven staat in het teken van de strijd om een plaats in de door mannen gedomineerde dirigentenwereld. Zij overleed in 1989.

De Apologetische Vereniging Petrus Canisius werd opgericht in 1904 en was genoemd naar de Nederlandse jezuïet en prediker Petrus Canisius (1521-1597). De vereniging stelde zich als doel, het rooms-katholieke geloof te verbreiden en tegenover protestanten en andere niet-katholieken te verdedigen. Middelen daartoe waren onder meer het uitgeven van brochures en tijdschriften (met name Het Schild, 1919-1961), het plaatsen van advertenties en het verzorgen van voordrachten en conferenties. Onder het voorzitterschap van W. van Koeverden (1924-1932) legde de vereniging mede de basis voor de Katholieke Radio Omroep (KRO, 1926). Tussen 1936 en 1939 verscheen in opdracht van de vereniging een Nederlandse vertaling van de Bijbel uit de grondtalen, kortweg Canisiusvertaling genoemd. De vereniging werd m.i.v. 1948 met een gewijzigde, oecumenische doelstelling voortgezet als Sint Willibrordvereniging.

In 1841 werd in Nederland de Broederschap van de H. Rozenkrans opgericht onder leiding van de Dominicanen. De broederschap was in 1826 in Frankrijk opgericht. Vanaf 1936 werd het Apostolaat van de Rozenkrans geleid door D.A. Linnebank OP. Na de Tweede Wereldoorlog raakte de broederschap op de achtergrond.

Stadelmaier B.V., voordien het Atelier voor Kerkelijke Gewaadkunst A.W. Stadelmaier was een Nederlands familiebedrijf gespecialiseerd in de vervaardiging van liturgische gewaden en andere textilia, actief van 1930 tot 2010. Het bedrijf werd opgericht door Arthur W. Stadelmaier en behoorde tot de top van de paramentenmakers in de wereld. Zijn vrouw Magdalena Glässner zette de ontwerpen om naar borduurwerk In 1936 werd ontwerper Wim van Woerkom (1905-1998) aangetrokken.. Spraakmakende projecten uit de beginperiode waren de gewaden voor de kapellen aan boord van de passagiersschepen van de Holland-Amerika Lijn het wandkleed dat de gemeente Nijmegen in 1955 aan paus Pius XII schonk. Na de Tweede Wereldoorlog legde het bedrijf zich uitsluitend toe op het maken van paramenten, wandkleden en vaandels voor kerkelijk gebruik. In 1977 nam Ben Stadelmaier het bedrijf van zijn vader over. Hij introduceerde het Nijmeegse model van het kazuifel op internationaal niveau. Het succes van de nieuwe gewaadvorm leidde tot een tweede bloeiperiode van het bedrijf. Onder leiding van Aart Stadelmaier, die in 1997 zijn vader Ben opvolgde, specialiseerde het bedrijf zich in moderne, sobere gewaden voor grote plechtigheden, in het bijzonder voor de Amerikaanse markt. Vanaf 1994 werd het specialistische borduurwerk uitgevoerd door een productiebedrijf in Roemenië. In 2004 ging het atelier failliet door een afnemende markt en slechte bedrijfsresultaten, in december 2010 werd Stadelmaier BV definitief failliet verklaard.

Ben Schennink was van 1969-2007 werkzaam bij het Center for International Conflict Analysis and Management (CICAM, voorheen Studiecentrum voor Vredesvraagstukken) in Nijmegen.

De Commissie Spirituele Vorming (later: Commissie Spiritualiteit) werd door de Theologische Faculteit Tilburg ingesteld in 1975 om activiteiten rond spirituele vorming van studenten te ontplooien. Het zorgde voorts voor de inrichting van een Stiltecentrum en voor gebedsdiensten, groepsliturgieën, meditatie- en Bijbelgroepen.

Het opinieblad De Linie werd opgericht in 1946 door de Jezuïeten. Het blad was behoudend van toon. In 1963 werd het blad verzelfstandigd en omgevormd tot het vooruitstrevend weekblad De Nieuwe Linie.

Franciscus Henricus Johannes Joseph (Frans) Andriessen (1929-2009) werd geboren te Utrecht. Hij studeerde rechten in Utrecht en was van 1954-1972 directeur van het Nederlands Christelijk Instituut voor Volkshuisvesting. Van 1958-1967 was hij lid van de Provinciale Staten Utrecht en van 1967-1977 lid van de Tweede Kamer (vanaf 1972 fractievoorzitter). Van 1977-1980 was hij minister van financiën en van 1980-1985 lid van de Eerste Kamer. Van 1981-1993 was hij lid van de Europese Commissie. Van 1990-2009 was hij tevens hoogleraar Europese integratie in Utrecht. Hij overleed te Bilthoven.

Francisca Maria Henrica Wilhelmina (Fran) van den Munkhof (1952) werd geboren te ’s-Hertogenbosch. Na haar middelbare school volgde zij de Pedagogische Academie en een docentenopleiding voor het middelbaar onderwijs voor de vakken Geschiedenis en Aardrijkskunde. Van 1972-1981 studeerde zij parttime Theologie MO-A (Katechese) aan de Theologische Faculteit te Tilburg. Zij werd distriktskatecheet bij de Stichting Schoolkatechese van het dekenaat Oss. Daarna werkte zij drie jaar parttime als docente bij het Instituut voor Ontwikkelingsvraagstukken (IVO) te Tilburg. Hierna werd zij distriktskatecheet bij de Stichting Schoolkatechese Dekenaat Zaltbommel. Sinds 2001 is zij werkzaam als distriktskatecheet/identiteitsbegeleider bij de Stichting Onderwijs en Levensbeschouwing (SOL) te Gemert.

Gerardus Matheus Johannes (Gerard) Veldkamp werd geboren in Breda. Hij studeerde van 1944-1948 in Tilburg en promoveerde in 1949. Van 1948-1952 was hij lid van de gemeenteraad van Breda. Van 1949-1952 was hij adviseur bij het ministerie van Sociale Zaken. Van 1952-1961 was hij staatssecretaris van Economische Zaken. Zijn moeilijke karakter was er de oorzaak van dat hij pas in 1961 minister van Sociale Zaken werd. Hij bleef dat tot 1967. Een groot deel van de huidige wetgeving betreffende sociale zekerheid werd door hem gerealiseerd. Daarna werd hij adviseur van de Internationale Arbeidsconferentie in Geneve. In 1968 was hij een van de oprichters van het Europees Instituut voor Sociale Zekerheid, waarvan hij tot aan zijn dood voorzitter was. In 1978 werd hij hoogleraar Sociale Zekerheid in Leiden, en daarnaast in 1984 hetzelfde in Tilburg. In 1987 ging het met emeritaat. In 1990, onderweg voor een werkopdracht van de VN, overleed hij op het Parijse vliegveld Orly aan een hartstilstand.

Hendrikus Wilhelmus Franciscus (Henk) Aukes (Haarlem, 1905 – Bolsward 1999) studeerde rechtshistorie en middeleeuwse geschiedenis aan de Katholieke Universiteit te Nijmegen. Daarna was hij secretaris van de eerste Katholieke Encyclopaedie en wetenschappelijk assistent aan de universiteitsbibliotheek te Nijmegen (1938-1944). In 1944-1945 was hij hoofd van de afdeling gesproken woord van radio Herrijzend Nederland te Eindhoven. Na de oorlog was hij hoofd van de afdeling Regionale Omroepen van de Nederlandse Radio Unie. In 1956 werd hij directeur van het Augustijnse vormingscentrum “Vinea Domini” te Witmarsum. Deze functie bekleedde hij tot zijn pensionering. Aukes stamde uit een katholiek Fries geslacht. Over de Friese rooms-katholieke families publiceerde hij ‘Katholieke Friese geslachten’ (1941). In 1956 publiceerde hij een biografie van kardinaal J. de Jong, in 1961 verscheen zijn standaardwerk ‘Het leven van Titus Brandsma’. Behalve deze werken schreef hij talloze brochures, tijdschrift- en krantenartikelen, waarvan enkele onder de pseudoniemen Gosse Dijkstra en H. Overmeer. Aukes heeft ook veel onderzoek gedaan naar zijn eigen voorouders en die van zijn echtgenote. Aukes was sinds 1947 getrouwd met Paula Maria Stockmann (Sneek 1918 – Sneek 1994).

Joseph Albert Alberdingk Thijm (1820-1889) werd in Amsterdam geboren. In 1835 liet hij de naam Thijm van zijn moeder aan zijn naam toevoegen. Zijn vader had voor zijn zoons een zaak in scheepsvictualiën en verduurzaamde levensmiddelen overgenomen waarin Thijm al op 14-jarige leeftijd begon. Hij was echter vooral letterkundige. In 1863 nam Thijm de boekhandel-drukkerij-uitgeverij C.L. van Langenhuysen over. Naast zijn drukke koopmanswerk onderhield hij contacten met letterkundige- en kunstkringen. Hij zette zich in voor herontdekking van de katholieke Vondel en voor eerherstel van de middeleeuwen, die moest herleven in de neo-gothiek. In 1869 werd Thijm benoemd tot hoogleraar in de kunstgeschiedenis en schoonheidsleer aan de Rijksacademie voor Beeldende kunsten te Amsterdam. Thijm overleed te Amsterdam.

J.I.M. van Adrichem, geboren in 1935, studeerde aan het groot-seminarie Warmond en werd in 1961 tot priester gewijd. Hij was tot 1968 werkzaam in Alphen aan den Rijn en daarna tot 1979 in Rotterdam-Oost (Alexanderstad/Capelle). Hierna was hij geestelijk verzorger in het revalidatiecentrum De Hoogstraat te Leersum. Vanaf 1992 was hij geestelijk verzorger bij Psychiatrisch Centrum Zon en Schild te Amersfoort. Hier nam hij in 1996 afscheid.

Johannes Josephus Antonius Aalders werd geboren in 1904 in Beltrum (gemeente Eibergen). Na zijn priesterwijding in 1927 werd hij kapelaan te Almelo, vervolgens in Blaricum, Doetinchem, Enschede en Bussum. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij een jaar lang door de Duitsers gedetineerd. Na de oorlog was hij vanaf 1946 (bouw)pastoor te Lathum-Giesbeek, daarna nog in Arnhem en Saasveld. Hij overleed in 1983 in Lichtenvoorde.

J.M. Hageman (1924-2007) studeerde van 1945-1950 rechten in Nijmegen. Van 1950-1956 was hij advocaat in ’s-Gravenhage. Hij was van 1952-1982 secretaris van het College van Bestuur van de KUN. Hij overleed in Nijmegen.

Josephus (Jos) Willibrordus Cornelis Aarts werd in 1904 te Bergeijk geboren. Hij studeerde letteren en wijsbegeerte in Nijmegen. Zijn hele leven was hij in hoofd- en nevenfuncties werkzaam in het onderwijs: als (hoofd)onderwijzer in Valkenswaard, Bergeijk en Eindhoven, als rijksinspecteur van het lager onderwijs in Tilburg, als docent pedagogiek in het voortgezet onderwijs, aan de opleiding voor gymnastiekleraren in Den Bosch en aan de pedagogiekopleiding van de Katholieke Leergangen. Hij nam ook het initiatief voor de oprichting van de Academie voor school- en beroepskeuze 'Mens-Arbeid' in 1967 in Tilburg. Hij was daarnaast lid van diverse verenigingen en commissies op pedagogisch terrein en redactielid van enkele tijdschriften. Hij schreef enkele didactische leerboeken en pedagogische beschouwingen. Hij stierf in 1989.

J.J. (Jaap) van Soest (1941-) studeerde geschiedenis in Nijmegen. Hij promoveerde in 1975. Hij was van 1980-1986 werkzaam bij Cebemo en van 1986-1992 bij de KRO. Van 1992-2000 was hij directeur van Mensen in Nood. Daarna was hij actief in de parochie Goor en het dekenaat Twente en bij de Sint Nicolaasstichting van de Franciscanessen van Denekamp.

Karel Theodoor Trautwein (1893-1959) werd geboren te Amsterdam. Hij studeerde aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunst en maakte reizen naar Frankrijk en Italië. Vanaf 1925 werkte hij als volontair op het glazeniersatelier Bogtman in Haarlem. In 1936 opende hij, eveneens in Haarlem, een atelier als zelfstandig glazenier. Hij werd beïnvloed door Toorop en zijn medeleerling aan de Rijksacademie en collega-glazenier Henri Jonas. Hij maakte gebrandschilderde ramen voor tal van kerken en katholieke instellingen, waaronder het glas in loodraam voor het Huis van de Arbeid, later hoofdkantoor van Concordia in Utrecht, dat zich tegenwoordig bevindt in de Universiteitsbibliotheek in Nijmegen. Hij was redacteur van Van bouwen en sieren. Hij overleed te Haarlem.

Het Liturgisch Instituut, later Instituut voor Rituele en Liturgische Studies (IRiLiS) werd in 1992 opgericht door prof. G. Lukken aan de Theologische Faculteit Tilburg. In 2015 werd het instituut verplaatst naar de Protestantse Theologische Universiteit.

De Nederlandse Onderzoeksschool voor Theologie en Religie (NOSTER) is ontstaan uit een landelijk aio-netwerk in de theologie en is als onderzoeksschool opgericht in 1995. Na de (sub)faculteit der Godgeleerdheid en de Faculteit der Geesteswetenschappen van de Universiteit Utrecht fungeert de Faculteit Filosofie, Theologie en Religiewetenschap van de Radboud Universiteit sinds 2017 als penvoerder. NOSTER is een samenwerkingsverband van (inmiddels) twaalf wetenschappelijke instellingen in Nederland en Vlaanderen. Het primaire doel is het opleiden van onderzoekmasterstudenten en promovendi. Daarnaast stimuleert en faciliteert NOSTER samenwerking tussen wetenschappers en jonge onderzoekers.

Als RK musicus, orgeladviseur namens de Kath. Klokken & Orgelraad (KKOR) en orgeladviseur van het College van Orgeladviseurs in Nederland (CvON) heb ik na een beroepsmatige werkzaamheid van jaren een uitgebreide documentatie opgebouwd over orgels in de RK kerkprovincie en Suriname (Kathedraal). Sinds enige jaren ben ik gepensioneerd en nog maar kleinschalig betrokken bij restauratie en nieuwbouw van orgels.

Petrus Franciscus Maria (Piet) Fontaine (1921-2012) werd geboren te Amsterdam. Hij deed het gymnasium op het Ignatiuscollege. In de oorlog dook hij onder. Hij studeerde geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam en promoveerde in 1954. In 1948 werd hij leraar aan het Ignatiuscollege. Na zijn promotie doceerde hij ook didactiek van het geschiedenisonderwijs aan de Universiteit van Amsterdam en van Utrecht. Hij overleed in zijn geboorteplaats.

Sinds ca. 1976 is het permanente diaconaat in de Nederlandse Kerkprovincie ingevoerd. Pater Otto ter Reegen sss werd gevraagd de coördinatie van het diaconaat op te zetten, die naderhand met instemming van de Nederlandse Bisschoppenconferentie is gaan heten: Platform Nederlandse Diakens. Het Platform Nederlandse Diakens bestaat nog steeds en Mgr. G. de Korte is bisschoppelijk referent (anno 2022). Het Platform vergadert thans (anno 2022) 1x per jaar. Achtereenvolgens hebben meerdere bisschoppen belangstelling getoond voor dit Platform, al dan niet afgevaardigd door hun collega's, zoals Mgr. J. Lescrauwaet +, Mgr. J. de Korte en Mgr. W. Eijk.

Richard Arnoldus Franciscus Maria Auwerda (1925-1993) begon na zijn gymnasium-opleiding in 1947 zijn journalistieke loopbaan bij de Twentse Courant. In 1950 stapte hij over naar de Volkskrant als regionaal correspondent in Twente. Vijf jaar later stapte hij over naar de eindredactie. In de jaren zestig werd hij bovendien tot redacteur geestelijk leven. In 1984 ging hij vervroegd met pensioen. Auwerda was redactielid van verscheidene periodieken, waaronder Open Deur en Bijeen. Hij was onder andere lid van het pastoraal team van de Salvator-parochie in Amsterdam, gemeenteraadslid in Landsmeer en lid van een schoolbestuur in Landsmeer. Als kritische katholiek was Auwerda betrokken bij de Mariënburgvereniging en de Acht Mei-beweging. Auwerda schreef verscheidene boeken over contemporaine ontwikkelingen in het Nederlandse katholicisme. Auwerda was getrouwd met Miep Kamphuis (1925-1998).

Het kerkhistorisch tijdschrift Archief voor de Geschiedenis van de Katholieke Kerk in Nederland werd begonnen in 1959 als voortzetting van de Haarlemse bijdragen en Archief voor de geschiedenis van het Aartsbisdom Utrecht. Vanaf 1973 werd het uitgegeven in samenwerking met het Katholiek Documentatie Centrum. Het AGKKN werd vanaf 1992 voortgezet als het Nederlands-Vlaamse tijdschrift Trajecta.

Onbekend

De afdeling Nijmegen van de Sint Adelbert-vereniging werd opgericht in hetzelfde jaar als de landelijke vereniging, nl. in 1935. Adelbert was een standsorganisatie van ‘die katholieke leken, die door hun maatschappelijke, economische of staatkundige positie en door hun beschaving aangewezen zijn meer bijzonderen invloed op de samenleving uit te oefenen’. Na de oorlog beleefde de vereniging een bloeiperiode, en in de jaren zestig had zij een vooruitstrevend katholiek karakter. In 1969 kwam een eind aan de landelijke vereniging en werd Adelbert een samenwerkingsverband van zelfstandige plaatselijke verenigingen. De afdeling Nijmegen bestond tot circa 1988 en werd in 2009 heropgericht.

De Sint Adelbert-vereniging werd in 1935 opgericht als standsorganisatie van ‘die katholieke leken, die door hun maatschappelijke, economische of staatkundige positie en door hun beschaving aangewezen zijn meer bijzonderen invloed op de samenleving uit te oefenen’. Aanvankelijk was de emancipatie van het katholieke volksdeel een belangrijk doel, o.a. door een arbeidsbureau voor katholieke academici (in 1947 Voorlichting Katholieke Afgestudeerden (VOKA)). Vanaf het begin manifesteerde Adelbert zich publiekelijk door een Landdag. Na de oorlog beleefde de vereniging een bloeiperiode, en in de jaren zestig had zij een vooruitstrevend katholiek karakter. In 1969 kwam een eind aan de landelijke vereniging en werd Adelbert een federatie van zelfstandige plaatselijke verenigingen die tot op heden (2025) bestaat en jaarlijks bijeenkomt.

In 1881 werd als sectie van de Herencongregatie van het Maastrichtse Jezuïetencollege de RK Missievereeniging opgericht ter ondersteuning van de Jezuïetenmissie in Indië. Vanwege het succes ervan werden daarna in alle Mariacongregaties die onder leiding van de Jezuïeten stonden dergelijke secties opgericht, die vanaf 1889 samen de Sint Claverbond vormden. De bond kwam op den duur los te staan van de Mariacongregaties. Rond 1960 verdween het verenigingskarakter en werd de Claverbond een missieprocuur van de Jezuïeten ter ondersteuning van Jezuïetenmissionarissen.

VNB (Vereniging tot samenstelling van de Nederlandse (ook: Nationale) Bedevaarten, later Stichting Nationale Bedevaarten) overkoepelde diverse bedevaartinitiatieven: de Lourdesgroep Nederland die in 1883 de eerste bedevaart naar Lourdes hield en diverse Nederlandse Lourdesbedevaartcomités. De afdeling Ziekenverpleging (1883) had als officiële naam Aartsbroederschap van de Ziekenverpleging van Onze Lieve Vrouw van Lourdes van de Vereniging tot Samenstelling van Nederlandse Bedevaarten, later Vereniging Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten, bekend als De Ziekenverpleging; de afdeling Heil der Zieken werd in 1928 opgericht. De eerste Romebedevaart werd gehouden in 1886. Sinds 1948 organiseerde VNB ook reizen naar andere bestemmingen. Door de Corona-epidemie beëindigde de VNB haar activiteiten in 2020; in 2021 werd het faillissement uitgesproken..

De Theologische Faculteit Tilburg werd opgericht 1967. Het was de voortzetting van het Gemeenschappelijk Instituut voor Theologie (1964), waarin de priesteropleidingen van zes orden en congregaties werden geconcentreerd. In 1967 sloten de grootseminaries van de bisdommen Breda en ’s-Hertogenbosch daarbij aan. Zoals uit de naam blijkt was het vanaf het begin de bedoeling aan te sluiten bij de Katholieke Hogeschool Tilburg (later Katholieke Universiteit Brabant, vervolgens Universiteit van Tilburg), maar dat was aanvankelijk wettelijk niet mogelijk. In 1974 vond wel een materiële incorporatie plaats. Een definitieve incorporatie in 1980 mislukte opnieuw, maar in 2003 vond wel verdere vervlechting plaats met de KUB. In 2006 dwongen de bisschoppen de Theologisch Faculteit te fuseren met de Katholieke Universiteit te Utrecht en te incorporeren in de UvT. Vanaf 2007 zijn er aan de UvT een Faculteit Religiewetenschappen en een Faculteit Katholieke Theologie, gevestigd in Utrecht.

Thérèse de Vreede werd geboren in Pijnacker. Zij trad in bij de Medische Missiezusters en was van 1960-1978 werkzaam in Congo. Daarna begeleidde zij in Boxmeer ruim tien jaar mensen met psychische problemen. Na haar pensionering verhuisde zijn naar het kloosterbejaardenoord van de Fraters van Tilburg. Zijn overleed in Nijmegen.

Oecumenische gemeenschap, rond 2000 ontstaan uit monialen Augustinessen in de voormalige priorij "Gods Werkhof" in Werkhoven. De vereniging organiseerde vieringen met een open religieus karakter. Opgeheven in 2023.

Het onderzoeksproject ‘Verwenzorg in het bijzonder’ werd in 2014-2015 uitgevoerd door het centrum Tranzo, Scientific center for care and wellbeing van de Universiteit van Tilburg.

W.E.F.M. (Willem) Froger (1939-) werd geboren in Delft. Hij studeerde aanvankelijk bouwkunde in Delft. Hij werd priester gewijd in 1968. Van 1968-1977 was hij kapelaan in Spijkenisse. Daarna was hij pastoor in Rotterdam en Rijswijk.

J.L.J. Bosmans (1945-) was universitair docent en hoogleraar (1990-2007) Nieuwste Geschiedenis aan de Radboud Universiteit te Nijmegen

Theodorus Cornelis J. (Theo) de Kruijf (1928-2014) werd geboren te Frankfurt am Main. Hij werd in 1954 in Utrecht tot priester gewijd. Hij studeerde bijbelwetenschap in Rome en Jerusalem en promoveerde in 1962 te Rome. Hij was van 1960-1961 kapelaan te Oldenzaal en van1961-1967 professor exegese aan het grootseminarie Rijsenburg. Na de opheffing van het grootseminarie werd hij hoogleraar exegese van het Nieuwe Testament aan de KTHU (1967-1970) en aan de Rijksuniversiteit Utrecht (1970-1975). Van 1978-1980 en 1984- 1986 was hij rector van de KTUU. Hij was van 1972-1978 voorzitter van de Kath. Raad voor Kerk en Jodendom en van 1992-1997 vicevoorzitter van het Universitair Instituut voor Missiologie en Oecumenica. In 1993 ging hij met emeritaat. Hij overleed te Laren.

Informele vereniging van studenten aan de Katholieke Universiteit Nijmegen opgericht in 1951, bestaande vooral uit leden die in 1948-1949 hun dienstplicht hadden vervuld in toenmalig Nederlands-Indië. Het informeel verband bleef ook na de studietijd bestaan in de vorm van jaarlijkse bijeenkomsten.

Adrianus Anthonius Joannes van Rossum (1843-1916) werd geboren in Utrecht. Hij werd priester gewijd in 1866. Hij was kapelaan in Harmelen, Amersfoort, in 1882 bouwpastoor in Benschop en deken van Montfoort. Hij schreef kerkhistorische artikelen.

Alfonsus Leonardus Maria Arnolds (Bergen op Zoom 1913 – Bunnik 1996) studeerde aan de Katholieke Economische Hogeschool en trad in 1939 in dienst van het R.K. Werkliedenverbond. Vanaf 1946 was hij docent aan het A.C. de Bruijn-instituut, vormingscentrum van de Katholieke Arbeiders Beweging. Hij schreef onder meer Sociale opgang over de geschiedenis van de katholieke arbeidersbeweging. In 1963 werd hij algemeen adviseur van de KAB. Als zodanig hield hij zich bezig met beleidsvragen van langere termijn, zoals de structuurwijziging van het KAB naar het Nederlands Katholiek Vakverbond, waarbij hij een radicale visie op maatschappijhervorming voorstond. Ook de vraag van de confessionaliteit van de vakbeweging hield hem bezig. Het NKV-visieprogramma Een visie ter visie (1975) droeg zijn stempel en legde de basis voor besprekingen met het NVV, wat uiteindelijk leidde tot de fusie van NKV en NVV tot FNV.

De Agnes Nolte Stichting hield zich in de jaren zestig bezig met bouwprojecten in Utrecht en Nijmegen voor de huisvesting van oudere verpleegsters.

Het Algemeen-Nederlands[ch] Verbond (ANV) werd opgericht in 1895 en is een Nederlands-Vlaamse vereniging voor Taal, Cultuur en Maatschappij. Het Verbond houdt zich bezig met Nederlandse, Vlaamse en Zuid-Afrikaanse taal- en letterkunde.

Catharina Hubertina (Cato) Trossel (1899-1979) werd geboren in Dordrecht. Zij bezocht het internaat van de Ursulinen te Echt.

Onbekend

De commissie werd in 1983 ingesteld bij de oprichting van de leerstoel Feminisme en Christendom door het Nijmeegs Universiteits Fonds. De commissie werd opgeheven in 2011.

Everardus Jacobus Ariëns (1918-2002) werd geboren in Wijk bij Duurstede. Van 1935-1947 studeerde hij scheikunde en farmacologie in Utrecht. In 1950 studeerde hij af aan in de medische faculteit en in de faculteit der natuurwetenschappen. Bij de oprichting van de medische faculteit in Nijmegen (1951) werd Ariëns lector en in 1954 hoogleraar in de farmacologie. In zijn beroepsopvatting handhaafde Ariëns een strikte scheiding tussen wetenschap en geloof. Hoewel hij tot aan zijn emeritaat (in 1984) in Nijmegen bleef onderhield Ariëns met de Katholieke Universiteit een vaak gespannen relatie. Hij gaf geen afscheidscollege. Ariëns overleed in 2002 in Nijmegen.

H.B.J. (Henk) Leemans (1927-2016) werd geboren in Lith. Hij werd in 1953 tot priester gewijd en was pastoor in Mariahout, een kerkdorp van de gemeente Lieshout. Naast het parochiewerk was hij actief in ontwikkelingswerk. Hij steunde een project in Chili en richtte het fonds ‘Projectenhulp India’ op (1993). Hij bezocht daarvoor beide landen. Ook ondersteunde hij de Sinti van de woonwagencentra in Nuenen, Best en Helmond. In 1996 ging hij met emeritaat. Hij overleed te Rosmalen.

Hendrik (Henk) van der Linde (1915-2008) studeerde theologie in Utrecht en promoveerde in 1947. Van 1943-1950 was hij lid van de Larense Kring. Hij was predikant in Utrecht en van 1948-1953 secretaris van de (protestantse) Oecumenische Raad van Kerken. In 1959 werd hij katholiek en in 1967, hoewel getrouwd, priester gewijd. In 1961 werd hij lector en in 1964 hoogleraar oecumenica in Nijmegen. Hij was van 1961-1973 bestuurslid van de Sint Willibrord Vereniging, en was redacteur van verschillende theologische tijdschriften. In 1981 ging hij met emeritaat. Hij overleed te Nijmegen.

Johannes Henderikus (Henk) Bücking (1941-) werd geboren in Ter Apel. Hij was kapelaan en pastoraal werker in het bisdom Groningen.

Joke Knaap-van den Eerenbeemt is sinds 1946 voordrachtskunstenaar. Van 1981-1987 studeerde zij Nederlands in Nijmegen.

Lambert Simon (Den Helder 1909 – Nieuwegein 1987) was als kunstenaar autodidact. Hij is begonnen in het bedrijf van zijn vader die een steen-houwerij en later een handel in bouwmaterialen had, totdat hij in 1927 de kans kreeg om naar Parijs te gaan waar hij twee jaar verbleef en in kunstenaarskringen verkeerde. Daar maakte hij kennis met Otto van Rees, die hem in contact bracht met de groep kunstenaars en schrijvers rondom De Gemeenschap. Hij vestigde zich in Utrecht, waar hij de rest van zijn leven zou blijven. In de jaren ’30 was hij vooral als tekenaar en illustrator actief. Zo verzorgde hij de omslagtekening voor het overzichtswerk van Clemens Meuleman Hedendaagsche religieuse kunst (1936). In 1934 maakte hij een anti-Duitse spotprent, wat niet verhinderde dat hij fascistische sympathieën koesterde en lid werd van het Nationaal Front. Na de oorlog leverde hij enkele jaren spotprenten voor het dagblad De Tijd, die het confessionele standpunt verdedigen en vaak een anticommunistische strekking hebben. Zijn stijl fluctueerde maar vertoont in de loop der jaren een ontwikkeling van gematigd expressionistisch en neobarok naar neobyzantijns tot goeddeels abstract in de jaren ’60. In de tijd van de Wederopbouw kreeg hij vele opdrachten van kerkelijke zijde voor het maken van muurschilderingen en glas-in-loodramen. Zijn reputatie als monumentaal kunstenaar blijkt ook uit de 93 meter lange gangmuur in de nieuwe medische faculteit van de Nijmeegse universiteit (1955), die hij vulde met een doorlopende cyclus van de zwerftochten van Odysseus. Tegelijkertijd waren er minder prestigieuze opdrachten voor communieprentjes en een Handleiding voor het vervaardigen van Kerstkribbefiguren uit triplex. In 1955 werd hem gevraagd Kardinaal de Jong te portretteren. Lambert Simon was aangesloten bij de AKKV (Algemeene Katholieke Kunstenaarsvereeniging) en het SIAC (Secretariat International des Artistes Catholiques).

Jan Josephus Poelhekke (1913-1985) werd geboren te Utrecht en volgde het gymnasium aan het Aloysius-college in Den Haag. Van 1931-1938 studeerde hij geschiedenis in Leiden. Tijdens reizen naar Italië, Spanje en Portugal verzamelde hij gegevens over de internationale betrekkingen in de eerste helft van de 17e eeuw waaruit hij voor zijn latere publicaties kon putten. In 1948 promoveerde Poelhekke te Nijmegen. In 1946 werd hij secretaris en in 1950 directeur van het Nederlands Historisch Instituut te Rome. In 1965 volgde hij in Nijmegen L.J. Rogier op als hoogleraar vaderlandse en algemene geschiedenis der nieuwere tijden. Zijn afscheid was in 1983.

Jan Pouwer (1924-2010) werd geboren in Dordrecht. Hij studeerde van 1945-1950 Indologie en etnologie in Leiden. Van 1951-1962 werkte hij voor het Gouvernement van Nederlands-Nieuw-Guinea als etnoloog en adviseur. Hij deed in die jaren ook veldwerk. In 1955 promoveerde hij. Van 1962-1966 was hij hoogleraar Culturele Antropologie aan de Universiteit van Amsterdam. Van 1966-1976 was hij hoogleraar in Wellington, Nieuw-Zeeland. Van 1976-1987 was hij medewerker Culturele Antropologie in Nijmegen. In 1987 ging hij met pensioen, maar bleef hij zich bezighouden met de antropologie van de Papoea’s. Hij overleed in 2010 te Zwolle.

Leonardus Antonius Henricus (Leo) Albering (1904-1972) werd geboren te Groningen. Hij studeerde Nederlandse letteren en geschiedenis in Groningen en promoveerde in 1934. Hij was leraar in Breda. Tijdens de oorlog was hij als gijzelaar geïnterneerd in Sint Michielsgestel. Na de bevrijding maakte hij deel uit van de staf van prins Bernhard. In 1946 werd hij algemeen secretaris van de KVP. Van 1947-1957 was hij ook directeur van het partijbureau. Van 1956-1969 was hij lid van de Tweede Kamer. In 1969 legde hij al zijn politieke functies neer. Hij overleed enkele jaren later in Baarn.

Jonkheer Leo George Marie Alting von Geusau werd in 1925 geboren in ‘s-Gravenhage. Hij studeerde aan het grootseminarie van het aartsbisdom Utrecht in Driebergen-Rijsenburg, en werd in 1950 tot priester gewijd. Vervolgens studeerde hij in Rome, welke studie hij in 1955 afrondde met een proefschrift over de leer betreffende de kinderdoop bij Calvijn. Na enkele jaren als parochiepriester in het aartsbisdom Utrecht verbleef Alting von Geusau vanaf het begin van de jaren 1960 hoofdzakelijk buiten Nederland, aanvankelijk in Rome als journalist op kerkelijk gebied. Hij maakte zich na het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) geleidelijk aan los van de Katholieke Kerk, studeerde m.i.v. 1972 in de Verenigde Staten antropologie, en was vanaf 1977 in Thailand als antropoloog werkzaam. Alting von Geusau overleed in 2002 in Chiang Mai (Thailand).

Laurentius Bonifacius Maria (Lau) Wüst (1923-2015) werd geboren in Groningen. Hij studeerde rechten in Utrecht en aan de Gemeentelijke Universiteit in Amsterdam. Van 1950-1960 werkte hij bij het dagblad De Maasbode, dat in 1959 fuseerde met De Tijd. Vanaf 1960 werkte Wüst bij KRO, eerst als adjunct-directeur en van 1973 tot zijn pensionering in 1988 als directeur Algemene Beleidsvoorbereiding, en werd als ideoloog van de KRO beschouwd. Hij was bestuurslid van de KVP en van 1955-1980 bestuurslid van het Centrum voor Staatkundige Vorming van de KVP. Hij overleed in Hilversum.

Religieuze; studente theologie MO-A aan de Katholieke Leergangen Tilburg

In 2024 kwam er een einde aan het succesvolle Multicultureel Ontmoetingscentrum in de Haagse Schilderswijk. Het pand aan de Tenierstraat, waarin het MOC gehuisvest was, kampte met te veel achterstallig onderhoud, zodat het bisdom Rotterdam, eigenaar van het gebouw, zich genoodzaakt zag het te verkopen. Het MOC Schilderswijk ging in 2007 van start als diaconaal project onder de Dr. Ariënsstichting. Vanuit het Katholiek Sociaal Denken werd het een plek “waar mensen van verschillende religieuze en culturele achtergronden elkaar op hartelijke wijze konden ontmoeten”. In de programma’s stonden de drie O’s centraal: Ontmoeten, Ondersteunen en Opleiden. Het vertaalde zich in activiteiten als een voedselbank, Nederlandse les en huiswerkbegeleiding. Het MOC groeide uit tot een steunpilaar voor de wijk, die alom waardering oogstte. Gelukkig bleek de Vincentiusvereniging Den Haag bereid veel van de activiteiten én de medewerkers en cursisten over te nemen. De vereniging zet zich al ruim 175 jaar in voor de strijd tegen financiële, sociale, gezondheids- en culturele armoede. Al is er met de verhuizing van de activiteiten naar het centrum van Den Haag wel een einde gekomen aan de verbindende waarde van het MOC voor de Schilderswijk.

Anna Euphemia (Annie) Bank (1914-2002) begon in de jaren veertig met het uitgeven van bladmuziek voor koren, in eerste instantie ten behoeve van haar broer Jan Bank, die koordirigent was. Deze activiteiten leidden in 1941 tot de oprichting van de Muziekuitgeverij Annie Bank. Werknemer Hans Oostendorp nam na haar dood het bedrijf over. In 2004 werd de naam Annie Bank Edition. In 2015 verkocht hij de uitgeversrechten aan de Duitse uitgever Musikal Spezial / Edition Ferrimontana.

Pierre Joseph Lardinois (1924-1987) werd geboren in Noorbeek. Na zijn HBS-B studeerde hij van 1942-1951 aan de Landbouwhogeschool in Wageningen, met een onderbreking van 1943-1945 wegens tewerkstelling in Duitsland. Vanaf 1952 was hij Rijkslandbouwconsulent in Zuidoost Brabant. Daarna was hij van 1960-1963 landbouwattaché op de Nederlandse ambassade in Londen. Van 1963-1967 was hij lid van de Tweede Kamer voor de KVP én lid van het Europees Parlement. Van 1967-1973 was hij minister van Landbouw en Visserij en Eurocommisaris Landbouw en Visserij. Van 1973-1977 werd hij voorzitter van de hoofddirectie van de Rabobank. Hij overleed in 1987 te Amsterdam.

Priester gewijd op 11 Juni 1960 Kapelaan te Naarden, medemblik en Haarlem. Pastoor te Ede en aalmoezenier binnen het legervicariaat. 1997-2008 werkzaam in de Titus Brandsma-parochie te Leeuwarden.

Peter van Zoest (1953-) werd geboren in Boxtel. Hij studeerde tot 1985 aan de Theologische Faculteit Tilburg. Daarna werd hij freelance religiejournalist. Van 1991-2003 was hij eindredacteur bij het Secretariaat van het Room-Katholiek Kerkgenootschap in Nederland en (plaatsvervangend) woordvoerder van de bisschoppenconferentie. In 2003 begon hij communicatiebureau Reli-update (2004 Solideo) voor religieuze en levensbeschouwelijke instellingen. In 2017 beëindigde hij deze werkzaamheden.

zoon van Pieter Dekker en Neeltje van Voorst. student in de theologie, vrijwilliger in de krijgsdienst, verbonden aan het toneel, later Rooms-Katholiek en werkzaam bij de redactie van het dagblad De Tijd, schrijver van Zes jaren te paard, herinneringen uit het Hollandse dragonderleven 1852,

1917 hoofdredacteur van de #Residentiebode# Directeur-hoofdredacteur van de #Residentiebode#.

Haffmans beheerde een Regio-agentschap van Sloenhek's religieuze kleinkunst Uitgeverij.

De Stichting Uniefonds was een fonds van de Unie Nederlandse Katholieke Vrouwenbeweging ten behoeve van de financiering van de leerstoel Feminisme en Christendom in Nijmegen. Het fonds werd opgericht in 2001 om subsidie voor twee maal vijf jaar te garanderen. Het Uniefonds beëindigde zijn activiteiten in 2011 en werd in 2017 opgeheven.

Theresia Francisca Maria Cornelia (Trees/Therese) van der Kallen (1923-) werd geboren in Nijmegen. In 1968 werd zij docent maatschappijleer, toen nog een experimenteel vak, in Tilburg. Zij was een pionier in dit vak, schreef verschillende handboeken en doceerde didactiek van de maatschappijleer aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Zij was presidente van het Katholiek Vrouwendispuut en lid van het Thijmgenootschap en de Pax Romana Raad.

(Priester-)student aan het groot-seminarie te Warmond en de Katholieke Theologische Hogeschool Amsterdam (KTHA). Hij werkte van 1981 tot 2006 als wetenschappelijk medewerker patristiek en geschiedenis van de theologie aan de Theologische Faculteit Tilburg. Van 2007 tot 2012 was hij universitair docent religiegeschiedenis van het christendom aan de Universiteit van Tilburg binnen de Faculteit Geesteswetenschappen.

Jonkheer Willem A.M. Alting von Geusau werd geboren in 1928. Hij werd in 1953 tot priester gewijd in de orde van de Franciscanen, waarbij hij de kloosternaam Ludolf aannam. M.i.v. 1967 studeerde hij in de Verenigde Staten pastorale psychologie. Terug in Nederland gaf Alting von Geusau tussen 1970 en 1973 cursussen voor RK pastores (Klinische Pastorale Vorming). Voor individuele cursusdeelnemers trad hij op als supervisor. Hij was tevens lid van de Raad voor Klinische Pastorale Vorming, tot 1977. In 1973 nam Alting von Geusau afscheid van orde der Franciscanen. Hij was nadien werkzaam als (onder meer) docent en therapeut. Alting von Geusau overleed in 2020.

Willem Sjoerd Huberts werd geboren in Utrecht. Hij studeerde Nederlands in Groningen. Hij was werkzaam bij de KNAW en van 2000-2009 directeur van de bibliotheek Gelderland-Zuid. Hij promoveerde in 2017. Hij publiceerde over het nationaal-socialisme en fascisme in Nederland, waaronder een biografie van Wouter Lutkie.

Wilhelmus Cornelis Maria (Willem) van der Riet (1916-2017) werd geboren in Dinteloord. Hij volgde de priesteropleiding aan het groot-seminarie Bovendonk en werd in 1941 tot priester gewijd. Hij studeerde Bijbelwetenschappen in Nijmegen en was van 1944-1967 docent aan het grootseminarie Bovendonk. Hij was lid van de landelijke commissie voor de reorganisatie van de priesteropleidingen. Van 1967-1990 was hij pastoor in Vlissingen. Hij overleed in Bergen op Zoom. Zijn ‘oudoom’ Jan, W.C.A. van der Riet MHM, die in India werkte, was zijn voorbeeld.

Mr. H.P.G. van Eupen was werkzaam bij de rechterlijke macht (kantonrechter). Hij was vanaf 1965 secretaris van verschillende commissies van beroep in het katholiek onderwijs.

Gehuwd met F.H.J. Lemmink (1921-2010). Dochter van prof. J.H.P.M. van der Grinten.

Paul Benedictus van den Biggelaar (1929-2020) studeerde rechten (kandidaats) en werkte vervolgens in het familiebedrijf Diligentia, een grote vakbladenuitgeverij, in 1975 opgegaan in het uitgeversconcern VNU. Nadien werkte hij als consultant, o.m. voor Elsevier uitgeversmaatschappij in Londen. Hij was actief in de Katholieke Jonge Werkgeversvereniging en in de Adelbertvereniging. In 1978 werd hij studiesecretaris en in 1981 directeur van de Radboudstichting Wetenschappelijk Onderwijsfonds. In 1987 nam hij om gezondheidsredenen afscheid. Daarna was hij nog o.m. lid van werkgroep Kultuur van de Katholieke Raad voor Kerk en Samenleving.

Carolus Joannes Antonius (Karel) Prinsen (1903-1994) werd geboren te Aarle Rixtel. Na zijn seminarieopleiding werd hij in 1929 priester gewijd. Van 1929-1948 was hij leraar Nederlands en Latijn op kleinseminarie te Sint Michielsgestel. Tijdens de Tweede wereldoorlog fungeert hij als bibliothecaris voor de daar aanwezige gijzelaars. In 1948 werd hij pastoor te Udenhout. Hij was bestuurslid van het Sint Bernulphusgilde. In Udenhout was hij bestuurslid van verschillende sociale organisaties. Hij ging in 1970 met emeritaat en overleed te Udenhout

Johannes Cornelis Maria (Jan) Leijten (1926-2014) werd geboren te Etten-Leur. Hij volgde het Gymnasium in Roosendaal en studeerde Rechten aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Hij was advocaat en procureur, rechter in Den Bosch en raadsheer aan het gerechtshof in Arnhem. Van 1969-1975 was hij hoogleraar Inleiding in de rechtswetenschappen aan de Katholieke Universiteit, van 1975-1991 was hij buitengewoon hoogleraar Burgerlijk procesrecht aldaar. Van 1981-1996 was hij advocaat-generaal bij de Hoge Raad. Hij was redacteur van Te elfder ure en zat in de redactie van het Nederlands juristenblad. Hij overleed in 2014 te Nijmegen.

Studentenvakbond AKKU werd opgericht in 1981 als het Aktie Komitee Kritische Universiteit en behartigt de belangen van studenten in Nijmegen op de RU en de HAN. In 2001 onderging AKKU een flinke reorganisatie. Het kamerbureau en de kopieerservice werden afgeschaft waardoor het bestuur meer tijd had voor belangenbehartiging. In 2002 gaf AKKU haar ‘koepelzetel’ als studentenbelangenbehartiger in de universitaire studentenraad op en doet sindsdien mee aan de open verkiezingen voor de studentenraad met de fractie AKKUraatd.

Aanvankelijk de Reünisten Raad en later de Vereniging van Reünisten waren de voorlopers van het huidige Alumnibureau van de Radboud Universiteit

P.A.A.M. Asselbergs (Bergen op Zoom 1916 – Oosterhout 1988), was priester van het bisdom Breda (1940). In 1942 werd hij mede-directeur van de Katholieke Actie. Na de oorlog was hij conrector van het pensionaat te Etten en rector van het pensionaat te Dongen. Van 1971 tot 1981 was hij pastoor van de St. Laurentiusparochie in Dongen.

Kees Slijkerman (-) studeerde aan de Sociale Academie De Horst en de KTHU. Sinds 1985 is hij werkzaam bij de Katholieke Charismatische Vernieuwing en (hoofd)redacteur van het tijdschrift Bouwen aan de Nieuwe Aarde. Hij is secretaris van het Overleg Nieuwe Bewegingen. Op de website STUCOM legde hij de geschiedenis van de charismatische beweging in Nederland vast.

André Beijersbergen van Henegouwen (1909-2005) werd geboren te Den Haag. Hij trad in 1932 in bij de Paters Maristen en in 1936 tot priester gewijd. In de jaren zeventig introduceerde hij de charismatische vernieuwing in katholiek Nederland. Het tijdschrift Bouwen aan de Nieuwe Aarde, waarvan hij hoofdredacteur was, werd het contactblad voor de katholieke charismatici die in 1976 verenigd werden in de gelijknamige organisatie. In 2001 werd de naam veranderd in Stichting Katholieke Charismatische Vernieuwing. Hij overleed in Nijmegen.

Antoon van den Berg (1891-1981) werd geboren te Zoetermeer. Hij werd priester gewijd in 1916 en was achtereenvolgens kapelaan te Heerhugowaard (1916-1918), Lisse (1918-1923), Alkmaar (1923-1933) en ’s-Gravenhage (1933-1936). In 1936 werd hij benoemd tot pastoor te Rhoon en in 1939 tot pastoor te Akersloot. In 1964 ging hij met emeritaat. Van den Berg overleed te Akersloot.

Antoine Bodar (1944) studeerde tussen 1966 en 1982 geschiedenis, kunstgeschiedenis, literatuurwetenschap en filosofie in Amsterdam en Leiden. Sinds 1965 maakt hij televisie- en radioprogramma’s, met name over religieuze onderwerpen. Tussen 1978 en 2003 was hij universitair docent kunstgeschiedenis en esthetica in Leiden. Met het oog op zijn priesterwijding studeerde hij in 1986-1991 theologie in Utrecht. In 1992 werd hij tot priester gewijd; sinds 1998 studeert en schrijft hij in Rome. In 2002-2003 was hij plebaan van de Sint Janskathedraal in Den Bosch. Tussen 2006 en 2016 was hij als Bijzonder Hoogleraar Christendom, Cultuur en Media verbonden aan de Universiteit van Tilburg. Daarnaast was hij van 2012 tot 2017 Bisschoppelijk Gedelegeerde voor hoger onderwijs en universiteiten in het Bisdom 's-Hertogenbosch. In 2020 werd hij benoemd tot rector van "De Friezenkerk" te Rome. Bodar heeft een groot aantal publicaties op zijn naam staan.

In 1972 werden twee landdagen georganiseerd van kritische gemeenten en groepen in Nederland. Er kwam een Informatiebrief voor basisgroepen en kritische gemeenten. In 1975 ontstond de Werkgroep Dienst aan Basisgroepen en Kritische Gemeenten in Nederland. In 1977 verscheen de publicatie Voor een Basisbeweging. OPROEP! In 1978 werd in de Sint Dominicuskerk te Amsterdam een Eerste Landelijk Congres gehouden van de Basisbeweging van Kritische Groepen en Gemeenten in Nederland (BKGGN). Ruim veertig groepen traden toe tot het landelijk beraad. Dit moest een definitieve organisatievorm en een actieprogramma uitwerken. Op het Tweede Landelijk Congres te Amsterdam in 1979 werd de nota Visie en program voorgelegd. In 1980 was de officiële oprichting van de Stichting, later Vereniging BKGGN. Ongeveer 50 basisgroepen en kritische gemeenten waren lid. De organisatie, ook onder de naam Basisbeweging Nederland (BBN), had veel contacten met verwante groepen in het buitenland.

De Minderbroeders Kapucijnen waren al aan het begin van de twintigste eeuw actief in de 'sociale quaestie'. Zo organiseerden zij in Amsterdam rondom hun klooster aan de Lijnbaansgracht een sociaal-kerkelijk verenigingsleven. Vanaf de jaren dertig werkten de Kapucijnen ook in het Credo Pugno-werk, het vormingswerk van het Roomsch-Katholiek Werkliedenverbond. In 1938 bestond in Amsterdam het Centrum voor Bedrijfsapostolaat Minderbroeders Capucijnen. In 1950 werd begonnen met bedrijfszielzorg in de bedrijven zelf. In 1954 werd het bedrijfsapostolaat een erkende vorm van zielzorg. In 1956 werd de Stichting Bedrijfsapostolaat Capucijnen opgericht. In de jaren zestig kwam er meer aandacht voor politieke bewustwording, engagement en solidariteit. Het georganiseerde Kapucijns bedrijfsapostolaat in Amsterdam eindigde in 1986.

Bernardus Smeeman (1853-1912), pastoor te Monnikendam,haalde in 1898 de zusters Ursulinen naar Monnikendam voor het geven van lager onderwijs. Hij werd directeur en rector van de St. Josephstichting die het beheer voerde over de nieuwe zustercongregatie. De zusters verhuisden in 1928 naar Bergen. In 1928 richtte de St Josephstichting een huishoudschool op in Bergen, in 1936 in Hoogkarspel en in 1953 in Spanbroek. In 1956 werd de Bernardus Smeemanstichtingopgericht, die los stond van de zustercongregatie en alleen het onderwijs beheerde. Deze stichting nam de drie katholieke landbouwhuishoudscholen en ook de andere onderwijsinstellingen van de Ursulinen van Bergen in Noord-Holland over. In de praktijk overlapten beide stichtingen elkaar door personele unies. De bloeitijd lag in de jaren vijftig. Rond 1965 werd de katholieke identiteit ter discussie gesteld en trokken de zusters zich geleidelijk terug. Na . Er kwamen, begeleid door de Nederlandse Katholieke Schoolraad (NKSR), fusies met middelbare beroepsopleidingen. Uiteindelijk zijn alle scholen in andere handen overgegaan. In 1991 hield de Stichting op te bestaan.

Het Bestuurlijk Overleg Studentenverenigingen aan de Katholieke Universiteit Nijmegen werd blijkens het archief opgericht in 1979, maar volgens de eigen website (21 juni 2020) in 1991. Aangesloten waren in de eerste jaren de studentenverenigingen Carolus Magnus, Golyas, Phocas, de Loefbijter en de disputenfederatie Argus. In 2020 waren de volgende verenigingen aangesloten: NSV Carolus Magnus, NSRV Phocas, NSZV de Loefbijter, NSV Ovum Novum en ASV Karpe Noktem

In 1969 richtte de Roermondse kapelaan P. van Can een Jongerenparochie op in de Caroluskapel. Al gauw werd de naam veranderd in Jonge Kerk Roermond. Na het aantreden van bisschop Gijsen werd er vanuit bisdom en dekenaat steeds kritischer naar de ontwikkeling van de Jonge Kerk gekeken. In 1978 werd de Jonge Kerk lid van de Basisbeweging Nederland (BBN) en veranderde haar naam in Oecumenische Basisgroep Jonge Kerk Roermond. In deze jaren groeide het oecumenische karakter van de gemeenschap. De samenwerking met een door Gijsen benoemde jongerenpastor liep vast. De basisgroep nam voor eigen rekening een jonge redemptorist in dienst. In 1984 ontnam het bisdom het gebruik van de Caroluskapel. In 1985 betrok men de Ursulakapel. In 1989 stelde Jonge Kerk een reformatorische vrouw aan als pastor. Ook daarna was vrijwel steeds een vrouw pastor van Jonge Kerk.

Bilance was het resultaat van een fusie in 1996 van de organisaties Cebemo en Bisschoppelijke Vastenactie. Beide organisaties werkten toen al vele jaren samen. In 1999 gingen Bilance, Mensen in Nood en Memisa Medicus Mundi samen in de hulporganisatie Cordaid

De Bisschoppelijke Adviescommissie werd in 1944 opgericht om een landelijke coördinatie van het katholiek sociaal-charitatief werk voor te bereiden. Op basis van haar rapportage werd in 1950 het Landelijk Sociaal-Charitatief Centrum opgericht, waarna de commissie werd opgeheven. Van een mogelijk door de commissie uitgegeven tijdschrift is slechts één aflevering bekend

Onbekend. De adviescommissie is vermoedelijk opgericht in het verlengde van de in 1958 opgerichte Pauselijke Commissie voor Latijns-Amerika. De Bisschoppelijke Commissie stond aan de wieg van de Adventsactie, een nog bestaande fondswervingsactie die oorspronkelijk uitsluitend op hulp in Latijns-Amerika was gericht. De commissie ging in 1970 op in de Stichting Solidaridad

In 1856 vestigden J.G. Dekker en W.J. van de Vegt in Utrecht een handel in kantoorbehoeften, papier en religieuze artikelen annex boekbinderij. Vanaf 1864 werd de firma ook actief op het terrein van de uitgeverij, aanvankelijk in Utrecht en vanaf 1922 ook in Nijmegen. In 1916 werd het bedrijf overgenomen door de Utrechtse boekhandel en uitgeverij Wed. J.R. van Rossum. In 1921 werd het bedrijf een NV, die tot de beëindiging in 1989 geleid is door de familie Van Rossum. De Utrechtse vestiging werd in 1973 gekocht door de Kluwergroep en opgenomen in boekhandel Broese Kemink. In Nijmegen werd Dekker & Van de Vegt min of meer de huisuitgeverij van de in 1923 gestichte RK Universiteit. De boekhandel bleef hier ook na de Kluwer-overname bestaan onder de verkorte naam Dekker v.d. Vegt. Tot aan 1989 - toen Uitgeverij Dekker & Van de Vegt werd opgeheven en het fonds werd voortgezet door Uitgeverij Van Gorcum te Assen - zijn ongeveer 2000 titels gepubliceerd.

In de loop van de jaren 1920 ontstonden er in Noord-Brabant plaatselijke Boerinnenbonden. Oprichting daarvan werd vanaf 1928 door de Noordbrabantse Christelijke Boerenbond actief bevorderd. Boerinnenjeugdbonden werden opgericht onder de vlag van de Boerinnenbonden. Plaatselijke boerinnenjeugdbonden waren aangesloten bij een diocesane koepel. Pas in 1959 werd een overkoepelende Boerinnenjeugdbond van de NCB opgericht, die in 1966 opging in de Katholieke Plattelandsjongeren Organisatie (KPJ).

De Bond ter Bevordering van het RK Buitengewoon Lager Onderwijs werd opgericht in 1924. In 1972 werd de bond omgezet in een sectie van de Katholieke Onderwijzers Vereniging (KOV), in 1980 Katholieke Onderwijs Vakorganisatie.

De Bossche Diocesane Commissie voor Huwelijksvoorlichting (1935) had het hoofdbureau te 's-Hertogenbosch met (sinds 1936) plaatselijke huwelijksbureaus in Eindhoven, Helmond, 's-Hertogenbosch, Nijmegen, Tilburg, Oss, Waalwijk en Cuyk. Het was een instelling van pastorale aard en stelde zich ten doel het bevorderen van het huwelijksleven in overeenstemming met de leer van de katholieke kerk. Tot 1959 was mgr.prof.dr. F.A.M. van Welie voorzitter en hoofd van de afdeling Nijmegen. Daarna was drs. A. Marks, professor aan het seminarie te Haaren, voorzitter. De arts dr. J.B. Deelen uit Boxtel was secretaris van de BDCH.

De Bossche Liturgische Vereniging, werkzaam voor het bisdom 's-Hertogenbosch, was aangesloten bij de Federatie Liturgische Verenigingen in Nederland. Een afdeling van de BLV was het Liturgisch Lichtbeelden Bureau.

Het Brabants Studentengilde van Onze Lieve Vrouw werd opgericht in 1926 tijdens een Brabantse Landdag, ter bevordering van de contacten tussen Brabantse studenten aan universiteiten. Het Gilde onderscheidde zich van andere studentenverenigingen door het feit dat de vereniging niet aan een bepaalde stad of faculteit gebonden is. Het wilde een beweging zijn waarbij de Brabantse volksaard en cultuur wordt benadrukt. Brabant werd verdeeld in kringen, waarin geregeld contact (m.n. in de academiale vakanties) kon worden onderhouden. De belangrijkste activiteit waren de studiekampen en daarbij aansluitend de landdagen, die steeds vergezeld gingen van de bouw en inzegening van een Mariakapel. De bouw van zo'n kapel, bekostigd uit het kapelfonds, vormt het symbool van de werkzaamheid van het gilde. In 1939 ontstond vanuit het Gilde de beweging Brabantia Nostra. Eind jaren zestig sliep het Gilde in, maar het werd in 1973 gereactiveerd en bestaat tot op heden.

Over de oprichting, het functioneren en de opheffing van het Bureau Jeugdzielzorg in het Aartsbisdom Utrecht is weinig te achterhalen. Uit het archief valt af te leiden dat het bureau het coördineren en stimuleren van de plaatselijke jeugdzielzorg tot taak had. In de jaren veertig en vijftig (mogelijk ook al voor de Tweede Wereldoorlog) betrof dat vooral het vrouwelijk jeugdwerk, in de jaren zestig en zeventig een breed palet van cursussen voor jeugd en jongeren, waarvan de zogeheten ‘jeugddriedaagsen’ aan het eind van de lagere school wel het bekendst zijn. Voor dergelijke cursussen leverde het Bureau ook films en gespreksstoffen. Voorts onderhield het Bureau contacten met jeugdaalmoezeniers, de Nederlandse Katholieke Sportbond en de Nederlandse Katholieke Jeugdraad. In de jaren zeventig werd het Bureau voortgezet als Katholiek Service Instituut voor Levensvorming, een sectie van het Diocesaan Pastoraal Centrum. Toonaangevend was zijn publicatie: Jan Nieuwenhuis, Terwijl de boer slaapt: opvoeding van kleine gelovigen (1972).

In 1975 ontsloeg de Roermondse bisschop J. Gijsen het bestuur van de diocesane Missieraad (DIVIS) en benoemde een eigen secretaris voor missieactiviteiten. De medewerkers van de Roermondse Missieraad zetten daarop hun werk voort onder de naam Buro voor Internationale Solidariteit met P. Nelen CssR (oud-secretaris van de Missieraad) als secretaris. Het BIS werd gesteund door onder andere het Centraal Missionair Beraad Religieuzen en de landelijke Missieraad. Gijsen verbrak daarop ook de banden met landelijke organisaties, zoals de Pauselijke Missiewerken en de Vastenactie. Het BIS werkte sindsdien vooral samen met de Vastenactie, met name op educatief terrein. Het BIS werd in 2010 opgeheven.

C.P.A.M. (Cees) van Bavel (1931-2013) werd geboren te Lepelstraat (West Brabant). Hij trad in bij de Lazaristen. In 1958 werd hij tot priester gewijd. Daarna was hij priesterarbeider en bedrijfspastor in Eindhoven. Van 1993-2000 was hij pastor in Eindhoven. In 2003 ging hij met emeritaat. Hij in Panningen en werd begraven in Eindhoven.

Cora Bijlhout (1914-2006) bezocht de Sint Barbara-ULO in Amsterdam. Zij trad in 1934 in in de Congregatie der Liefdezusters van de Heilige Carolus Borromaeus (Zusters onder de Bogen, kloosternaam Amadeo) in Maastricht. Ze studeerde Frans en muziek en gaf jarenlang les in Nederland en Indonesië. In het klooster voelde zij zich niet thuis. Terug in Nederland werkte zij in het middelbaar onderwijs. In 1969 trad ze uit en bouwde een zelfstandig bestaan op. Zij overleed in 2006 in Zwolle.

Gerard Brom (1882-1959) volgde het gymnasium aan het Bisschoppelijk College te Roermond en studeerde Nederlandse letteren in Utrecht. Hij promoveerde in 1907. In datzelfde jaar trad hij in het huwelijk met Willemien Struik, die uit een socialistisch milieu stamde, maar later tot het katholieke geloof kwam. Hij was leraar Nederlands in Haarlem (1907-1911), Apeldoorn (1913-1918) en Nijmegen (1918-1920). Inmiddels was hij in 1916 de medeoprichter van het maandblad De Beiaard. Tussen 1920 en 1923 vervulde hij het secretariaat van de Unie van Katholieke Studentenvereenigingen. Zijn eigen ideaal van de maatschappelijk geëngageerde student, zich uitend in geheelonthouding en niet roken, was in studentenkringen echter zeer omstreden. Bij de, door Brom fel bepleite, oprichting in 1923 van de R.K. Universiteit te Nijmegen werd hij benoemd tot hoogleraar in de schoonheidsleer en kunstgeschiedenis, en ontwikkelde hij zich tot een vruchtbaar publicist. In 1945 werd hij in Nijmegen hoogleraar Nederlandse en algemene letterkunde, een leerstoel die veel beter bij hem paste. In 1952 ging hij met emeritaat.

Gisbert Brom (1864-195) volgde de priesteropleiding aan het grootseminarie Rijsenburg, waar hij leerling was van Herman Schaepman, met wie hij later bevriend zou zijn. Van 1885-1888 studeerde hij in Rome, waar hij in 1886 priester werd gewijd en in 1887 promoveerde. Als kapelaan in Groningen en rector van het St. Johannes de Deo-gesticht in Utrecht ontwikkelde hij zich als historicus. Van 1898-1902 was hij hoofdredacteur van de dagblad Het Centrum, waar hij met Schaepman in conflict kwam over de politieke koers van het blad. In deze jaren was hij initiator van de officieuze 'Klarenbeekse club': een informele jaarlijkse bijeenkomst van vooraanstaande jonge katholieken, in hotel Klarenbeek in Arnhem. Brom bleef actief op historisch terrein. Hij was een van de initiatiefnemers van de stichting Het Nuyensfonds (1903), werd bestuurslid van het Historisch Genootschap en lid van de Commissie van Advies voor 's Rijks Geschiedkundige Publicatiën. Vanaf 1904 zette hij in Rome het Nederlands Historisch Instituut op, waarvan hij in 1910 directeur werd. In deze jaren was hij ook Romeins correspondent van het dagblad De Tijd. In 1915 overleed hij in Utrecht aan een nierkwaal.

H.J. Bruning (1900-1983) werd geboren te Nijmegen. Hij studeerde MO Nederlands in Tilburg. Hij was dichter, prozaschrijver en journalist. Hij behoorde in het Interbellum tot de vooruitstrevende top van de katholieke Nederlandse literatuur. In zijn kritiek op het verval van het klerikale christendom was hij verwant aan Ernest Michel, maar de literaire kwaliteit van zijn werk was veel groter. Bruning verkeerde in de kring van Pieter van der Meer de Walcheren en was de enige katholieke Nederlandse schrijver van internationaal formaat. Hij bepleitte een kritisch, persoonlijk en verinnerlijkt geloof. Dit maakt zijn keuze voor het nationaal-socialisme moeilijk te begrijpen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij werkzaam voor de Kultuurkamer. Na de oorlog kreeg hij een publicatieverbod tot 1952. Sindsdien leefde hij van vertaalwerk. Gedichten gaf hij uit in eigen beheer. Bruning overleed in 1983 te Nijmegen.

H.J.F.M. Bless (1902-1973) was priester van het bisdom ’s-Hertogenbosch. Hij was kapelaan in Zeist (1929-1930), zielzorger van de psychiatrische inrichting Voorburg te Vught (1930-1947) en pastoor te Oerle (1947-1972). Daarnaast was hij onder meer geestelijk adviseur van de Katholieke Centrale Vereniging voor Geestelijke Volksgezondheid (1946-1961) en de Katholieke Vereniging van Inrichtingen voor behandeling en verpleging van geestelijk gestoorden (1952-1968). Hij was bestuurslid van onder meer het Katholiek Nationaal Bureau voor Geestelijke Gezondheidszorg en voorzitter van de invloedrijke Commissie Pastoraal en Psychohygiëne (1954-1967). Hij speelde een belangrijke rol in de katholieke opinievorming over moraal en geestelijke gezondheid in de periode 1945-1967.

Henricus Wilhelmus Maria van Bommel (1909-1978) werd geboren te Venlo. Hij was docent Nederlands te Maastricht. In de jaren dertig correspondeerde hij met Raymond van Sante OP, die in 1934 een spreek- en schrijfverbod kreeg in verband met zijn fascistische ideeën. Van Bommel was lid van het Dietsch Studenten Verbond, afdeling Nijmegen en het Limburgse Gilde van Sint Servaas en hoofdredacteur van het Limburgse tijdschrift De Bronk. Hij had veel contact met de schrijfster Marie Koenen. Hij overleed te Maastricht.

Ignatius (Ignaas) Brekelmans (1925-2004) werd geboren te Hilvarenbeek. Net als vijf van zijn broers en zussen werd hij kloosterling. Hij trad in bij de Missionarissen van het Heilig Hart (MSC). In 1949 werd hij priester gewijd. Brekelmans was actief op het gebied van de hulpverlening. Hij werkte veel samen met de Broeders van Barmhartigheid van Joannes de Deo. Van deze congregatie was hij een tijd lang geestelijk adviseur. In 1969 richtte hij het Oriëntatiecentrum voor Kerkelijke Roeping op, waarvan hij tot 1971 directeur was. In 1971 trad hij uit en werd hij hoofd publiciteit en fondsenwerving van de Stichting Mensen in Nood. Hij trouwde met Liliane (Lieke) Gronert (1929-2009), die in 1980 het Liliane-Fonds oprichtte. In 1980 begon hij zijn pelgrimstochten als de ‘Brabantse Pelgrim’. Op zijn tochten werd hij vergezeld door zijn vriend prof. Nico Tromp of door ezelin Saartje. Hij maakte voetreizen naar Santiago de Compostela, Kevelaer, Czestochowa en Auschwitz. Hij overleed in 2004 in zijn woonplaats Vlijmen.

Joan Bohl J. Gzn. (1836-1908) stamde uit een vooraanstaande familie uit Zierikzee. Oorspronkelijk was hij als zakenman actief, vooral in het buitenland. Hij studeerde vervolgens rechten in Leiden, waar hij in 1865 promoveerde. Hij vestigde zich als advocaat te Amsterdam. Zijn grote bekendheid kreeg hij door zijn vertaling van Dante's Divina Commedia (1876-1883). Hij was hoofdredacteur van De Wachter : Nederlandsch Danteorgaan, dat voortkwam uit een conflict met Herman Schaepman in de redactie van De Wachter (1871-1975) en dat van 1876 tot 1885 verscheen. Als vooraanstaand katholiek had hij goede banden met de clerus, voornamelijk die van het bisdom Haarlem, en gemakkelijk toegang tot de katholieke pers, met name De Tijd en De Maasbode. Bohl stierf op 21 oktober 1908 te Amsterdam.

Johannes Antonius Brouwers (1918-2004) werd geboren te Heesbeen (gemeente Heusden). Hij volgde de priesteropleiding in St. Michielsgestel en Haaren. Van 1945 tot 1954 was hij kapelaan in Schijndel, Vught en ’s-Hertogenbosch en daarna rector van de Ursulinen te Boxtel. Tegelijk studeerde hij politieke en sociale wetenschappen en sociologie. In 1957 werd hij secretaris van het bisdom ’s-Hertogenbosch. In deze functie was hij betrokken bij de voorbereiding van het Tweede Vaticaans Concilie. Tijdens de zittingen in Rome was hij contactpersoon voor de Nederlandse bisschoppen. In 1966 werd hij pastoor van de St. Catharina en later deken in ’s-Hertogenbosch. Van 1971 tot 1985 was hij pastor-teamleider te Best; van 1981 tot 1985 was hij tevens deken van het dekenaat Best. Na zijn ontslag in 1985 werd hij rector van de zusters van het H. Hart in het Bernadetteklooster te Maliskamp (Rosmalen) en behaalde hij nog in 1991 het doctoraal theologie. Hij overleed op 20 augustus 2004.

Johannes Cornelius Antonius (Jan) van Beers (1906-1997) werd geboren te Tilburg. In 1925 trad hij in bij de Kapucijnen (kloosternaam Fidentius). Hij studeerde theologie en bijbelwetenschap in Rome en werd docent aan het theologicum van de Kapucijnen. Hij deed al voor de Tweede Wereldoorlog vormingswerk in het RK Werkliedenverbond, later de KAB. Van 1947-1963 was hij politiek redacteur, later hoofdredacteur van het door de Kapucijnen uitgegeven Volksweekblad. In 1948 werd hij aalmoezenier voor vorming en ontwikkeling in de Brabantse Diocesane Bond van de KAB en diocesaan moderator van Credo Pugno. Van 1963-1975 was hij diocesaan geestelijk adviseur en lid van de landelijke Dienst Vorming en Onderwijs van het NKV. Hij stond kritisch tegenover de KVP en werd lid van de Politieke Partij Radicalen. Na zijn pensionering in 1974 was hij landelijk adviseur van de Unie van Katholieke Bonden van Ouderen. Hij overleed in Eindhoven.

J.C.H. Bernsen (1918-2003) was priester van het aartsbisdom Utrecht (gewijd 1947). Hij was rector van het psychiatrisch ziekenhuis Sint Joseph-Stichting te Apeldoorn.

Jan L. Bus (1943- ) werd in 1969 tot priester gewijd.. Hij was pastor in Amsterdam, Zaandam en Assendelft. In 1993 werd hij benoemd tot pastoor in de St. Josephparochie in Alkmaar. In 1998 werden de stadsparochies samengevoegd tot één parochie met de St. Joseph kerk als centrale kerk. In 2008 ging hij met emeritaat.

Jos (Joseph Petrus Christiaan) de Boer (1897-1976) was van 1916 tot 1920 onderwijzer bij het Lager en het Uitgebreid Lager Onderwijs. Daarna was hij leraar in het middelbaar onderwijs en rector van het R.K. Meisjeslyceum in Den Haag. Hij studeerde Romaanse talen in Amsterdam en promoveerde in 1933 te Nijmegen op het proefschrift Victor Hugo et l'enfant. In 1947 werd hij inspecteur van het Gymnasiaal en Middelbaar Onderwijs. Hij was voorzitter van de Gezinsraad en van diverse commissies op politiek en sociaal terrein. De Boer was redacteur van Het Gezin en Bonaventura en mede-oprichter van het dagblad Het Binnenhof. Hij publiceerde over huwelijk, gezin, gezinsopvoeding, gezinspolitiek en onderwijs. Vele malen was hij spreker op congressen over onderwijs en gezin in binnen- en buitenland.

Johannes Honoré Maria Cornelis Boelaars (Tilburg 1915 – Tilburg 2004) trad in 1939 in bij de Missionarissen van het H. Hart van Jezus (MSC). In 1950 promoveerde hij in Utrecht in de etnologie. In hetzelfde jaar vertrok hij met een regeringsopdracht naar Nieuw-Guinea. Hij was daar twintig jaar werkzaam als missionaris en etnoloog bij de Mappiërs, een stam van koppensnellers. Van 1970 tot 1984 doceerde hij in Indonesië aan verschillende seminaries. In 1990 keerde hij terug naar Nederland en schreef een driedelige geschiedenis van de missie in Zuid-Nieuw Guinea

Kees van Berkel (1930-2009) werd geboren uit een Utrechts geslacht van edelsmeden dat terugging tot de zeventiende eeuw. Zijn vader had een smederij aan de Ganzenmarkt. Kees van Berkel was bestemd om priester te worden en ging aanvankelijk naar het seminarie. Maar hij wilde edelsmid worden en ging in 1946 in de leer bij de Utrechtse edelsmid Piet van Schaïk. Daarna werd hij begeleid door de Utrechtse edelsmid Jan Eloy Brom. Na de vakschool in Schoonhoven vervolgde hij zijn opleiding in Arnhem, Münster en Keulen. In 1955 vestigde hij zich als zelfstandig edelsmid in Arnhem. In 1957 trouwde hij met Jetty Ponten, met wie hij zes kinderen kreeg. In 1963 nam hij de smederij aan de Ganzenmarkt in Utrecht - sinds 1885 familiebezit - over.In die jaren daalde de vraag naar liturgisch edelsmeedwerk dramatisch. . In 1990 verhuisde hij naar De Bilt waar hij een werkplaats aan huis had. Kees van Berkel overleed in 2009.

Lambertus Johannes Maria van den Boom (1901-1985) werd geboren te Breda. Hij trad in 1920 in bij de minderbroeders-kapucijnen (kloosternaam Gregorius). Hij publiceerde onder de naam Gregorius van Breda. Hij studeerde in Münster en Wenen missiekunde, vergelijkende godsdienstwetenschap en volkskunde en promoveerde in 1933 te Wenen. Hij doceerde culturele antropologie aan de Katholieke Leergangen in Tilburg (1940-1968) en gaf van les aan het Theologiecentrum van de kapucijnen te Udenhout (1935-1960), aan het vormingscentrum De Graal te Ubbergen en aan het opleidingscentrum der minderbroeders in Maastricht. In 1941 richtte hij een opleidingscentrum voor missionarissen in Nederlands-Indië. Hij was moderator van de Missie Inter Academiale, Federatie van RK Studenten-Missieclubs in Nederland. Hij overleed in 1985.

Louis Paul Vincent Bary (1925-2005) werd geboren te Dokkum. Hij volgde van 1946-1953 de kleinseminaries te Apeldoorn en Zevenaar en het grootseminarie Rijsenburg en werd in 1953 tot priester gewijd. Ca. 1955 werd hij kapelaan te Groessen en ca. 1960 pastoor te Groningen. In 1965 was hij godsdienstleraar aan de St. Walburg MMS te Groningen. Hij overleed te Nijmegen. Zij oudere broer, Huub Bary was ook priester.

Martin Bodéwes CSSp werd geboren op 3 juli 1914 te Pannerden. Hij volgde de opleiding van de Paters van de H. Geest en werd priester gewijd in 1940. Bestemd voor de missie, werd hij door de oorlogsomstandigheden eerst docent Grieks en Filosofie in Gemert, van 1942 tot 1945. In 1946 werd hij missionaris in het vicariaat Brazzaville in Onesso (Congo). In 1950 werd hij overste in de hoofdstatie van het nieuwe, van het vicariaat Brazzaville afgescheiden, vicariaat Fort Rousset. In 1955 werd hij Apostolisch Prefect in de nieuwe, eveneens van Brazzaville afgescheiden, apostolische prefectuur Bangassou (Centraal Afrikaanse Republiek). De Nederlands paters van de H. Geest waren hier al vanaf 1929 werkzaam. Na bijna 20 jaar in de missie in Afrika gewerkt te hebben, werd Bodéwes in 1964 benoemd in Brazilië. In 1984 stichtte hij hier een experimenteel landbouwbedrijf. In 1990 werd een daaraan verbonden school opgericht. Toen hij 83 was, op vakantie in Nederland, wierf hij sponsors om de met financiële ondergang bedreigde school te redden.

Pieter Clemens Wilhelmus Maria werd op 2 juli 1924 te Cuijk (N.Br.) geboren. Hij studeerde economie in Tilburg en was daarna onder meer werkzaam als economisch adviseur bij de Katholieke Arbeiders Beweging en directeur van het wetenschappelijk adviesbureau van de KAB (1957-1963). Van 1963 tot 1965 was hij Minister van Volkshuisvesting en Bouwnijverheid van 24 juli 1963 tot 5 april 1965. Tijdens zijn bewind werd de woningbouwproductie opgevoerd tot 100.000 woningen per jaar. De goedkope koopwoningen werden Bogaerswoningen genoemd. Van 1965 tot 1966 was hij Minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening. Bogaers was (met onderbrekingen) van 1959-1966 kamerlid voor de Katholieke Volkspartij en medeoprichter van de Politieke Partij Radikalen, maar hij kon zich niet in het niet-confessionele karakter ervan vinden. Hij keerde in 1970 terug naar de Katholieke Volkspartij. Bogaers overleed op 5 juli 2008.

Piet van der Bruggen (1916-2007) werd geboren te Schaesberg. In 1943 werd hij tot priester gewijd en benoemd tot docent aan het Bisschoppelijk College in Sittard. In 1954 werd hij moderator aan het St. Ursula-lyceum in Roermond. In 1965 werd hij plebaan-deken van Roermond. Vanwege de benoeming van conservatieve J. Gijsen tot bisschop van Roermond in 1972 nam hij ontslag en werd hij hoofd van de pastorale dienst van het De Wever-ziekenhuis in Heerlen. Na zijn pensionering in 1981 werd hij door de pastoor-dekens van de Mijnstreek aangezocht als coördinator van de door hen opgerichte Pastorale School Mijnstreek. Ook was hij nog actief in de parochie Christus' Hemelvaart (Vrangendael) in Sittard en bij de Stichting Samen Onderweg te Heerlen. Columns van hem werden gepubliceerd in De Bazuin en in Hervormd Nederland Magazine. Hij schreef ook in En Toch, een blad van kritische priesters. Hij overleed in 2007 in de Verpleegkliniek te Heerlen.

Reinier Beckers (1904-1987) werd geboren in Zwolle. In 1931 werd hij tot priester gewijd. Hij was vanaf 1931 kapelaan te Groessen en Doetinchem. Van 1941-1945 was hij kapelaan te Apeldoorn en van 1945-1948 te Groningen. In 1944-1945 was hij rector te Didam voor de katholieke tewerkgestelde mannen en repatriërenden. Van 1948-1960 was hij pastoor te Renswoude-Veenendaal. Van 1960-1969 was hij pastoor te Utrecht, waar hij het Stiltecentrum in Hoog-Catharijne oprichtte. Van 1969-1977 was hij pastoor te Ruurlo. Vanaf 1974 was hij rector in het bejaardenhuis Maria Postel te Keyenborg. Hij hield in de jaren vijftig lijdensmeditaties voor de radio en op diverse plaatsen retraites en conferenties. Hij overleed in 1987 te Utrecht.

Rex Brico werd geboren te Amsterdam als Gerard-Jan van Meerwijk. Hij deed een jaar conservatorium en verbleef een jaar bij zijn nicht, de dirigent Antonia Brico in Denver, Colorado. Van 1951 tot 1954 studeerde hij Engelse letteren aan de Universiteit van Amsterdam. In 1956 ging hij naar Australië. Hij was reporter bij de Sydney Daily Telegraph, nam zijn moeders naam aan en naturaliseerde als Rex Brico. Hij liet zijn naamswijziging ook in het Nederlandse geboorteregister aanbrengen. Van 1965 tot 1967 woonde hij in Engeland. Hij schreef toneelstukken voor de Amsterdamse toneelgroep Centrum. Van 1967-1990 werkt hij bij het weekblad Elsevier. In dit blad startte hij de rubriek ‘Religie, mens & maatschappij’. Zelf schreef hij overwegend over religie. Voor het Algemeen Dagblad schreef hij van 1987 tot 2004 de column Geloofsbrief. Daarnaast werkte hij onder meer voor het Haarlemse bisdomblad Samen Kerk en de nieuwsbrief van de Mariënburgvereniging. Hij publiceerde boeken over Taizé, spiritualiteit en eigen spirituele ervaringen.

Theodorus Cornelis Johannes (Theo) Beemer (1927-2003) werd geboren te Rijsenburg. Hij bezocht het seminarie en werd in 1952 priester gewijd. Van 1952-1956 studeerde hij aan de Katholieke Universiteit Nijmegen, in Leuven en München. Van 1956-1966 was hij professor moraaltheologie op Warmond. In 1965 werd hij lector moraaltheologie aan de theologische faculteit en in 1967 tevens lector medische ethiek in Nijmegen. In 1992 ging het met emeritaat. In zijn Nijmeegse jaren was Beemer lid van talrijke commissies op ethisch terrein. Hij was een van de oprichters van het Werkverband van Katholieke Homopastores. Na zijn emeritaat was hij parttime pastor te Rotterdam en Nijmegen. Hij overleed in Nijmegen

Theodor Ludger Josef Anna Maria Baader (Münster 1888 – Hiltrup 1959) studeerde filologie in Münster en in Bern. Hij promoveerde maxima cum laude in 1913 te Münster. In 1923 werd hij hoogleraar Germaanse en Keltische taal- en letterkunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Hij publiceerde veel op het gebied van de germanistiek en de filologie. In 1936-1937 was hij rector magnificus. Hij speelde een rol in de Nijmeegse kunst- en muziekwereld. Op 10 mei 1940 ontpopte Baader zich als nazi. Op 5 september 1944 (Dolle Dinsdag) vluchtte hij met achterlating van have en goed naar Duitsland. Na de oorlog in september 1945 werd hij door het bestuur van de Sint Radboudstichting ontslagen wegens wangedrag en plichtsverzuiming.

W.H.L. van der Bol (1907-1980) was vanaf 1938 penningmeester van de Bond van Horecapersoneel St. Antonius. Na de Tweede Wereldoorlog beheerde hij ook de financiën van de Hogere Hotelschool en het Katholiek Vakonderwijs Horeca. Hij heeft zich ingezet voor verbetering van de slechte omstandigheden waarin het bedieningspersoneel in de Horeca verkeerde. Van der Bol was ook bestuurder van de Voedingsbond NKV.

Willibrordus Johannes Berger (1919-2007) werd geboren te Utrecht. In 1944 werd hij tot priester gewijd. Hij studeerde psychologie in Nijmegen, waar hij in 1968 promoveerde. Vanaf 1955 was hij zielzorger in de Utrechtse Van der Hoevenkliniek. Van 1963 tot 1984 was hij verbonden aan de Kath. Universiteit Nijmegen, als wetenschappelijk medewerker, lector en vanaf 1980 als hoogleraar in de pastorale psychologie en de godsdienstpsychologie. In 1976 reorganiseerde hij de Pompekliniek in Nijmegen, waardoor deze van de ondergang gered werd. Ook het Instituut voor Psychiatrie van het UMC St. Radboud hielp hij in 1985 uit een crisis te komen. Hij was tot 1998 ook voorzitter van het Katholiek Studiecentrum voor Geestelijke Volksgezondheid (KSGV). In 1981 maakte hij bekend reeds lang een relatie te hebben. Hij trad uit en trouwde in 1983. Berger overleed in Malden.

De Nederlandse Katholieke Bond voor de Bouw- en Houtnijverheid (KBBH), meestal de Bouw- en Houtbond NKV genoemd, ontstond in 1972 uit een fusie tussen de Nederlandse Katholieke Bond van Werknemers in de Bouwnijverheid St. Joseph (NKBB) en de Nederlandse Katholieke Bond van Werknemers in de Meubel-, Meubilerings-, Hout- en aanverwante bedrijven St. Antonius van Padua (KHB). De Bouw- en Houtbond NKV ging in 1973 een lichte federatie aan met de Bouwbond NVV. In 1976, na de oprichting van de Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV), besloten beide bonden voortaan gezamenlijk op te treden onder de naam Federatie Bouw- en Houtbonden FNV. Op 1 januari 1982 hieven beide bonden zichzelf op en werd de federatie omgezet in een volledige fusie: de Bouw- en Houtbond FNV.

Theosoof; filosoof

De zakenman Antoine van den Boogaard (…-…) was een van de oprichters van Concilium, Tijdschrift voor Theologie. Hij was deelnemer aan het colloquium "Towards Vatican III: the work that needs to be done" in 1977 te New York georganiseerd door Concilium en de Catholic Theological Society of America.

A.C.A. van den Bogaard was van 1945 tot 1969 bondsbestuurder van de Katholieke Bond van Werknemers in het Metaal- en het Electronisch Bedrijf en Aanverwante Bedrijven Sint Eloy. Hij was actief in de Utrechtse turnwereld en voorzitter van de Nederlandse Katholieke Sportbond-contactraad voor de provincie Utrecht. Hij was van 1958-1964 bestuurslid van de Nederlandse Katholieke Gymnastiekbond.

A.Th. Brouwer (1904-1985) werd geboren te Haarlem. Hij werd in 1928 tot priester gewijd en was kapelaan in Kwintsheul, Volendam, Den Haag en Amsterdam. In 1952 werd hij benoemd tot pastoor van de parochie H. Hart van Jezus in Zwijndrecht, daarna was hij pastoor van de H. Gerardus Majella-parochie te 's-Gravenhage. Van 1963 tot 1970 was hij pastoor te Aerdenhout. Van 1965-1970 was hij bestuurslid van het Pastoraal Instituut van de Nederlandse Kerkprovincie (PINK). Brouwer overleed op 14 september 1985 te Volendam.

Bernardus Ferdinandus Nicolaus Böcker (1926-2002) werd geboren in Eindhoven. Hij volgde in oorlogstijd de middelbare opleiding op een internaat van de Jezuïeten. Vervolgens studeerde hij van 1945 tot 1954 Nederlandse letteren en Rechten in Leiden. Tot 1973 was hij adjunct-directeur van een verzekeringsmaatschappij. Daar was hij sterk kerkelijk betrokken. In 1973 werd hij benoemd tot rechter aan de rechtbank van ’s-Hertogenbosch en verhuisde hij naar Vught. Böcker schreef in verschillende dag- en weekbladen column-achtige bijdragen, waarin hij de spot dreef met de pretenties van de opkomende menswetenschappen en hun invloed in de kerkelijke wereld. Daarna schreef hij artikelen en ingezonden brieven in verband met de vernieuwing van de liturgie. In latere jaren schreef hij vooral meer verklarende artikelen voor bladen als Katholiek Nieuwsblad en De Rots. Böcker overleed in 2002 in Vught

Het tijdschrift Bijeen (1967-2004) was een uitgave van de Stichting Gezamenlijke Missiepubliciteit. Het blad ontstond in 1968 uit een samengaan van 22 (van de toentertijd 70) missietijdschriften. De naam werd Bijeen, Maandblad over Internationale samenwerking bijzonder op het terrein van missionering, zending en ontwikkelingswerk. De bedoeling was dat er een einde kwam aan de versnippering en het amateurisme van de missieblaadjes en dat de journalistieke kwaliteit hoger werd. Bovendien kreeg het blad een moderne uitstraling en een ander uitgangspunt: bredere reportages over de omstandigheden in ontwikkelingslanden. In 1973 telde het blad 70.000 abonnees, in 1980 nog 40.000. Vanaf de jaren 1980 kregen mondiale ontwikkelingsvraagstukken en religieuze zingevingsvragen meer aandacht. In 2004 hield Bijeen op te bestaan.

C.G.M. (Kees) Bak (1926-2019) werd geboren in Vught. In 1946 trad hij in bij de Franciscanen (kloosternaam Martialis). Hij studeerde van 1953-1960 geschiedenis en rechten aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. In 1958 werd hij docent kerkgeschiedenis aan de opleidingen van de Franciscanen en de Kruisheren. In 1967 werd hij studieadviseur aan de Katholieke Theologische Hogeschool Utrecht. Hij overleed in Alverna.

Cornelis Johannes Maria Joseph van Beek (1899-1987) werd geboren te Zevenbergsche Hoek. In 1923 werd hij tot priester gewijd. Hij studeerde klassieke talen aan de Kath. Universiteit Nijmegen en vanaf 1929 christelijke archeologie in Rome. Hij studeerde verder in Breslau en Bonn. In 1936 promoveerde hij in Nijmegen. Hij was van 1930 tot 1942 leraar aan het Klein Seminarie te St. Michielsgestel en daarna pastoor te Heilig Landstichting. Hij overleed te Heilig Landstichting.

Cornelius Richardus Antonius van Bommel (1790-1852) werd geboren te Leiden. Hij volgde de priesteropleiding in college Borgh bij Munster (D.) en werd in 1816 in Munster tot priester gewijd. Hij stichtte het seminarie Hageveld, dat in 1825 door Willem I werd opgeheven. Hij zette zich in voor heropening en slaagde daar in 1829 in. In 1829 werd hij bisschop van Luik. Hij stichtte diverse scholen, waaronder het klein-seminarie Rolduc en was medeoprichter van de Leuvense Universiteit in 1834. Hij overleed te Luik.

Franciscus Joannes Bank (1911-1996) werd geboren in Amsterdam en in 1934 in Haarlem tot priester gewijd. In 1935 werd hij secretaris van het bisdom Haarlem, in 1945 Diocesaan directeur van de Kath. Vrouwelijke jeugdbeweging. Van 1948-1958 was hij kapelaan in Rotterdam. In 1958 werd hij bouwpastoor in Steenvoorde (Rijswijk). In 1976 ging hij met emeritaat. Van 1966-1981 was hij voorzitter van de Vereniging tot Samenstelling van Nederlandse Bedevaarten. Hij overleed te Voorburg.

In november 1970 spraken Godfried Bomans, zijn broer Arnold (Johannes Baptist OSB) en zijn zus Wally (Borromée, Zusters Onder de Bogen) in het NCRV-televisieprogramma "Bomans in triplo" over geloofszaken. Het programma werd in januari 1971 herhaald. De teksten van het programma ‘Bomans in triplo’ zijn te vinden in het boek ‘Van dichtbij gezien’ door Godfried Bomans.

G.A.J. (Gerard) van Bakel (1927-1991) was electriciën. Hij was van 1953-1965 landelijk voorzitter en internationaal penningmeester van de Kath. Arbeiders Jeugd. In de jaren zestig was hij secretaris van de Tabaksbewerkersbond en vice-voorzitter van de Algemene Bond van Personeel in Agrarische, Voedings- en Genotmiddelenbedrijven. Ook was hij bestuurslid van het A.C. de Bruijn Instituut en van Landen in ontwikkeling en mede-oprichter van de actie Wereldwijd voor ontwikkelingswerk door jongeren. Hij was lid van de Bisschoppelijke Adviescommissie voor Latijns-Amerika, van het bestuur van de Adventsactie voor Latijns-Amerika, van de werkgroep Maatschappij Kritische Vakbeweging en van de Raad van Advies NV Gemeenschappelijk Bezit Dagbladaandelen Volkskrantgroep.

Hermanus Petrus Balestra (1913-1967) werd geboren te Amsterdam. Hij werd in 1938 tot priester gewijd en was van 1938-1962 achtereenvolgens kapelaan in Spierdijk, Uitgeest, Rotterdam, Haarlem, Delft en Leiden. In 1962 werd hij rector van het St. Joseph Paviljoen te Gouda. Hij ijverde voor de verering van O.L. Vrouw van Fatima en voor de "Eerste Zaterdag" van het Apostolaat van het Onbevlekt Hart van Maria. Hij overleed te Gouda.

H.W.J. Bosman (1922-1998) was sinds 1959 hoogleraar geld-, krediet- en bankwezen aan de Katholieke Hogeschool Tilburg. Van 1968 tot 1970 was Bosman lid van de KVP-commissie inzake de Midden-Oostenproblematiek. Het doel van deze, door het partijbestuur van de Katholieke Volkspartij (KVP) ingestelde commissie, was het opstellen van een aantal beleidsadviezen aangaande de Midden-Oostenproblematiek

Johannes Franciscus Gerardus Boex (roepnaam Hans) werd op 2 juli 1928 geboren te Helmond. Hij trad in 1947 in bij de Jezuïeten. In 1953-1959 studeerde hij Frans, in 1959-1963 studeerde hij theologie in Chantilly en Lyon-Fourvière. In 1962 werd hij priester gewijd. In 1968 trad hij uit de orde en het priesterambt. Hij was van 1964-1993 als leraar Frans verbonden aan het Canisiuscollege te Nijmegen. Hij bleef zijn hele leven studeren en promoveerde nog in 2002. Hij overleed te Nijmegen op 9 augustus 2010.

J.M.M.F. Berkvens werd geboren te Drunen. Hij was novice bij de Dominicanen, trad uit en studeerde rechten aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. In de jaren 1970 was hij werkzaam bij een adviesorgaan van Binnenlandse zaken.

J.P. van Bergen was voorzitter van de Diocesane Pastorale Raad van het bisdom Rotterdam

J.M. Brouwers studeerde pychologie in Leuven. Hij was werkzaam bij het MOB te Nijmegen en de Sint Maartenskliniek. Hij gaf ook verloofdencursussen. Hij was oprichter van een zelfstandige leefgemeenschap voor lichamelijk gehandicapten Het Brouwershuis en het Therapeutisch Kleuterinstituut Rozenhof te Mook. Later was hij studentenpsycholoog aan de Katholieke Universiteit Nijmegen.

A.C.H. (Jeanne) Beekmans (…-…) volgde omstreeks 1960 de sociaal-pedagogische cursus van het Hoogveld Instituut te Nijmegen en studeerde pedagogiek en psychologie aan de Kath. Universiteit te Nijmegen

Karl Eduard Bornhausen (1882-1940) werd geboren in Frankfurt am Main. Hij was hoogleraar aan de theologische faculteiten in Marburg en Breslau. Hij hield zich ook bezig met volksgeloof en onderzocht de zogenoemde ‘Kümmernisbilder'. In Nederland komt hiermee overeen het beeld van de H. Wilgefortis ook Sinte Ontcommer genoemd. Hij overleed in zijn geboorteplaats.

Karel Leopold Bellon werd in 1891 geboren te Oppuurs in België. Hij werd in 1915 tot priester gewijd. Hij studeerde aan de Universiteit van Leuven. In 1928 werd hij hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Nijmegen in de vakken godsdienstgeschiedenis, godsdienstwijsbegeerte en, na de Tweede Wereldoorlog als opvolger van Titus Brandsma, wijsbegeerte der geschiedenis. Hij bleef zich ook altijd priester voelen die pastorale taken op zich nam. Hij overleed in 1957 in Nijmegen.

Louis Alfons Marie Banning (1937-) werd geboren in Weerselo (Twente). Na het doorlopen van het seminarie werd hij in 1963 tot priester gewijd. Hij was kapelaan in parochies in Zoetermeer, Rotterdam-west en Vlaardingen-west. In Rotterdam was hij ook moderator van het Laurenscollege. In Schiedam was hij dekenaal assistent van het dekenaat en in Delft volwassenencatecheet en vanaf 1978 pastoor. In 1988 werd hij deken van Leiden. Hij was ook als spiritueel begeleider verbonden aan het Centrum voor Priesteropleiding van het bisdom Rotterdam in Voorburg. In 1992 werd Banning deken van Den Haag.

Leonardus Petrus Johannes de Bruyn (1938-2009) werd geboren in Etten-Leur. Hij studeerde sociologie en politicologie aan de Katholieke Universiteit Nijmegen en was daar van 1965 tot 1974 wetenschappelijk medewerker. Daarna werkte hij tot 1979 als hoofd van het bureau en als kabinetschef bij het ministerie van Cultuur Recreatie en Maatschappelijk werk. Hij was van 1977-1980 lid van het dagelijks bestuur van de KVP en zat in het bestuur van het wetenschappelijk instituut van het CDA. De Bruyn publiceerde over partijpolitiek en stemgedrag.

Pieter Alphons Blaisse (1911-1990) werd geboren in Amsterdam. Na het gymnasium en studeerde hij rechten in Amsterdam en economie in Hannover. Hij werkte als secretaris bij o.m. Philips Gloeilampenfabriek, bij de Hoofdgroep Industrie en na de oorlog als directeur buitenlandse economische betrekkingen bij het ministerie van Economische Zaken. In 1952 werd hij lid van de Tweede Kamer voor de KVP en in 1958 ook van het Europees Parlement, beide tot 1967. In dat jaar werd hij bijzonder hoogleraar Juridische en economische aspecten van internationale organisaties aan de TU Delft. Blaisse overleed te Den Haag

Th H. Bot (1911-1984) werd geboren in Dordrecht en groeide op in Apeldoorn. Hij studeerde in 1936 in Utrecht af op Indologie en Indisch recht. Hij werkte tot 1942 bij de Dienst Oost-Aziatische Zaken en was ambtenaar BB in Indonesië. Tijdens de oorlog was hij krijgsgevangen dwangarbeider aan de Birma-spoorweg. Na de oorlog kwam hij in dienst van het Ministerie van Overzeese Rijksdelen en was betrokken bij het dekolonialisatieproces. Van 1959 tot 1963 was hij in het kabinet De Quay als Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken belast met Nieuw-Guinea. Hij was daarna minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen in het kabinet Marijnen en van 1965 tot 1967 minister zonder portefeuille belast met ontwikkelingshulp in het kabinet Cals. Met de Nota Hulpverlening aan Minder Ontwikkelde Landen legde hij de grondslag voor het Nederlandse beleid tegenover de Derde Wereld. Na de val van het kabinet Cals in de ‘nacht van Schmelzer’ verdween Bot uit de politiek. Hij was daarna ambassadeur in Canada en Oostenrijk.

Wilhelmus van Bekkum is geboren te Achterveld (U) op 13 maart 1910. Hij bezocht het internaat van het Gezelschap van het Goddelijk Woord (SVD) St. Willibrord te Uden en trad in bij de SVD in 1929 In 1935 werd hij priester gewijd. In 1936 vertrok hij naar Indonesië en was werkzaam op West-Flores in het district Manu en vanaf 1940 in West-Manggarai in de plaats Ruteng. In 1942 werd hij door de Japanners geïnterneerd; in 1946 keerde hij op Flores terug. In 1951 werd hij benoemd tot eerste Apostolisch Vicaris van het vicariaat Ruteng en titulair Bisschop van Tigia. In 1961 werd hij bisschop van Ruteng. Gedurende het Tweede Vaticaans Concilie was hij lid van de Commissie voor de Liturgie . Naast het vele werk voor de zielzorg heeft hij zich bijzonder verdienstelijk gemaakt voor de ethnografie door volksgebruiken van de bewoners van Mangarai op schrift te stellen en fotografisch vast te leggen. Hij overleed op 11 februari 1998 in Ruteng.

Wilhelmus Johannes Gerardus van Bommel (1911-1993) werd geboren te Venlo. In 1935 werd hij tot priester gewijd. Hij was kapelaan in Houthem-St. Gerlach en Maastricht. In 1947 werd hij moderator aan de R.K. HBS in Geleen en in 1954 werd hij pastoor in Maastricht, waar hij actief was voor de devotie tot Maria Sterre der Zee. In 1963 werd hij pastoor in Weert en deken van Weert. In 1977 ging hij met emeritaat. Hij overleed in 1993 te Roermond.

B.J. (Ben) Thüss (1934-2015) werd geboren in Enschede. Aanvankelijk was hij onderwijzer. Intussen studeerde hij geschiedenis in Utrecht. Hij was leraar geschiedenis in Hengelo en van 1989-1995 directeur van de Twente Academie. Hij publiceerde over de geschiedenis van Twente. Hij overleed in Enschede.

Aloysius Jan Hubert (Louis) Bartels (1915-2002) werd geboren te Venlo. Hij studeerde Sociale wetenschappen aan de Kath. Economische Hogeschool te Tilburg (1942) en promoveerde in 1950. Kort na de oorlog hielp hij bij het organiseren van de voedselvoorziening in Tilburg en het opzetten van de gezondheidszorg in Brabant bij de GG en GD. Hij was 2e secretaris bij de Nationale Federatie van het Wit-Gele Kruis (1947-1952), directeur van het Kath. Nationaal Bureau voor Geestelijke Gezondheidszorg (1952-1963) en had vele andere functies in besturen van ziekenhuizen en in de gezondheidszorg. Van 1963 tot 1967 was hij Staatssecretaris van Sociale zaken en Volksgezondheid in de kabinetten Marijnen, Cals en Zijlstra. Daarna had hij opnieuw functies als bestuurder in de gezondheidszorg. Hij overleed te Venlo.

Anne Biegel (1905-2004) bezocht de School voor Maatschappelijk Werk in Amsterdam en was aanvankelijk werkzaam bij de Kinderbescherming. Van 1938 tot 1970 was zij journalist bij het dagblad De Tijd. Daarnaast zat zij in de redactie van het tijdschrift De vragende mens. Vóór de Tweede Wereldoorlog schreef zij veel voor verschillende vrouwenbladen. Zij was goed op de hoogte van het leven in Noorwegen en vertaalde ook stukken uit het Noors. In de jaren vijftig en zestig hield zij zich bezig met veranderingen en vernieuwingen die plaats vonden in de kloosters. Veel van haar artikelen betreffende dit onderwerp zijn van na het Tweede Vaticaans Concilie. De journalistieke aandacht die zij aan het kloosterleven gaf leverde haar veel contacten onder religieuzen op.

Bernard Adriaan (Ben) Schmitz werd in Rotterdam geboren. Na het gymnasium werd hij redacteur bij De Maasbode. Intussen studeerde hij van 1952-1958 Rechten in Leiden. Vanaf 1960 werkte hij bij de KRO. Daar was hij achtereenvolgens hoofd televisiedienst (1968-1973), directeur sociale en economische zaken (1973-1981) en voorzitter, tevens voorzitter van de Stichting Katholieke Noden (1981-1991). Hij had tal van nevenfuncties, waaronder voorzitter van het Stichtingsbestuur Katholieke Universiteit Brabant, vicevoorzitter van het Verband van Katholieke Maatschappelijke Organisaties (VKMO) en penningmeester van de Stichting Kerk der Friezen.

De verzameling is vermoedelijk tot stand gekomen vanuit de betrokkenheid van Chr. Mol bij de Stichting Bukumbi Association. De Bukumbi Association heeft het ziekenhuis te Bukumbi gesteund sinds 1980. In de jaren 1980-1990 is er altijd uitgebreid contact geweest tussen de dokters van het ziekenhuis en de associatie. Na 1996 namen de contacten langzaam af. Noch de nieuw benoemde Memisa-dokter, noch zijn Tanzaniaanse collega’s leken geneigd te zijn het contact met de Associatie levend te houden. De Vereniging Bukumbi-Ziekenhuis Tanzania lijkt niet actief meer te zijn.

J.C.G. Jonckbloedt (1912-1983) trad in bij de Redemptoristen. In de jaren veertig was hij directeur van het algemeen secretariaat der H. Familie te Den Bosch. Van 1951-1954 was hij verbonden aan het retraitehuis De Zwanenhof. Van 1954-1961 was hij bedrijfsaalmoezenier in Den Haag, waarna hij terugkeerde naar De Zwanenhof. In 1978 ging hij met emeritaat.

Johannes Antonius Bornewasser (1924-2010) werd geboren te Voorst (Gld.). Hij volgde het Gymnasium-alfa in Deventer en studeerde geschiedenis aan de Kath. Universiteit Nijmegen. Hij was leraar aan het Canisiuscollege in Nijmegen (1950-1967) en de Kath. Leergangen in Tilburg. Van 1958 tot 1967 was hij docent didaktiekgeschiedenis aan de Kath. Universiteit Nijmegen en van 1967 tot 1989 hoogleraar Geschiedenis van kerk en theologie aan de Theologische faculteit Tilburg. Hij werkte vele jaren aan de biografie van historicus Rogier, maar kon die niet meer voltooien. Bornewasser overleed in 2010 in Groesbeek.

J. Bovens was kerkredacteur van het Haagse dagblad Het Binnenhof

Onbekend

Jan Beekmans (1928-2009) hield zich, behalve met de Nederlandse zouaven, bezig met de geschiedenis van Beek en Donk en Brabant. Nadere gegevens zijn niet bekend.

Jan Willem Berns (1945-2017) was student rechten aan de Katholieke Universiteit Nijmegen.

Bibliothecaris van de Katholieke Universiteit Nijmegen; sociaal adviseur van de Aartsdiocesane Boeren- en Tuindersbond; wetenschappelijk adviseur van de Katholieke Jeugdbeweging; raadsadviseur van het Ministerie van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen

De Centrale voor Bemiddeling bij Medefinanciering van Ontwikkelingsprogramma’s (Cebemo) werd opgericht in 1969 als afdeling van het Centraal Missie Commissariaat (CMC). Cebemo functioneerde als katholieke deelnemer (naast het protestantse ICCO en het neutrale NOVIB) aan het medefinancieringsprogramma van de overheid voor ontwikkelingshulp. Cebemo beoordeelde en subsidieerde projecten die voldeden aan de criteria voor overheidssteun. De zelfstandigheid van Cebemo ten opzichte van de overheid nam met de jaren toe: aanvankelijk moest Cebemo projecten indienen, later werden complete programma’s goedgekeurd. In 1979 werden CMC en Cebemo ontvlochten. Cebemo ging nauw samenwerken met de Vastenactie, maar beide organisaties hielden hun eigen stichtingsbestuur. De samenwerking werd in 1995 ondergebracht bij de Stichting Samenwerking Vastenactie/Cebemo, in 1996 Bilance genoemd. In 1999 vormde Bilance met Mensen in Nood en Memisa de organisatie Cordaid.

De lekenorganisatie Calama werd opgericht in 1971 in Chili, genoemd naar het dorp waar de eerste leden ‘aan de basis’ gingen werken met als doel een ‘kerk van de armen’ op te bouwen. Een van de grote inspirators was de Nederlandse jezuïet Jan Caminada (1926-1981). De leden (priesters, religieuzen en leken) werkten in onder andere Argentinië, Chili, Peru, Venezuela, Nicaragua, Rotterdam en op de Filippijnen. De Rotterdamse groep werd aanvankelijk gevormd door de in Chili werkzame leden, die in 1973 moesten vertrekken na de staatsgreep van Pinochet. Het ‘methodepapier’ van 1978, waarin de groep na uitvoerig overleg met de andere groepen zijn visie en plannen beschreef, zorgde voor commotie vanwege de marxistisch-leninistische tendens die uit het papier sprak. Andere conflicten waren intern (splitsing naar aanleiding van de conferentie in Santa Domingo in 1980) of extern (de Vastenaktie van deken Gelissen, te Gennep in 1981). Na de splitsing gingen de groepen in Guayana (Peru), Rotterdam en op de Filippijnen verder als de Calama-groep; Brussel, Chicago, Ludwigshafen, Maracay en Santo Domingo splitsten zich af. Mgr. Labayen, bisschop van Infanta (Filippijnen) was een van de grote ondersteuners van Calama. Na het overlijden van Jan Caminada gingen de groepen door met hun projecten. Pas in oktober 2006 werd de groep Rotterdam opgeheven.

Het studentenpastoraat aan de Technische Hogeschool Twente werd in 1965 begonnen door ds Paul van Dijk en pater Ruud van de Borg SJ. Het ontwikkelde zich al snel tot een oecumenische studentengemeente, die in de jaren zeventig en tachtig de aandacht trok, ook buiten de campus, door liturgische vieringen en maatschappelijk engagement.

Nadat in 1905 de Kath. Bond van Ziekenverplegenden Salus Infirmorum was opgericht om de belangen van lekenverplegenden te behartigen, werd in 1926 de Sint Canisiusbond voor Religieuzen-verplegenden opgericht. De Canisiusbond werkte vanuit de gedachte van het charitatieve karakter van de ziekenzorg. Pas na 1945 begon, met de toenemende professionalisering in de ziekenzorg, belangenbehartiging een rol te spelen. Vanaf 1952 gaven de Canisiusbond en Salus Infirmorum samen het blad De Nieuwe Wacht uit. In 1968 ging de Canisiusbond samen met Salus Infirmorum en de RK Bond voor Kraamverzorgsters (1931) in de Kath. Unie van Verplegenden en Verzorgenden.

Caritas Angola werd opgericht in 1957 als Angolese tak van Caritas Internationalis, en werd actief in 1969 ten tijde van de onafhankelijkheidsoorlog. Het was een van de weinige humanitaire hulporganisaties die continue bleven werken tijdens deze oorlog. Caritas Angola richt zich voornamelijk op voedselzekerheid, educatie, gezondheid en rurale ontwikkeling. Pater Krien Houdijk CsSp. was vanaf 1974 coördinator van zijn congregatie voor Angola.

Het Centraal Adviesbureau voor Priesters en Religieuzen (CAPER) werd in 1967 opgericht door het episcopaat en de religieuze oversten in Nederland. Directeur werd de Untrechtse studentenpastor N.J.M. Vendrik. Hij werd in 1980 opgevolgd door A.A.J.Pfaff MSF. Het CAPER bood pastorale en psychische begeleiding van diegenen die tijdens hun ambtsuitoefening of kloosterleven moeilijkheden ervoeren. Geleidelijk verschoof de behoefte. Waren het in het begin vooral religieuzen en priesters die dachten over uittreding, sinds het midden van de jaren zeventig wilden velen, ondanks hun problemen met bijvoorbeeld de uitoefening van hun ambt of het verplichte celibaat, hun levensstaat handhaven. Eind 1978 besloot bisschop J. Gijsen van Roermond zijn subsidie aan het CAPER in te trekken. In 1989 trokken ook de vrouwelijke religieuzen hun subsidie in. Door het ontbreken van deze subsidies viel het doek voor CAPER. Per 1 januari 1990 werd het adviesbureau opgeheven.

Het RK Centraal Bureau voor Onderwijs en Opvoeding, CBOO, werd in 1920 opgericht door de Nederlandse bisschoppen. Doelstelling was schoolbesturen bij te staan in hun uitvoering van de Wet LO van 1921. Het bureau richtte zich op planning, wetenschappelijk onderzoek en beleid. Het voerde voorts het secretariaat en de administratie van verschillende besturenbonden. Omstreeks 1968 werd ‘opvoeding’ uit de doelstelling gehaald en veranderde de naam in Centraal Bureau voor het Katholiek Onderwijs, CBKO. ‘Opvoeding’ werd overgedragen aan het Katholiek Pedagogisch Centrum in 's-Hertogenbosch. Het CBKO had in de volgende afdelingen: de juridische afdeling, planning en wetenschappelijk onderzoek, voortgezet onderwijs, kleuter- en basisonderwijs, administratie en boekhouding. Vanaf 1982 was er een interne discussie over de invloed van de Besturenorganisaties in het CBKO die in 1987 uitliep op een machtsstrijd tussen het CBKO-bestuur en de besturenorganisaties. De Nederlandse Katholieke Schoolraad en de besturenbonden zagen het overkoepelend bureau als te belastend voor hun eigen vrijheid en beleidshandelen. Eind jaren tachtig werd de naam van het CBKO veranderd in Vereniging Besturenorganisaties Katholiek Onderwijs (VBKO).

Het Centraal Bureau voor het Katholieke Ziekenhuiswezen (CBKZ) behartigde de belangen van de Vereniging van Katholieke Ziekenhuizen (VKZ), de Katholieke Vereniging van Inrichtingen voor behandeling en verpleging van geestelijk gestoorden (KVI) en de Katholieke Vereniging van Verpleegtehuizen (KVV). Het bureau functioneerde vanaf 1957, maar werd pas in 1963 formeel opgericht. Het CBKZ voerde de besluiten en opdrachten van de verenigingen en van de beheersraad uit. Het hield zich verder bezig met economische, financiële, juridische en sociale onderwerpen, richtte de administratie van de verenigingen in, gaf voorlichting aan en onderhield contacten met de leden van VKZ, KVI en KVV. In 1967 werden de Nederlandse instellingen van intramurale gezondheidszorg georganiseerd in de Nationale Ziekenhuisraad (NZR). In 1971 werd deze organisatie van een stichting omgezet in een vereniging en werd het CBKZ opgeheven.

Het Centraal Missie Commissariaat (CMC) is in 1957 door naamsverandering voortgekomen uit het Centraal Indisch Missie Bureau (1931-1957), als koepelorganisatie van missionerende orden en congregaties. Het CMC heeft tot taak de belangenbehartiging van en dienstverlening aan missionarissen. Daarvoor kent het CMC verschillende afdelingen voor onder meer publiciteit, fondswerving, lectuurvoorziening en ontwikkelingshulp. De financiering van ontwikkelingshulp, c.q. advisering daarin, werd vanaf 1969 behandeld door de Centrale voor Bemiddeling bij Medefinanciering van Ontwikkelingsprojecten (Cebemo), aanvankelijk als afdeling van het CMC en sinds 1979 als zelfstandige organisatie. CMC heet tegenwoordig CMC Mensen met een Missie.

Het Centraal Missie Commissariaat (CMC) is in 1957 door naamsverandering voortgekomen uit het Centraal Indisch Missie Bureau (1931-1957), als koepelorganisatie van missionerende orden en congregaties. Het CMC heeft tot taak de belangenbehartiging van en dienstverlening aan missionarissen. Daarvoor kent het CMC verschillende afdelingen voor onder meer publiciteit, fondswerving, lectuurvoorziening en ontwikkelingshulp. De financiering van ontwikkelingshulp, c.q. advisering daarin, werd vanaf 1969 behandeld door de Centrale voor Bemiddeling bij Medefinanciering van Ontwikkelingsprojecten (Cebemo), aanvankelijk als afdeling van het CMC en sinds 1979 als zelfstandige organisatie. CMC heet tegenwoordig CMC Mensen met een Missie.

De Sint Vincentiusverenigingen ontstonden op talrijke plaatsen (de eerste in Den Haag in 1846) met als doel de armen te ondersteunen. Zij namen ook initiatieven om de lagere klassen de mogelijkheid tot ontwikkeling te bieden, onder meer in de vorm van leesbibliotheken. Het is niet duidelijk wanneer de landelijke Centrale Commissie werd opgericht. Het archief begint in 1934. De commissie ondersteunde en coördineerde het plaatselijk bibliotheekwerk en zorgde voor boekbeoordelingen, die verschenen in het blad Frederic Ozanam en van 1963-1974 in Biblio-berichten. In 1956 werd de naam gewijzigd in Centrale Commissie voor de St. Vincentius-bibliotheken en –leeszalen. In 1975 werd de CCBV opgeheven vanwege een nieuw landelijk lectuurbestel door de nieuwe bibliotheekwet. Andere katholieke bibliotheek- en lectuurorganisaties waren al in 1972 opgegaan in het Nederlands Bibliotheek- en Lectuurcentrum NBLC.

De Centrale Volksbank werd opgericht in 1920 op initiatief van de Federatie van Diocesane RK Volks- en Werkliedenbonden en werd gevormd uit verschillende diocesane spaarbanken, met uitzondering van de bisdommen Utrecht (Centrale Spaarbank van het Aartsbisdom Utrecht)en Roermond (Centrale Spaarbank ‘De Volksbank’). In 1942 sloten ook deze diocesane spaarbanken zich aan. Rond 1960 werd het aantal spaarmogelijkheden bij de CVB uitgebreid met jeugd- en bedrijfsspaarregelingen. In 1964 werd het Werknemers Beleggingsfonds (Webefo) opgericht. In de jaren zestig ging de CVB een samenwerkingsverband aan met twee andere vakbondsspaarbanken, de Algemene Spaarbanken Nederland (ASN) en de Spaarbank voor Protestants Nederland (SPN). Bij dit samenwerkingsverband was ook de Postcheque en Girodienst (PCGD) betrokken. In 1987 kwam de fusie met de spaarbanken ASN en de Hollandse Koopmansbank (HKB) tot stand. In 1990 vond het 70-jarig jubileum plaats. Reorganisaties en automatisering waren voltooid, maar de winst flink terug. Mede als gevolg hiervan ging de CVB in 1992 een fusie aan waardoor de bank opging in de SNS-Reaal groep.

Vanaf 1857 werden in diverse garnizoensplaatsen RK militaire verenigingen opgericht. In 1910 werd de Bond van RK Militaire Vereenigingen opgericht. In 1947 werd ingezien dat de vooroorlogse opzet, als militaire vereniging, niet meer voldeed. Als voortzetting van de Bond van RK Militaire Vereenigingen werd in 1947 de Centrale van Katholieke Militaire Tehuizen (CKMT) opgericht. In 1963 waren er in Nederland 51 KMT's, in Suriname en de Nederlandse Antillen vier. Daarna sloten steeds meer KMT’s bij gebrek aan belangstelling. In 1994 werden de resterende KMT’s opgeheven, in 1995 werd het CKMT geliquideerd.

De Centrale voor Katholiek Handelsonderwijs werd in 1936 opgericht door de Nederlandse Katholieke Middenstandsbond. Het was een overkoepelende organisatie van scholen die middenstands- of detailhandelsonderwijs geven, en verzorgde ook zelf dag- en avondcursussen. Het CKHO fuseerde in 1992 met het IMO en het KMO (Instituut voor Katholiek Middenstands Onderwijs).

Het Centrum Kontakt der Kontinenten ontstond in 1961 uit het missiehuis Sint Jan voor Priesters van het Goddelijk Woord (SVD) in Soesterberg. Dit gaf heroriënteringscursussen voor missionarissen en bracht kennis over ontwikkelingswerk over. In 1968 werd het Centrum losgemaakt van de orde. Het Centrum gaf cursussen voor missionarissen van alle ordes, voor studenten ontwikkelingswerk en geïnteresseerden. Er waren ongeveer 3000 cursisten per jaar. Solidariteit tussen de volkeren en bevorderen van mondiaal bewustzijn waren de uitgangspunten. In 1974 was het merendeel van de cursisten nog missionaris, maar hun aantal nam snel af. Hierdoor moesten nieuwe structuren gevonden worden voor ontwikkelingshelpers in kerkelijk verband. Ook werden cursussen ontwikkeld voor het middelbaar onderwijs en de vrouwenbeweging. Het Centrum Kontakt der Kontinenten werd gefinancierd door de ordes, vooral door de SVD, en de Pauselijke Missiewerken en kreeg vanaf 1971 subsidie van het ministerie van CRM. In 1989 werd het centrum gesloten en het gebouw verkocht en verbouwd tot conferentiehotel.

In 1968 richtte Frans van Lieshout OMI (1930-2002) een leefgemeenschap voor leken en religieuzen. De leefgroep functioneerde aanvankelijk onder de vlag van de ook door Van Lieshout opgerichtte Stichting Homeon ( Hout, Metaal en Ontwikkeling). In 1974 ging de Stichting Homeon over in de Stichting Centrum Ontwikkeling der Volkeren (COV). COV had geen eigen projecten maar werkte samen met bestaande ontwikkelingsorganisaties. In 1977 kocht en verbouwde de Stichting een klooster in Cadier en Keer. Begin jaren negentig werd de Stichting Keerderberg opgericht, die wooneenheden bouwde op het terrein van het Centrum. In 1993 werd de naam veranderd in Centrum Ontmoeting der Volkeren. Er waren toen 80 vrijwilligers uitgezonden. Na het overlijden van Van Lieshout verhuisden de zes overgebleven leden van de leefgroep naar Maastricht. De naam van de Stichting COV werd in 2005 veranderd in SOV. De Stichting Keerderberg ging in 2007 op in de SOV. Vanaf 2008 zond de Stichting geen mensen meer uit, maar stelde alleen nog fondsen ter beschikking.

Het Centrum voor Acolythen-actie werd in 1946 opgericht door het Eucharistisch Secretariaat Brakkenstein Nijmegen van de paters van het Allerheiligste Sacrament. Doel van het Centrum was de opleiding van misdienaars, met name uit het oogpunt van de geestelijke vorming. Om dit te bewerkstelligen zou in iedere parochie een misdienaarsclub moeten worden opgericht. Deze clubs zouden vanuit het Centrum vormingslessen opgestuurd krijgen. Daarnaast werden er jaarlijks in diverse plaatsen misdienaarsdagen georganiseerd.

Katholiek Documentatie Centrum

De Nijmeegse studentenvereniging CSN Telemachus werd in 1960 opgericht als onderafdeling van studentencorps Carolus Magnus. Zij plaatste zich tussen de traditionele en de meer progressieve studentenverenigingen. Aanvankelijk was Telemachus katholiek en alleen toegankelijk voor mannelijke studenten. Doel was als sociëteit een leefgemeenschap te zijn voor haar leden door het organiseren van culturele activiteiten. Eind jaren zestig mislukten fusiebesprekingen met sociëteit Roland, waarna het einde van Telemachus werd ingezet.

Het Comité Welcome van de Katholieke Universiteit Nijmegen werd in 1969 opgericht door vrouwen van professoren. Het zorgde voor huisvesting voor buitenlandse professoren en hun gezinnen en eerste opvang van hun echtgenotes. Het comité hielp hen bij het opbouwen van sociale contacten en maakte hen wegwijs in Nederland. Er werden veel excursies en activiteiten georganiseerd voor de buitenlandse gezinnen. Het Comité richtte zich later ook op buitenlandse studenten. Zijn activiteiten zijn nadien overgenomen door het International Office van de universiteit.

De Commissie Goede Diensten werd ingesteld door de Diocesane Pastorale Raad van het bisdom Roermond in verband met de kwestie Miedema. Ed Miedema was pastoor van de St. Michaelparochie ’t Eikske in Schaesberg. Hier kwam hij in conflict met bisschop Moors vanwege zijn vrije opvatting van het ambt en het gezag in de kerk. Dit leidde tot zijn ontslag in 1968. Hij richtte in dezelfde wijk een eigen parochie op: streekparochie ‘t Eikske.

Justitia et Pax is de katholieke organisatie voor gerechtigheid en vrede. Zij is aanwezig in 128 landen over de hele wereld. In Nederland werd Justitia et Pax in 1968 opgericht door de R.K. Bisschoppenconferentie. De Commissie Justitia et Pax was een platform waarin vertegenwoordigers zaten van katholieke organisaties en sectoren. Tegenwoordig is Justice and Peace een professioneel georganiseerde mensenrechtenorganisatie.

De commissie onder voorzitterschap van oud-KVP-voorzitter P. van Zeil werd in 2002 ingesteld door vertegenwoordigers van de 'grote bewaargevers' om continuering van het KDC bij de Radboud Universiteit te bereiken, door het werven van subsidies en door druk uit te oefenen op het College van Bestuur. In 2003 presenteerde de commissie de nota ‘De herinnering levend houden omwille van de toekomst’.

De Commissie inzake Driemanschap der Nederlandsche Unie werd in 1945 ingesteld op verzoek van het driemanschap zelf. Voorzitter van de Commissie was J.P. Fockema Andreae. De Nederlandsche Unie was in 1940 opgericht door J.E. de Quay (hoogleraar te Tilburg), J. Linthorst-Homan (commissaris van de koningin in Groningen) en L. Einthoven (commissaris van politie te Rotterdam). Deze politieke organisatie wilde het Nederlandse volk onder de gewijzigde omstandigheden leiding geven. In december 1941 werd de Unie door de Duitsers geliquideerd. Na de oorlog ontstonden er twijfels over de opstelling van de Nederlandse Unie. Door het onderzoek werd de naam van De Quay gezuiverd; Linthorst Homan, die in 1945 niet mocht terugkeren als Commissaris van de Koningin, werd alsnog eervol ontslagen.

Onbekend

Commissie van Schooltoezicht in het Aartsbisdom Utrecht

In 1966 bepaalden de bisschoppen dat voortaan ook niet-priesters godsdienstles mochten geven. Zij richtten daar een adviescommissie voor op: de Bisschoppelijke Commissie van Toezicht en Advies inzake de Opleiding van Leken-Godsdienstleraren (CTA). De CTA stelde op basis van bisschoppelijke richtlijnen onder meer opleidingseisen vast, beoordeelde opleidingen tot godsdienstleraar, en verstrekte namens de bisschoppen machtigingen voor het geven van godsdienstles. Het secretariaat was gevestigd bij het Centraal Bureau voor het Katholiek Onderwijs in Den Haag.

Tijdens het Tweede Vaticaans Concilie werd op initiatief van de uitgever Paul Brand jr, samen met de theologen Edward Schillebeeckx en Karl Rahner het tijdschrift Concilium opgericht. Onder de medewerkers bevonden zich Edward Schillebeeckx, Karl Rahner, Hans Küng, Yves Congar, Joseph Ratzinger (de latere paus Benedictus XVI), Johann Baptist Metz en Hans Urs von Balthasar. In de jaren tachtig werden de Latijns-Amerikaanse bevrijdingstheologen Gustavo Guttierez en Leonardo Boff bij Concilium betrokken. Het blad had negen edities in zeven, later twaalf, talen. De Nederlandse editie van Concilium heeft bestaan van 1965 tot 2003; de Stichting Concilium bestaat tot op heden en voert het internationaal secretariaat.

Het blad Confrontatie ontstond in 1964 onder verontruste conservatieve katholieken. Initiatiefnemer was J.W.H. Bongaarts, mede-redacteur S. Asberg. Bekende medestanders waren Henri de Greeve, J. van der Ploeg OP, A. Maltha OP en Zacharias OFM Cap. Confrontatie ageerde tegen de veranderingen in de Nederlandse kerkprovincie na het Tweede Vaticaans Concilie. Wel ging de groep aanvankelijk de dialoog aan en distantieerde zij zich van het nog radicalere Michaëllegioen van L. Knuvelder. Confrontatie ging in 1971 bij monde van P. den Ottolander over tot persoonlijke aanvallen op de bisschoppen. Het blad, nog steeds onder redactie van Bongaarts, hield in 1994 op te bestaan. Het ging tot 2003 verder als kwartaalblad onder de naam Kwartana.

De Confédération Internationale Catholique des Institutions Hospitalières werd opgericht in 1951. Secretaris generaal was de Nederlander mgr. A.A.M. Sanders. Het kantoor was gevestigd bij de Katholieke Universiteit Nijmegen, samen met dat van Medicus Mundi. De CICIH had uitvoerende comité’s in Dublin, Luxemburg, Keulen, Lissabon, Genève, Parijs, Brussel, Evian, Nijmegen en Düsseldorf, en organiseerde regelmatig internationale congressen. Rond 1977 hield de CICIH op te bestaan. In 1992 werd de Confédération opnieuw opgericht ter ondersteuning van het werk van de Pontifical Council for Health Pastoral Care.

De Congregatie van OL Vrouw Onbevlekte Ontvangenis en de H. Aloysius van Gonzaga, Amsterdam werd in 1862 opgericht door B. Cramer SJ. Deze mannencongregatie, die ook in veel andere plaatsen bestond (zie website) had een spirituele en caritatieve doelstelling, maar kreeg in de loop der jaren allerlei onderafdelingen, waarbij ook aan vrijetijdsbesteding werd gedaan. Onderafdelingen waren onder meer de Vereniging tot ontwikkeling der Rooms Katholieke beginselen (met een Studie- en Debatingclub), een Eucharistische Sectie, een Retraite-sectie, de RK Behoeftige Herstellende Kostwinners van het Liefdewerk van de Gonzaga Vereniging, de Vriendenkring van het H. Hart van Jezus en de Vriendenkring ter ere van het Allerheiligste Sacrament, de Vereniging Katholieke Mannen, de toneelvereniging "De Gonz" en de Gonzaga Kegelclub. De laatste directeur van de congregatie was G.A. de Jong SJ. Na diens overlijden werden in 1970 de Congregatie en de Gonzaga Vereniging opgeheven.

Cordaid is een ontwikkelingsorganisatie die zich richt op het verlenen van noodhulp, het bestrijden van armoede, maatschappijopbouw en het beïnvloeden van het beleid. Cordaid werd in 2000 opgericht door een fusie van Bilance, Memisa en Mensen in Nood, organisaties die al sinds halverwege de jaren negentig steeds nauwer samenwerkten. De ‘merknamen’ Memisa en Mensen in Nood bleven na 2000 in gebruik. In de jaren 2011-2018 werd op aandringen van de bisschoppenconferentie de Bisschoppelijke Vastenactie in fasen ontvlecht om zelfstandig verder te gaan.

De officiële naam van Corpsdispuut Potens (1963-…) was Postquam Operiunt Tabernas Excordiur Nostrum Etudium. Dit dispuut van de Nijmeegse Studentenvereniging Carolus Magnus is opgericht in 1963.

Het Corpsdispuut Utopia was een dispuut van het Nijmeegs Studenten Corps Carolus Magnus en werd opgericht in 1963. Het dispuut werd opgeheven in 1977.

Etienne Cornélis werd geboren op 12 april 1915 te Oostakker (België). Hij studeerde wiskunde aan de universiteit van Brussel. Na het voltooien van de studie vervulde hij de militaire dienstplicht. In 1944 trad hij in bij de dominicanen en studeerde Oosterse religies aan de universiteit van Luik. Van 1958 tot 1981 was hij hoogleraar godsdienstfilosofie en godsdienstwetenschappen aan de faculteit theologie van de Katholieke Universiteit Nijmegen. In deze tijd schreef hij de meeste van zijn boeken en artikelen. Op 13 juni 2002 stierf hij in Fréjus, Frankrijk, als gevolg van een ongeluk.

Felix Franciscus Xaverius Cerutti (1915-1970) werd geboren in Breda. Hij stamde uit een ambtenarenfamilie van Italiaanse afkomst. Hij studeerde in 1938 af als jurist, richting publiek recht, aan de Kath. Universiteit Nijmegen. Vanaf 1940 werkte hij bij de Katholieke Nederlandse Boeren- en Tuindersbond (KNBTB), en na de opheffing daarvan door de bezetter, bij het ministerie van Landbouw. Hij was voorstander van de Publiekrechtelijke Bedrijfsorganisatie in de landbouw. De vorming na de oorlog van het Landbouwschap, waarvan hij secretaris werd, was voornamelijk zijn werk. Het was de eerste PBO. In 1956 werd hij buitengewoon hoogleraar agrarisch recht aan de Kath. Universiteit Nijmegen, in 1958 hoogleraar inleiding tot de rechtswetenschap en agrarisch recht, in 1965 uitgebreid met de leeropdracht Nederlandse rechtsgeschiedenis. Hij heeft o.m. het juridisch werk voor diverse universiteitsreglementen verricht. Hij publiceerde o.m. over de rechtsgeschiedenis van het bestuurs- en agrarisch recht.

Gerardus Josephus Maria (Geert) Corstens (1946-) werd geboren te Helvoirt. Hij studeerde rechten aan de Kath. Universiteit Nijmegen en promoveerde in 1974 aan de Universiteit van Amsterdam. Van 1982 tot 1995 was hij hoogleraar Strafrecht en Strafprocesrecht aan de Juridische Faculteit van de Radboud Universiteit te Nijmegen. Sinds 1995 was hij raadsheer bij de Hoge Raad, van 2008 tot 2014 als president. Daarnaast was hij o.m. redacteur van het Nederlands Juristenblad en medewerker aan diverse buitenlandse juridische tijdschriften. Vanaf 1995 was hij Voorzitter van de Beoordelings- en Adviescommissie Sexueel Misbruik in Pastorale Relaties RKK en vanaf 2001 Lid van de Raad van Advies van het College Bescherming Persoonsgegevens.

Johannes Leonardus Maria Caminada (1926-1981) trad in bij de Jezuïeten. Vervolgens trok hij naar Indonesië, raakte daar in conflict met de leiding van de vice-provincie en werd naar Nederland teruggestuurd en uit de orde gezet. Hij studeerde theologie in Duitsland en werd in 1957 tot priester gewijd in het bisdom Hildesheim, waarna hij vier jaar werkzaam was in Bielefeld. Hierna werkte hij vier jaar in Brazilië, waarna hij terugkeerde naar Duitsland, waar hij bij Karl Rahner SJ promoveerde. Hij keerde terug naar Zuid-Amerika waar hij doceerde aan de universiteit van Santiago, maar ook grote delen van het jaar in de kopermijnen in het noorden van Chili werkte. Bij de coup van 1973 stond hij op de dodenlijst van het kolonels-regime, maar wist bijtijds naar Nederland te vluchten. In Rotterdam richtte hij de Calamagroep op, een groep van uit Chili verdreven priesters. In1981 stierf hij te Rotterdam aan een hartaanval.

Cals studeerde rechten (1935-1940) in Nijmegen. In 1945 werd hij lid van de noodgemeenteraad van de stad. Hij was tot 1948 fractievoorzitter van de KVP in de Nijmeegse gemeenteraad. In dat jaar kwam hij voor de KVP in de Tweede Kamer. In de jaren 1945 tot 1950 was hij werkzaam als jurist en bekleedde hij verschillende functies in de jeugdbeweging: voorzitter van de Katholieke Jeugdraad van Nederland, plaatsvervangend hoofdcommissaris van de Nederlandse Padvinderij en hoofdkwartier commissaris van de Katholieke Jeugdbeweging. Van 1950 tot 1952 was hij staatssecretaris en van 1952 tot 1963 minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen. Zijn belangrijkste bijdrage als minister was de totstandkoming van de Wet tot Regeling van het Voortgezet Onderwijs (de Mammoetwet) in 1963. In de jaren 1965-1966 leidde Cals een kabinet van KVP-ARP-PvdA, het kabinet Cals-Vondeling. Hij kreeg te maken met de problemen rond het huwelijk van prinses Beatrix. De aanvaarding van de motie-Schmelzer in oktober 1966 was de oorzaak van het vroegtijdige einde van zijn minister-presidentschap. In hetzelfde jaar werd Cals benoemd tot Minister van Staat.

Johannes Wilhelmus Cramer (1817-1884) werd geboren te Amsterdam. Hij studeerde medicijnen in Leiden en promoveerde in 1840. Hij vestigde zich als arts in Amsterdam. Cramer zette zich zijn hele leven in voor de katholieke emancipatie. In zijn jonge jaren stond hij in intensief contact met J.A. Alberdingk Thijm en Judocus Smits. In de jaren 1840-1857 nam hij deel aan bijna elk katholiek initiatief. Hij was één van de mede-oprichters en redacteur van De Tijd en één van de initiatiefnemers van de letterkundige Vrijdagsche Vereeniging. Daarnaast zat hij in diverse redacties en was hij voorzitter van de H. Willibrordus Vereniging, lid van het Katholieke Onderwijsgezelschap ‘St. Cassianus’ en de ‘Correspondance de Genève’. Naast dit alles hield hij zich ook bezig met financiële zaken. Hij regelde leningen voor vele projecten zoals voor de Zuiderzeedrooglegging, de pauselijke lening in 1864 voor Pius IX en de Don-Carlos lening. Cramer was gehuwd met Celestine Wassink en kreeg negen kinderen. Hij overleed in 1884 te Breukelen.

De Nederlandse Katholieke Sportbond werd opgericht in 1946 als overkoepelende bond van organisaties, verenigingen en personen. Tot de statutenwijziging van 1965 kende de NKS een verticale (verschillende sporten) en horizontale (diocesane) structuur. In 1965 werd de NKS omgevormd tot de Nederlandse Katholieke Sportfederatie. Naast de afdelingsraden kende de NKS een (dagelijks) bestuur , een bestuurscommissie, een centraal bureau (secretariaat) en diverse commissies. De diocesane structuur kwam in 1965 te vervallen. Door de instelling van de Provinciale NKS-Kontaktraden werd het gemis aan regionaal contact opgevangen. De NKS onderhield contact met de drie zusterorganisaties, te weten: de Nederlandse Christelijke Sport Unie (NCSU), de Nederlandse Culturele Sportbond (NCU), en de overkoepende Nederlandse Sport Federatie (NSF). De belangrijkste buitenlandse organisatie was de Fédération Internationale Catholique d'Education Physique et Sportive (FICEP). De NKS heet tegenwoordig Coöperatie NKS (Nieuwe Kansen Sport).

Petrus Canisius Mattheüs Maria (Canies) Copray (1925-1993) werd geboren te Nijmegen. Hij trad in bij de dominicanen en kreeg als kloosternaam Jacobus Maria. Na zijn priesterwijding was hij werkzaam in het pastoraat op Curaçao, Aruba en in Peru. Hij trad uit en was nadien werkzaam als maatschappelijk werker en op het secretariaat van de Federatie van Verenigingen van Pastoraal Werkenden. In de jaren zeventig studeerde hij ook theologie in Nijmegen (afstuderen 1977). Hij was gehuwd met Ria P.H. Kuijken.

Pierre Camps (1925-2006) werd geboren in Eindhoven. Hij trad in bij de Minderbroeders-franciscanen. Onder zijn kloosternaam Arnulf werd hij als missioloog bekend. Hij studeerde missiologie in Nijmegen en in Fribourg aan het befaamde Anthropos Instituut. In 1957 promoveerde hij daar. Van 1957 tot 1961 was hij werkzaam in de franciscaanse missie in Pakistan. In 1961 werd hij benoemd tot missiesecretaris van zijn orde. In 1963 werd hij hoogleraar missiologie aan de Theologische Faculteit van de Katholieke Universiteit Nijmegen en directeur van het Missiologisch Instituut, dat op zijn voorstel in 1966 in de faculteit Theologie werd geïncorporeerd. Camps had een groot internationaal netwerk, opgebouwd tijdens diverse reizen en talrijke internationale congressen. In 1990 ging hij met emeritaat.

August Alphonsus Maria Cuypers (1899-1996) werd geboren in Amsterdam als zoon van de componist H. Cuypers. Hij was leraar Nederlands en geschiedenis aan het Portugees-Israëlitisch seminarie Ets Haim in Amsterdam en aan het Sint Franciscuscollege in Rotterdam en redacteur van de tijdschriften Aristo en De Linie. Ook was hij mede-directeur van uitgeverij De Christophore, die o.m. werken uitgaf van Ernest Michel.

Adolf Robert (Dolf) Coppes (1925-2001) werd geboren te Enschede als zoon van een arts. Na de HBS ging hij naar het groot-seminarie Rijsenburg. In 1952 werd hij tot priester gewijd. Als kapelaan in Wierden, Amersfoort en Arnhem kwam hij in het jeugdwerk terecht en leidde hij jongerenconferenties. Vanaf 1960 verzorgde hij dagsluitingen voor de KRO-TV, waarop hij veel reacties kreeg. Uit teleurstelling over het uitblijven van vernieuwing brak hij in 1963 met de kerk. Samen met dominee Klamer richtte hij de Stichting Correlatie op. Hij was ook oprichter van de Central Latino Americano de Travajadores (CLAT) een vakbond voor arbeiders in heel Latijns-Amerika. Hij was voorzitter (1971-1973) en kamerlid (1972-1977) van de Politieke Partij Radicalen. Hij overleed in 2001 te Amersfoort.

Angelique Wegman-Dirks was coördinator van de cursus Feminisme en Christendom voor belangstellenden, gestart in 1983 op initiatief van Catharina Halkes. De cursus was vanaf 1985 een extra-curriculaire onderwijsvoorziening van de Theologische Faculteit Nijmegen.

Het Pastoraal Concilie van de Nederlandse Kerkprovincie werd gehouden van 1966-1970; de plenaire vergaderingen begonnen in 1968. Daarbij werden de ontwerprapporten van verschillende commissies besproken. Het ontwerprapport voor de zitting over het religieuze leven werd opgesteld door de Commissie Inbreng Religieuzen op het Nederlands Pastoraal Concilie (Commissie van XVII).

Onbekend

De Paters van de Heilige Geest hadden sinds 1913 een broederopleiding/missievakschool in Baarle-Nassau. Daaraan was een Congregatie van de Heilige Geest verbonden, een vereniging voor leken voor het apostolaat in parochies, missies, opvoedings- en liefdewerk.

Onbekend

Hubert Cuypers (1873-1960) werd geboren te Baexem (L). Hij kreeg zijn eerste muzieklessen van zijn vader Frans Cuypers (1833-1886), die koster/organist was. Hij studeerde aan de kerkmuziekschool in Aken, en harmonie en compositie bij Bernard Zweers. Hij was dirigent aan de Keizersgrachtkerk in Amsterdam en leidde daarnaast verschillende koren. Van 1924-1954 was hij dirigent van de Sint Agneskerk, en richtte de Schola Cantorum op. Hij heeft veel gecomponeerd, vooral vocale kerkelijke muziek, maar ook seculiere oratoria en declamatoria bij toneelstukken. Hij was een vroege pleitbezorger van de herleving van de Gregoriaanse muziek die uitging van Solesmes. Cuypers overleed in 1960 te Amsterdam.Niet te verwarren met zijn zoon Hubert Cuypers jr. (1898-1970. Zie archief A.A.M. Cuypers).

Priester; leraar aan het klein-seminarie Beekvliet te Sint Michielsgestel

Jos. F. van Campen (1920-2015) was directeur van de Katholieke Emigratie Centrale in Den Haag. Zijn medewerkers noemden hem ‘Mr. Emigration’. Na zijn pensionering werd hij daarvan onbezoldigd voorzitter met dezelfde taak. Het emigratiebureau begeleidde vanaf 1943 500.000 Nederlanders bij het opbouwen van een nieuw bestaan elders. Hij was voorts secretaris van het Katholiek Maatschappelijk beraad, en mede-oprichter en bestuursvoorzitter (tot 1996) van de Stichting Cura Migratorum, voor hulp aan katholieke immigranten.

Johannes Wilhelmus Canisius van Campen (1899-1993) bezocht het Canisiuscollege te Nijmegen, behaalde in 1926 in Utrecht zijn doctoraal in de Rechten en studeerde verder in de archiefwetenschap. Als archiefambtenaar werkte hij bij de Inspectie der gemeente- en waterschapsarchieven en bij de Griffie van Overijssel. In 1929 werd hij chartermeester bij het gemeentearchief van Utrecht. In 1941 volgde hij W. Schuylenburg op als gemeentearchivaris van Utrecht. Hij was vanaf 1938 bestuurslid van ‘Oud Utrecht’.

K. Coolen was penningmeester van de Nederlandse Katholieke Bond van Werkmeesters en ander Toezichthoudend Personeel (later Nederlandse Katholieke Bond van Leidinggevend en Toezichthoudend Personeel geheten), afdeling Eindhoven

N.H.C. Christen was pedel van de Katholieke Universiteit Nijmegen.

Petrus Johannes Augustinus Calon (1905-1973) bezocht het seminarie van de Redemptoristen. In 1928 ontving hij de lagere wijdingen, maar hij werd geen priester. Hij studeerde in Parijs, Bonn, Innsbruck, Wenen en Nijmegen. Als assistent van prof. F.J.Th. Rutten specialiseerde hij zich in kinderpsychologie. In 1942 werd hij psycholoog van het zenuwpaviljoen in het Nijmeegse Canisiusziekenhuis en kinderpsycholoog aan het Paedologisch Instituut van de St. Maartenskliniek. In 1951 werd hij hoogleraar ontwikkelingspsychologie en medische psychologie. Hij richtte de afdeling medische psychologie van het Radboudziekenhuis op en was daarvan tot 1971 hoofd. Wegens ziekte moest hij afscheid nemen. Hij overleed in 1973.

P.J.B. Coenen 1924-1985) werd geboren te Roggel. Hij werd in 1948 tot priester gewijd. In 1954 promoveerde hij te Rome in het kerkelijk recht. Het jaar daarop werd hij rector van Huize Sint Joseph te Roermond, internaat van een klooster van de Broeders van de Christelijke Scholen. In 1961 werd hij geplaatst aan de kerkelijke rechtbank van het bisdom Roermond en in 1969 volgde zijn benoeming tot officiaal.

T.J. Clijsters was priesterstudent bij de Redemptoristen.

Ludovicus Petrus (Louis) van Paridon (1922-2016) werd geboren in Amsterdam (Watergraafsmeer) Hij maakte zichzelf het vak van fotograaf eigen en vestigde zich in 1950 in Watergraafsmeer als zelfstandig persfotograaf. Zijn eerste opdrachtgevers waren katholieke organisaties, uitgeverijen en redacties (zoals de Katholieke Illustratie, KRO-gids en de Avrobode en dagbladen als De Tijd, de Volkskrant en Het Parool). Zijn foto’s met taferelen van het katholiek leven in de jaren zestig vormen iconisch beeldmateriaal. Ook legde hij het Amsterdamse straatleven in de jaren 1960 vast en portretteerde hij Nederlandse acteurs. De actieve loopbaan van Van Paridon duurde zo’n 25 jaar; aan het einde van de jaren zestig besloot hij te stoppen met zijn werk als fotograaf. Hij woonde toen al niet meer in Amsterdam, maar op het Brabantse platteland in Heeswijk-Dinther en overleed 2016 in Veghel. Na zijn overlijden verscheen in 2017 van uitgeverij Joh. Enschedé Amsterdam het fotoboek 'Hollandse helden van de jaren 60' het kleurenarchief van Louis van Paridon.

André J. Zandbelt (1944-…) volgde de priesteropleiding en werd in 1968 priester gewijd, maar legde het priesterambt neer. Hij was vanaf 1984 pastoraal werker in Zwolle. In die functie raakte hij in 1989 in conflict met aartsbisschop Simonis over zijn sacramentele bevoegdheden. Vanaf 1987 was hij voorzitter van de Vereniging van Pastoraal Werkenden Utrecht. In 1990 werd hij geestelijk verzorger in een ziekenhuis in Haarlem. Hij schreef verschillende bijbelcommentaren.

Constantia Theresia Maria van Delft (Tilburg 1916), huwelijk met August de Meijer (Tilburg 1941). Geen nadere gegevens bekend.

P.L.H. Cremers (1890-1959) was van 1917 tot 1926 burgemeester van Nuth (L). Vanaf 1916 was hij zeer geïnteresseerd in de geschiedenis en de leer van de Vrijmetselarij, een internationale geestesrichting van humanistische aard, gekant tegen dogmatische kerkleer en voorstander van het vrije geestelijk onderzoek. Hij legde in een periode van meer dan veertig jaar een verzameling boeken aan over de Vrijmetselarij. Hij gaf er lezingen over, ook ten behoeve van de bestrijding ervan in de geest van de katholieke kerkleer. Hij maakte veel gebruik van de publicaties van pater Hermann Gruber SJ (1851-1930), een fel bestrijder van de Vrijmetselarij.

B.M.I. Delfgaauw (1912-1993) werd geboren te Amsterdam. Hij studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij in 1939 afstudeerde. Hij was leraar Nederlands en Hebreeuws aan het Triniteitslyceum in Haarlem en promoveerde in 1947 in de wijsbegeerte. Hij was wetenschappelijk medewerker in Amsterdam en vanaf 1961 hoogleraar wijsbegeerte en geschiedenis van de wijsbegeerte in Groningen. De wijsgerige overzichten die hij schreef waren verplichte stof voor generaties studenten. Hij was redactielid van Te Elfder Ure van 1953-1967. Hij kwam geregeld in het nieuws vanwege zijn kerk- (geboortenregeling, kerkelijk gezag) en maatschappijkritische (Algerije, Vietnam) standpunten. Hij overleed in 1993 in zijn woonplaats Haren.

De Kring (1923-1991) was een vereniging van echtgenoten van hoogleraren en lectoren van de Katholieke Universiteit Nijmegen, opgericht onder de naam De Dameskrans.

De Nieuwe Linie (1963-1982) was de opvolger van het door jezuïeten uitgegeven blad De Linie (1946-1963). Het archief van De Linie bevindt zich in het archief van de Nederlandse Jezuïeten. Gerard van den Boomen , redacteur van De Volkskrant, begon in 1963 met DNL. Het blad kwam daarmee in handen van leken, ook al bleven aanvankelijk enkele jezuïeten in de redactie zitten. De aandacht voor kerkelijke onderwerpen nam in latere jaren af. Het blad had een erg wisselend abonnementenbestand. Na grote financiële moeilijkheden en dreigende ondergang, wist men er toch weer bovenop te komen, vooral door persoonlijke inzet van Van den Boomen, die eigenaar/directeur werd. In 1982 moest het blad er definitief mee stoppen.

De Sleutelbos werd in 1931 opgericht door afgestudeerde katholieke vrouwen. De initiatiefneemsters waren W. Hillen en E. Theissing. Het was een vriendschapskring van katholieke afgestudeerde ongehuwde werkende vrouwen. Lidmaatschap geschiedde door coöptatie. Het doel was verbetering van de positie van ongehuwde werkende vrouwen. Spil van de kring was politica Jacqueline Hillen. Na haar overlijden in 1946 werd de kring opgeheven.

Het dagblad de Volkskrant startte in 1921. Vanaf 1920 verscheen de krant al drie maal per week, en sinds 1919 bestond de Volkskrant als weekblad: ‘Orgaan van de Federatie der Diocesane RK Volks- en Werkliedenbonden in Nederland’. In 1935 verhuisde de krant van ’s-Hertogenbosch naar Utrecht en werd gevestigd bij NV Drukkerij en Uitgeverij Lumax, de uitgeverij van het RK Werkliedenverbond. Tussen 1941 en 1945 verscheen de krant niet. In 1945 startte de krant weer in Amsterdam. In de jaren zestig maakte de Volkskrant zich los van het NKV; in 1965 werd de ondertitel 'Katholiek dagblad voor Nederland' geschrapt. In de jaren zestig en zeventig engageerde de krant zich met de linkse vernieuwingsbewegingen. In 1967 werden de Volkskrant en het noodlijdende Lumax ontkoppeld. Een jaar later vormde de Volkskrant en Het Parool samen de NV Perscombinatie. In 1975 sloot het dagblad Trouw zich daar bij aan. In 1995 fuseerde de Perscombinatie met de Nederlandse Dagblad Unie.

De dekenaten werden opgericht bij de organisatie van de kerkprovincie nadat in 1853 het bisschoppelijk bestuur weer was ingevoerd. Bij een reorganisatie van het aartsbisdom Utrecht werden in 2009 de dekenaten afgeschaft en werd het aartsbisdom verdeeld in vier vicariaten.

De franciscaanse Derde Orde, een lekenorganisatie onder leiding van de franciscanen, werd aan het eind van de negentiende eeuw sterk door de Nederlandse bisschoppen gestimuleerd. Oorspronkelijk sterk sociaal bewogen, werd de Derde Orde toen vooral een devotionele massabeweging, georganiseerd op parochiële basis. Vernieuwing van de Derde Orde ging uit van de Tochtgenoten van Sint Frans (in 1931 in Nederland gekomen). Na de Tweede Wereldoorlog werd onder leiding van Auspicius van Corstanje OFM en via de Tochtgenoten aan vernieuwing van de Derde Orde gewerkt. In 1967 werd de Derde Orde, Sterk uitgedund en vergrijsd, participant in de Stichting Franciscaanse Samenwerking, gevestigd in Brummen. De Derde Orde werd nadien omgezet in de Orde van Franciscaanse Seculieren, waarvan het Generale Bestuur (CIOFS) in Rome zetelt. Wereldwijd zijn er ongeveer 500.000 leden, verspreid over 57 landen.

De Dienst in de Industriële Samenleving vanwege de Kerken (DISK) werd in 1972 opgericht als samenwerkingsorgaan door de Stichting Bedrijfsapostolaat Nederland (SBN, opgericht 1970) en het Centraal Interkerkelijk Bureau voor het Bedrijfsleven (CIBB, opgericht 1966). Het DISK had tot taak het arbeidspastoraat en het landelijk bestuur te ondersteunen en (inter)nationale contacten te onderhouden, en de opgedane ervaringen door te vertalen naar kerken en samenleving. In 1987 ontstonden de oecumenische werkgroep De Arme Kant van Nederland en het project Economie, Vrouwen en Armoede (EVA). In het eerste decennium van de 21ste eeuw ondervond het DISK de krimpeconomie van de kerken. In 2007 werden in de meeste bisdommen en kerken de samenlevingsvragen bij elkaar gebracht in een missionair en diaconaal aandachtsveld. Vanwege de vorming van de Protestantse Kerk in Nederland werd het CIBB in 2000 opgeheven. De SBN veranderde in 2000 in de Landelijke Instelling voor het rooms-katholieke Arbeidspastoraat in Nederland (LIAN). Bij gebrek aan financiële middelen werden het DISK en de werkgroep Arme Kant van Nederland/EVA in 2014 opgeheven.

De DISK regio Brabant-Oost en Nijmegen werd formeel opgericht in 1996. Hieraan gingen eerdere samenwerkingsverbanden van regionale DISK-afdelingen vooraf, die samen een besturen-overleg vormden. Bij een volgende landelijke reorganisatie werd deze regionale afdeling opgeheven in 2001.

Het Diocesaan Maatschappelijk Centrum van het bisdom ’s-Hertogenbosch was de voortzetting van het Diocesaan Sociaal-Charitatief Centrum. Dit centrum was rond 1950 opgericht om de verschillende maatschappelijke zorgorganisaties (o.a. gezinszorg en bejaardenzorg) te coördineren, zoals dat op bisschoppelijk initiatief al sinds 1950 het geval was in het Landelijk Sociaal-Charitatief Centrum. Professionalisering en deconfessionalisering van de deelnemende zorgorganisaties leidden tot functieverlies van het DMCD. Het werd vermoedelijk begin jaren zeventig opgeheven.

Het Diocesaan Pastoraal Centrum van het aartsbisdom Utrecht werd in 1966 opgericht. Het was de modernisering van het sinds 1939 bestaande Instituut tot Voorlichting in de Zielzorg. Het DPCU had een dienstverlenende en communicatieve taak voor iedereen die in het aartsbisdom hulp, advies of ondersteuning bij pastorale taken wenste. Het had de volgende secties: Katholiek Service Instituut voor Levensvorming, Katechese, Religieuzen, Kerk en Recreatie, Bedrijfsapostolaat, Missie en Ontwikkelingswerk, Liturgie, Voortgezette Pastorale Vorming en Huwelijk en Gezin.

In 1959 nam bisschop Jos. Baeten het initiatief tot de oprichting van een Diocesaan Pastoraal Centrum voor het bisdom Breda. De doelstelling was verdieping van de vorming van jonge priesters na één jaar praktijk. Onder bisschop H. Ernst werd de taakstelling in 1969 verbreed tot algemene dienstverlening voor een goed functionerende zielzorg. Het Centrum kreeg naast de voortgezette pastorale vorming ook onder haar hoede: conferenties voor priesters, het diocesaan instituut voor jeugd en jongeren, het instituut voor huwelijk en gezin, oecumene, prediking, katechese voor volwassenen, liturgie, pastorale gesprekken en roepingenwerk.

De Diocesane Pastorale Raad Roermond werd, zoals ook in de andere bisdommen, opgericht in 1965. De raad bestond uit vijftig priesters en religieuzen en vijftig leken. De leken werden gekozen per dekenaat. De tegenstellingen onder de leden waren groot, zeker na de benoeming van bisschop J. Gijsen in 1972 De Pastorale Raad bleef bestaan maar conflicten met de bisschop maakte de verhoudingen niet beter. In 1974 schortte Gijsen de verkiezingen voor de raad op. In 1981, stelde Gijsen een nieuwe Pastorale Raad in, die alleen door de bisschop goedgekeurde onderwerpen kon bespreken. Hij nam zelf zitting in de keuzecommissie.

De Diocesane Commissie Sint Willibrord was ingesteld door het bisdom Groningen ten dienste van het oecumenisch diaspora-apostolaat.

De Diocesane Katholieke Schoolraad (DKSR) werd opgericht in 1968 om namens de bisschop scholen als katholiek te erkennen. Daarnaast hield de raad zich in toenemende mate bezig met dienstverlening op het gebied van identiteitsbegeleiding. Voor deze dienstverlening daalde de belangstelling, waardoor de raad zijn functie grotendeels verloor. In 2012 trok de bisschop het mandaat om scholen als katholiek te erkennen weer aan zich. Daarop werd de DKSR geliquideerd.

Dit archief betreft waarschijnlijk vooral de plaatselijke RK Vrouwenbond in ’s-Gravenhage, opgericht rond 1914. Een Diocesane Roomsch-Katholieke Vrouwenbond, bisdom Haarlem werd niet eerder dan in de jaren dertig opgericht. De diocesane vrouwenbonden waren onderdeel van de RK Werklieden Vereniging (na 1945 Kath. Arbeidersbeweging KAB). Toen deze in 1965 haar naam wijzigde in Nederlands Katholiek Vakverbond NKV werd als centrale instantie voor de diocesane vrouwenbonden de Stichting Vrouwenbeweging van het Nederlands Katholiek Vakverbond opgericht.

In 1927 gaf professor J. van Ginneken de opdracht een dispuut op te richten. Dit werd het Dispuut AVIS met als devies Amicitiae Vinculum Iungit Studiosos en als symbool een dubbelkoppige adelaar. In de jaren voor de oorlog onderscheidde het dispuut zich doordat theologen, filosofen, literatoren en historici de boventoon voerden. Het besluit om voortaan wekelijks bijeen te komen werd pas in 1938 genomen. AVIS is onderdeel van de Nijmeegse Studenten Vereniging Carolus Magnus. De Stichting AVIS Eigen Huis werd opgericht in 1977.

Dispuut De Vijzel (1930-1971) was een dispuut van de Nijmeegse Studenten Vereniging Carolus Magnus, afdeling sociëteit Roland.

Durendal is een dispuut van de Nijmeegse Studenten Vereniging Carolus Magnus. Het werd opgericht in 1936 en voert als zinspreuk “de Chrestiens devez estre servie”. Men komt sinds 1958 bijeen in ‘De Burcht’, de voormalige bibliotheek van de faculteit Rechten.

Het Dispuut M.A.R.I.K.E.N. werd opgericht in 1978. Het is onderdeel van de Nijmeegse studentenvereniging Carolus Magnus.

Sodalitium Studiosorum Volor was een dispuut van deKatholieke Studentenvereniging Sanctus Thomas Aquinas, Amsterdam. Het dispuut heeft in ieder geval bestaan van 1927-1966. In die periode waren geregeld Volor-leden bestuurslid van Thomas Aquinas.

Het Dispuut Tertulia ontstond in 1960 als jaarkring ‘Tertulia’ binnen de Nijmeegse Studenten Vereniging Diogenes. Het dispuut bestaat niet meer.

In 1973 gaf het Kapittel van de Broeders Dominicanen de opdracht tot de oprichting van een projektgroep Familia Dominicana. Er ontstonden Regionale Dominicaanse Familiagroepen met een landelijke overkoepeling. Tot een juridische structuur kwam het niet. In 1985 werd de Regel van Montréal geschreven die gericht was op modernisering van de Derde Orde van St. Dominicus. De Regel werd in 1987 bekrachtigd door het Vaticaan. Leken die actieve verantwoordelijkheid dragen en zelfstandig initiatieven nemen in de dominicaner orde konden daardoor geprofest worden. In 1999 werd de Dominicaanse Lekengemeenschap opgericht in aansluiting bij de Regel van Montréal.

J.M.J. Daamen (1929-2019) werd priester gewijd in 1955. Hij was kapelaan te Oss van 1956 tot 1960, kapelaan en godsdienstleraar te Helmond van 1960 tot 1967 en kapelaan en pastoor te Eindhoven van 1971 tot 1985. Van 1967 tot 1971 studeerde hij theologie in Nijmegen. Van 1977 tot 1985 was hij tevens volwassenenkatecheet voor het dekenaat Eindhoven.

Johannes van der Drift werd in 1808 geboren te Den Haag. Hij volgde de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten te Amsterdam en was lid van Arti et Amicitiae. Hij werkte als beeldend kunstenaar in België, Den Haag, Roermond, Venray en Weert. Hij behoorde tot het 'Atelier Cuypers/Stolzenberg' te Roermond en woonde aldaar al vóór 1850 in de woning van de vader van P.J.H. Cuypers. Van der Drift schilderde vooral landschappen. Hij overleed in 1883 te Weert.

Jan Dellepoort (1910-1979) studeerde aan het groot-seminarie van het bisdom Breda te Hoeven en de Katholieke Universiteit te Nijmegen. Hij werd in 1935 tot priester gewijd. Van 1938 tot 1962 was hij leraar Engels op het klein-seminarie van het bisdom Breda. Zij promotie in 1955 op ‘De priesterroepingen in Nederland’ maakte hem tot een internationaal erkend deskundige op het terrein van de priesterroepingen. Hij was de oprichter en eerste directeur van het Instituut voor Europese Priesterhulp en het Europa-seminarie te Maastricht van 1960 tot 1970. Van 1970 tot 1979 was hij toeristen-zielzorger aan de Spaanse zuidkust.

Liesbeth Duetz was lid van de directie van de Stichting Pausbezoek

Lidwina Antonia Wilhelmina Maria Diepenbrock (1896-1978) was dichteres en toneelschrijfster en had contacten met verschillende letterkundigen uit haar tijd. Zij was enkele jaren lerares Nederlands en werkte daarna in een bibliotheek. Zij was gecommitteerde bij examencommissies van middelbare scholen en heeft veel literaire lezingen gegeven, onder andere voor de KRO-radio.

M.J. Doesburg werd geboren in 1906 te Mijdrecht. Na zijn priesterwijding in 1931 was hij kapelaan te Klarenbeek, Silvolde, Culemborg en Utrecht. In 1947 werd hij benoemd tot directeur van de Katholieke Actie voor de vrouw. Hij was toen ook hoofdaalmoezenier van de RK geestelijke verzorging van de Rijkswerkkampen. In 1950 werd hij geestelijk adviseur van de Utrechtse diocesane bond van de KAB, in 1953 geestelijk adviseur van de Vrouwenbeweging van de KAB. Van 1956-1972 was hij geestelijk adviseur/verbondsadviseur van de KAB. Hij was betrokken bij de omvorming van KAB tot NKV. Daarnaast had hij nog diverse andere functies. In 1970 ging hij met emeritaat. Hij organiseerde daarna nog Lourdesreizen voor het NKV. Hij is overleden in 1980.

Alfonsus Antonius Wilhelminus Maria Diepenbrock (1902-1977) studeerde rechten aan de Universiteit van Amsterdam en volgde daarna de priesteropleiding. In 1932 werd hij tot priester gewijd. Hij was kapelaan te Hillegom en leraar aan het Klein Seminarie Hageveld. Hij werd in 1937 tevens secretaris van de Actie voor God. In 1945 werd hij landelijk secretaris van de Katholieke Actie. Onderdeel hiervan was de in 1954 opnieuw opgerichte Actie voor God, waar hij 21 jaar van zijn leven aan wijdde. Hij was hoofdredacteur van Sursum Corda, blad voor het dekenaat Haarlem. In 1949 werd hij benoemd tot Bisschoppelijk Commissaris van de Katholieke Radio Omroep. In 1964 werd hij conrector van het ziekenhuis St. Joannes de Deo in Haarlem.

Arnoldus Henricus Duijvestijn (1913-1975) werd geboren te Kwintsheul. Hij werd in 1937 tot priester gewijd en was kapelaan te Zoeterwoude, Zaandam en Rotterdam. In 1950 werd hij rector van de Kapel van het H. Sacrament (Jeugdwerk Rotterdam). In 1963 werd hij benoemd tot pastoor van de parochie van de H. Pastoor van Ars in Delft en in 1973 tot pastoor van de parochie H.H. Engelbewaarders te Hazerswoude. In deze plaats overleed hij in 1975. Duijvestijn was actief in de jeugdbeweging te Rotterdam.

Cornelis Petrus van Dam (1920-1989) werd geboren te Delft. Hij werd in 1945 tot priester gewijd en was tot 1966 als leraar aardrijkskunde verbonden aan de priesteropleiding van het Bisdom Rotterdam. Op Leeuwenhorst was hij prefect. In 1966 werd hij pastoor te Boskoop en in 1974 pastoor te Nieuwveen. Van Dam publiceerde over de benamingen van kerkelijke voorwerpen en over patroonheiligen van kerken. Zijn laatste jaren bracht hij door in huize Frankenland in Schiedam, waar hij in 1989 overleed.

Het maandblad Dux (1927-1970) was een ‘tijdschrift voor priesters, die zich met de vorming der R.K. rijpende jeugd bezighouden’. Het werd uitgegeven door het R.K. Centraal Bureau voor Onderwijs en Opvoeding te ’s-Gravenhage. In 1934 werd het het orgaan van de Interdiocesane Jeugdcommissie, vanaf 1948 van de Katholieke Jeugdraad voor Nederland. Dux ging in 1971 samen met de tijdschriften Blauwdruk, Fase en Gaandeweg en werd voortgezet als Jeugd en Samenleving. Het tijdschrift begon als studieus blad voor en door priesters. Na de Tweede Wereldoorlog werd het blad verbreed voor ‘allen die meewerken aan de vrije jeugdvorming’. Onder het hoofdredacteurschap van Han H.M. Fortmann (1948-1960) gaf Dux belangrijke aanzetten tot een bewustwordingsproces onder Nederlandse katholieken met betrekking tot moraal en geestelijke gezondheid.

De Senaat was een min of meer informele vereniging van hoogleraren en lectoren aan de Katholieke Universiteit Nijmegen, die bijeenkwam nadat de Academische Senaat als universitair bestuursorgaan onder de Wet Universitaire Bestuursstructuur in 1972 was opgeheven. De Senaat werd opgericht door professor F. Duynstee.

De Diocesane Bond ‘De Jonge Werkman’ in het bisdom Den Bosch werd opgericht in 1928. De bond was onderdeel van de Bossche Diocesane Werkliedenbond. De bond had parochiale en interparochiale afdelingen, de R. K. Jongemannen- of Gezellenvereenigingen. In 1931 kwam het landelijke R.K. Verbond De Jonge Werkman tot stand.

Fredericus Henricus Josephus Maria Daams (1920-2001), studeerde Rechten in Utrecht en werkte bij het Militair Gezag Noord-Brabant, de Raad van Arbeid te ’s Hertogenbosch, de Nederlandse RK Middenstandsbond in het bisdom 's-Hertogenbosch en bij het ministerie van Economische zaken. Hij behoorde tot de ‘doorbraak-katholieken’, die in 1948 lid werden van de Partij van de Arbeid. Hij was secretaris en voorzitter van de Katholieke Werkgemeenschap in de PvdA (KWG). Van 1956 tot 1969 was hij Tweede Kamerlid voor de PvdA. Na zijn Kamerlidmaatschap zette hij zich in diverse functies in voor de kinderbescherming en de gehandicapten- en zwakzinnigenzorg. Hij was lid van het bestuur van de Mariënburgvereniging en secretaris van het Tyltylcentrum van het Haagse Mytylvormingscentrum. Daams overleed in 2001 in ’s Gravenhage.

Gerard Diels (1879-1956) werd geboren te Amsterdam. Hij volgde het gymnasium bij de franciscanen te Megen. Van 1913-1917 was hij redacteur-verslaggever van De Tijd en De Amstelbode. Bij de Amsterdamse discontobank bekleedde Diels van 1920 tot 1926 een leidinggevende functie en ontpopte hij zich als bekwaam zakenman. In 1928 vestigde hij zich samen met J.A. Ruth-van Dijk te Amsterdam, onder de firmanaam ‘Haighton en Ruth’, als makelaars in wissels en edele metalen. Hij publiceerde in 1938 enkele korte verhalen onder het pseudoniem Gérard D'Ilse. Na de oorlog werd Diels lid van de sociëteit "De Kring" te Amsterdam. In 1946 trad hij toe tot de redactie van het tijdschrift Het Woord. Zijn gedichtenbundel ‘Na de bevrijding’ (1951) werd geschreven in opdracht van het Ministerie van OK en W. Diels ontving in 1956 voor zijn bundel ‘Het Ongerijmde’ een prijs van de Stichting Kunstenaarsverzet 1942-1945. In 1956 overleed hij te Amsterdam.

Herman L.M. Divendal werd in 1914 geboren te Amsterdam. Van 1928 tot 1934 was hij seminarist in Hageveld en Warmond, maar hij stopte met de priesterstudie en werd als journalist. In 1937 werd hij publiciteitsdeskundige en van 1963-1973 directeur van de Actie ‘Voor God’ in Heemstede. Hij was redacteur van Actio Catholica, het blad van de Katholieke Actie en van het Haarlemse bisdomblad Sursum Corda. Zijn levenswerk was de vijfdelige Pastorale Gids, een encyclopedie van de kerkvernieuwing in Nederland. Vanaf 1963 was hij voorlichter van het Nederlands Pastoraal Concilie en tot 1970 voorlichter van de Nederlandse kerkprovincie. Hij schreef religieus geïnspireerde gedichten, bijbelse verhalen en lekespelen. Divendal overleed in 1992 te Heemstede.

H.A.J. Drost werd in 1901 geboren te Utrecht. Hij werd tot priester gewijd in 1925. Hij was kapelaan in diverse plaatsen en werd in 1948 pastoor te Schoorl. Van 1953 tot 1970 was hij pastoor te Heemstede. Hij was voorts Nationaal Aalmoezenier der Ned. Kath. Jongerenbeweging en Diocesaan Aalmoezenier van de KAJ. Hij overleed in 1973 te Haarlem.

Helene Maria Dresen-Coenders (1920-2003) studeerde psychologie in Nijmegen. Zij was lerares aan en adviseuse voor Mater Amabilisscholen en drijvende kracht achter de Nationale Stichting voor Mater Amabilisscholen. Zij was hoofdredactrice van Dux en Jeugd en Samenleving. Zij publiceerde over de psychologie van het fabrieksmeisje, seksuele opvoeding, vrouwenemancipatie en de positie van de vrouw in de middeleeuwen.

Johannes Baptista Deelen (1892-1973) werd geboren te Lochum. Hij studeerde geneeskunde in Utrecht en was van 1920 tot 1940 huisarts in Vught. Vervolgens was hij tot 1947 geneesheer-directeur van het Sint Franciscus Gasthuis te Rotterdam. Hij was daarna directeur van de Districts-Gezondheidsdienst te Boxtel en secretaris van de Bossche Diocesane Commissie voor Huwelijksvoorlichting. Deelen was redacteur van het R.K. Artsenblad en lid van de Huisartsen Commissie van de KNMG. Hij publiceerde over seksualiteit en huwelijk. Deelen overleed in 1973 te Den Bosch.

Jan G.J. Driessen werd geboren te Venlo. In 1942 trad hij in bij de franciscanen (kloosternaam Prudentius). In 1949 werd hij priester gewijd. Hij studeerde hij theologie in Nijmegen en Straatsburg en werd lector moraaltheologie aan de franciscaanse opleidingen. Van 1967-1972 was hij studentenpastor in Tilburg. Van1977-1982 was hij ziekenhuispastor in het Elisabethziekenhuis in Tilburg. Hij was lid van het Werkgenootschap van Katholieke Theologen in Nederland (WKTN). Om gezondheidsredenen moest hij in 1982 stoppen. Hij stierf in 1987 te Nijmegen.

Johannes Hermanus Wilhelmus Maria Dellemijn (1919-1986) werd geboren in Doesburg. Hij volgde de priesteropleiding van het aartsbisdom Utrecht en werd in 1944 tot priester gewijd. Hij was kapelaan in Beek, Utrecht en Arnhem en was van 1964-1983 pastoor van Loo bij Duiven. Dellemijn overleed in 1986 te Enkhuizen en is begraven in Doesburg.

Ton Duffhues (1953) was verbonden aan het Katholiek Documentatie Centrum in Nijmegen, waar hij onderzoek deed naar katholieke organisaties in verschillende sectoren van de maatschappij. Daarna was hij beleidsmedewerker bij de NCB/ZLTO.

De Vriendenkring De Vliering werd in 1979 opgericht door A. Maes. Zij organiseerde culturele manifestaties, gezelligheidsbijeenkomsten, lezingen en uitjes. Rond 1990 daalde het aantal leden gestaag. In 1991 werd De Vliering opgeheven.

Het Nijmeegse damesdispuut Circe werd opgericht in 1971.

Peter Jan Margry (1956-) volgde de fotografieopleiding aan de Rietveldacademie en studeerde geschiedenis aan de UvA. Van 1984-1986 werkte hij bij het Nationaal Archief. Van 1986-1990 was hij cultuurhistorisch stafmedewerker bij de Algemene Rekenkamer en van 1987-1993 tevens Provinciaal Archiefinspecteur van de provincie Noord-Brabant. Vanaf 1993 werkt hij als projectleider Bedevaartcultuur en onderzoeker Religieuze Cultuur aan het Meertens Instituut in Amsterdam. Hij publiceerde over bedevaarten en vormen van civil religion. Sinds 2013 is hij hoogleraar Europese Etnologie aan de Universiteit van Amsterdam.

Meisjesdispuut “Klimop” is het oudste meisjesdispuut van de Nijmeegse Studenten Vereniging Carolus Magnus. Het werd opgericht op 4 oktober 1934 door mevr. W. van der Grinten-Peters. Met het verdwijnen van veel studentenverenigingen eind er jaren 1960 werd ook dit dispuut opgeheven. In 1993 is er nog een reünie geweest.

De Dominicaanse Gemeenschap Arnhem (1979-1987) was een gemengde gemeenschap van dominicanen en leken, die bij wijze van experiment door de orde werd gesteund, hoewel de generaal van de orde inmiddels zijn veto had uitgesproken. De groep koesterde kerk- en maatschappijkritische opvattingen, en de praktijk van het gemeenschapsleven bleek een zware belasting. Onder druk van Rome moesten de dominicanen in de groep deze verlaten. Zij keerden er terug, maar inmiddels hadden de meeste andere leden de gemeenschap verlaten. In 1987 werd de gemeenschap opgeheven.

Jan Divendal was de oudste zoon van Herman Divendal (archief DIVE). Hij volgde van 1963 tot 1970 de priesteropleiding op Warmond en de studeerde theologie aan de Katholieke Theologische Hogeschool Amsterdam. Hij werd in 1970 tot priester gewijd en was van 1970-1981 pastor in Volendam en van 1981-2013 in Weesp. Sinds 1981 is hij ook pastor in Amsterdam.

Paul A. Dings (1922-2006) werd geboren te Tegelen. Hij werd in 1946 tot priester van het bisdom Roermond gewijd. Hij was leraar aan het klein seminarie Rolduc en rector van het ziekenhuis in Roermond. In 1965 werd hij benoemd tot pastoor in Blerick en in 1973 tot pastoor in Born. In 1976 werd hij pastoor-deken in Horst. Dings organiseerde theologische oriëntatiecursussen en cursussen op het gebied van maatschappelijk welzijn en zielzorg. Hij overleed in 2006 te Panningen.

Het Economisch Instituut voor het Katholieke Ziekenhuiswezen (EIKZ) werd in 1956 door de Vereniging Katholieke Ziekenhuizen (VKZ) in het leven geroepen als orgaan voor economisch onderzoek en bevordering van optimaal ziekenhuisbeheer. Sinds 1963 participeerde ook de Katholieke Vereniging voor Verpleegtehuizen (KVV) in het EIKZ. Het EIKZ functioneerde ten dienste van de besturen van de VKZ en de KVV en van de daarbij aangesloten instellingen. Taken waren het verrichten van economische onderzoekingen t.b.v. de ziekenhuizen en het ziekenhuiswezen; het opbouwen van landelijke bedrijfsvergelijkingen; het stimuleren in de z.g. werkgroepen van meer gedetailleerde bedrijfsvergelijkingen en de behandeling van problemen van economische en organisatorische aard; het uitbrengen van adviezen aangaande economisch beheer van ziekenhuizen op grond van cijfermateriaal. Na de opheffing van het Centraal Bureau voor het Katholiek Ziekenhuiswezen (CBKZ) in 1967 werd ook het EIKZ in 1968 opgeheven.

De Edelsmidse Brom in Utrecht (1856-1961) was gespecialiseerd in het maken van kerkelijke edel- en siersmeedkunst. Gerard Bartel Brom (1831-1882) werkte als koperslager bij Van Kempen in Utrecht. In 1856 begon hij voor zichzelf. Hij maakte onder meer stilistisch neogotisch kerkelijk vaatwerk. Gerard Brom (en later zijn zoon) was betrokken bij de bouw en inrichting van een groot aantal kerken. In 1882 overleed hij en nam zijn zoon Jan Hendrik de zaak over. Rond 1900 stapte deze af van de neogotiek en koos voor modernere ontwerpen. Hij overleed in 1915, waarna de leiding over de edelsmidse werd overgenomen door zijn zoons Jan Eloy en Leo. In 1961 werd het bedrijf gesloten wegens een afnemende vraag en gebrek aan een opvolger. In het pand aan de Drift is later een door Pieter d'Hont gemaakte gevelsteen geplaatst, die herinnert aan Edelsmidse Brom.

Jan van Engelen (1924-1999) trad in bij de Lazaristen. Hij werkte circa twaalf jaar in het Noord-Oosten van Brazilië, met name in het middelbaar onderwijs. Van 1966-1969 studeerde hij missiologie in Nijmegen. Hij trad in1967 in het huwelijk met Cor Hermans. Van 1969 tot 1984 was hij studiesecretaris bij de Nederlandse Missieraad en van 1969 tot 1989 wetenschappelijk medewerker bij de vakgroep Missiologie van de Katholieke Universiteit Nijmegen. Daarnaast werkte hij mee aan de zogenaamde Missionarissencursus, een jaar van reflectie voor missionarissen onder verantwoordelijkheid van de vakgroep Missiologie.

Dirk van Eck (1911-1968) werd geboren te Amersfoort. Hij studeerde vanaf 1934 rechten aan de RK Universiteit te Nijmegen, waar hij in 1938 cum laude afstudeerde. In 1939 werd hij benoemd tot lector in het strafprocesrecht en de criminologie. Na de sluiting van de Nijmeegse universiteit in april 1943 werd Van Eck advocaat en procureur in Nijmegen. Na de bevrijding werd hij raadsheer in het Bijzonder Gerechtshof in Arnhem. In 1947 promoveerde hij. In hetzelfde jaar werd hij benoemd tot hoogleraar strafrecht, strafprocesrecht en criminologie. Van Eck was een traditionele, trouwe katholiek. Hij stierf plotseling op 56-jarige leeftijd.

Harrie van den Ende (1925-1985) trad in bij de Priesters van het H. Hart (SCJ) en werd in 1952 priester gewijd. Hij was parochie-medewerker te Thorn en Sittard.

Jacobus Hubertus (Jacques) Ex (1922 -…) werd geboren te Goirle. Hij studeerde psychologie in Leuven en promoveerde in 1957 in Nijmegen. Hij was adviseur voor arbeidspsychologie te Amsterdam en directeur van het Gemeenschappelijk Instituut voor Toegepaste Psychologie te Tilburg. In 1969 werd hij buitengewoon hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Nijmegen in de psychologie der massacommunicatie.

Ben Erkens (1926-2016) werd in Barneveld geboren. Hij trad in bij de Missionarissen van Scheut (CICM) en werd in 1951 tot priester gewijd. Hij werkte op de Filippijnen van 1955-2006. Hij overleed in 2016 in Breda.

Franciscus Bernardus Josephus (Frans) Frencken werd in 1910 tot priester gewijd. Van 1910 tot 1926 was hij docent aan het klein-seminarie Ypelaar te Breda. In die tijd schreef hij ook toneelspelen en gedichten. Onder de indruk van de sociale gevolgen van de industrialisatie in West-Brabant raakte hij betrokken bij het sociale werk binnen de Eucharistische Kruistocht, de Katholieke Jeugdvereniging en de Katholieke Actie. In 1928 richtte hij de Vereeniging van Catechisten van de Eucharistische Kruistocht op. Hij nam het initiatief voor talloze activiteiten voor de zedelijke en materiële verheffing van werkende meisjes en jonge vrouwen. Hij overleed na een slopende ziekte in 1946.

De Facultaire Vereniging de Pedagogische Kring Quedio aan de Katholieke Universiteit Nijmegen werd opgericht in 1949 door studenten aan het Pedagogisch Instituut. De vereniging gaf een gelijknamig blad uit. Vermoedelijk hield de vereniging in 1969 op te functioneren. In 1966 werd dit voortgezet als Pedax.

De Federatie Katholieke Begrafenisinstellingen zonder Winstoogmerk FKB (1948-2005) werd opgericht als belangenbehartiger van katholieke begrafenisinstellingen. De federatie ontwikkelde zich tot vertegenwoordiger van allerlei verenigingen van diverse gezindten. De naam bleef ongewijzigd. Van 1962 tot 2005 verscheen als orgaan van de FKB Het vijfde zegel. Op de website noemt de FKB zich Federatie voor Begrafenisinstellingen zonder Winstoogmerk FKB.

De Filosofenbond was de belangenorganisatie voor studenten aan de Nijmeegse Centrale Interfaculteit. In de zestiger en zeventiger jaren groeide zij uit tot een actiegroep die verschillende protestacties op de universiteit uitvoerde en zich inzette voor democratisering en herstructurering van het wetenschappelijk onderwijs. Het in 1972 opgerichte maandblad Splijtstof bestaat nog steeds

De firma Henri van der Vijver & Co was een in Rotterdam gevestigde groothandel in koloniale waren, zuidvruchten, bakkersartikelen en conserven. De firma werd in 1904 opgericht door Henricus Gerardus Maria van der Vijver (1865-1941). Bij het overlijden van de oprichter in 1941 werd het Aartsbisdom Utrecht tot enige erfgenaam benoemd met de bepaling om de firma nog 20 jaar onder dezelfde naam voort te zetten. In 1955 kwam de firma onder beheer van de Sint Radboudstichting. In 1961 werd de firma, na verliesgevende jaren en personele conflicten met de Radboudstichting geliquideerd.

De Franciscaanse Lekenorde is de seculiere tak van de Derde Orde van Sint-Franciscus en bestaat officieel sinds 1289. Lidmaatschap ervan werd nadrukkelijk gepropageerd door paus Leo XIII en de Nederlandse bisschoppen. In 1926 begonnen de franciscanen nogmaals een succesvolle propaganda-actie. Leden zijn mannen en vrouwen, die geen kloostergeloften afleggen (tertiarissen), maar naast hun gewone werkzaamheden regelmatig samenkomsten houden om zo hun geloof en hun onderlinge verbondenheid te versterken. Incidenteel deden de leden aan hulpverlening, maar het accent lag toch op het devotionele leven.

Heije Faber (1907-2001) was zoon van een Nederlands Hervormd predikant. Hij studeerde theologie in Leiden, Marburg en Heidelberg en later psychologie in Amsterdam. Hij promoveerde in 1933 als theoloog in Leiden en in 1956 als psycholoog in Amsterdam. Hij was Hervormd predikant in Velsen-IJmuiden-Oost, Schiedam en Wassenaar. Hij was voorzitter van de beweging Eenheid Door Democratie (EDD), gericht tegen de NSB. Tijdens de oorlog was hij ondergedoken. Vanaf 1958 was hij lector pastorale psychologie aan de Rijksuniversiteit te Leiden en van 1971 tot 1977 hoogleraar godsdienstpsychologie aan de Theologische Faculteit in Tilburg.

Jules Henri Froger (1903-1976) werd geboren te Utrecht en volgde de lagere school en de HBS in Breda. Na zijn studie bouwkunde aan de TH Delft was hij vanaf 1931 werkzaam bij het bureau voor Architectuur en Stedenbouw Siebers te Nijmegen en van 1932-1935 als gemeentearchitect te Vught. In 1934 werd hij belast met de oprichting van de Limburgse Streekplannendienst en was daar werkzaam tot 1942. Van 1940-1945 werkte hij als afdelingschef stedenbouw bij de NS. Na de oorlog werd hij directeur van de Provinciale Stichting “Herstel Limburg 1945” en vanaf 1947 was hij als hoogleraar stedenbouwkundig ontwerpen tot zijn pensioen in 1972 werkzaam bij de TH Delft. Hij overleed in 1976 te Breda.

Louis Hendrik Antonius Frequin volgde lager onderwijs in zijn geboortestad Arnhem en vervolgens enkele jaren gymnasium in Soesterberg. Op zijn zestiende kreeg hij een baan bij De Gelderlander, de krant waar hij zijn hele leven mee verbonden zou blijven. Hij werd eerst redactieassistent en vanaf 1933 redacteur. Tijdens de oorlog speelde hij een actieve rol in het verzet. In mei 1945 werd hij hoofdredacteur van De Gelderlander. In de jaren zestig was hij betrokken bij de oprichting van het actualiteitenprogramma Brandpunt en bij de KRO kreeg hij zijn eigen talkshow Gastenboek. In 1977 vertrok hij bij zijn krant, maar bleef actief als schrijver van enkele biografieën. Hij was ook nog bestuurlijk actief, o.a. bij Pax Christi. In 1998 stierf hij na een kort ziekbed.

Antropoloog werkzaam aan de universiteit van Amsterdam

Op 7 november 1910 werd aan de Landbouw Hogeschool te Wageningen de Katholieke Studentenvereniging Sint Franciscus Xaverius opgericht. Doelstelling van de vereniging is de ontwikkeling van de leden op christelijke grondslag, het bevorderen van een zelfstandige kritische houding in de maatschappij en het bieden van mogelijkheden tot sociaal contact. Zij tracht dit te bereiken door het organiseren van bijeenkomsten, het bevorderen van het gezelligheidsleven en de vrijetijdsbesteding, een sociëteit en contacten naar buiten.

Siegfried Frank (1909-2006, pseudoniem Frederick Franck) werd geboren in Sint Pieter (Maastricht) in een gemengd Joods gezin; hij stierf in Warwick NY. Hij studeerde medicijnen, tandheelkunde en vanaf zijn dertigste jaar bekwaamde hij zich als beeldend kunstenaar. Hij verdiepte zich in het Boeddhisme en andere religieuze stromingen. Hij kreeg als enige kunstenaar toestemming om bij alle vier sessies van het Tweede Vaticaans Concilie tekeningen van personen en situaties te maken. De paus schonk hem een medaille om zijn waardering voor de tekeningen tot uitdrukking te brengen. Franck ging een laatste maal naar Rome om Johannes XXIII op zijn sterfbed te tekenen. Tekeningen van Frederick Franck zijn in de vaste collectie van meer dan twintig musea over de hele wereld opgenomen, o.a. in het Museum of Modern Art en het Tokyo National Museum. De tekeningen van het Tweede Vaticaans Concilie zijn ondergebracht bij het KDC.

Henricus Martinus Maria (Han) Fortmann werd in 1912 geboren te Amersfoort. Hij studeerde filosofie en theologie aan het groot-seminarie Rijsenburg en werd in 1936 tot priester gewijd. Hij studeerde in Nijmegen klassieke letteren en vervolgens psychologie. Hij promoveerde in 1945. Na de oorlog bekleedde hij verschillende functies, o.a. bij de Katholieke Jeugdraad, de Katholieke Centrale Vereniging voor Geestelijke Volksgezondheid en de Commissie Pastoraal en Psychohygiëne. In 1956 werd hij in Nijmegen hoogleraar cultuur- en godsdienstpsychologie. In de jaren zestig maakte hij enkele grote reizen naar het Verre Oosten, waar hij geïnspireerd werd door hindoeïsme en boeddhisme. Fortmann schreef veel over cultuur- en godsdienstpsychologische onderwerpen en speelde een belangrijke rol in het moderniseringsproces van de Nederlandse katholieken in de jaren vijftig en zestig. Hij stierf na een ernstige ziekte in 1970 te Nijmegen.

Franciscus Antonius Brekelmans (1917-2012) werd geboren in Stratum. In 1937 begon hij zijn opleiding tot archivaris. Na de oorlog studeerde hij Rechten in Nijmegen. Als lid van Carolus Magnus was hij oprichter van Dispuut de Sinjoren. Hij promoveerde in 1965. Van 1957 tot zijn pensionering in 1982 was hij stadsarchivaris van Breda. Hij overleed te Breda.

G.P.W. (Gérard) Klijn (1940-2014) werd geboren in Aalten. Hij studeerde van 1964-1966 aan de Folkwang Schule in het Duitse Essen bij de invloedrijke fotograaf Otto Steinert. Steinert was een van de pleitbezorgers van de ‘subjectieve fotografie’: een manier van fotograferen waarbij de persoonlijke kijk van de fotograaf leidend is. Gérard trok vanaf 1966 decennialang als fotojournalist de wereld over om mensen in ontwikkelingsgebieden en conflicthaarden op foto vast te leggen. Zijn foto’s verschenen in kranten en tijdschriften in Nederland en Duitsland. Van 1974 tot 1977 was hij docent ‘techniek fotoreportages’ aan de Hochschule der Künste in Berlijn. In 1968 won hij een World Press Photo-prijs en de Zilveren Camera. In 2016 werd werk van hem ten toon gesteld op de prestigieuze Biënnale di Venezia.

Cornelis Walterus Antonius (Kees) Fens (1929-2008), geboren te Amsterdam, studeerde voor de MO-akte Nederlands en was literatuurcriticus, essayist en letterkundige. Hij was van 1959-1982 docent Nederlands in Haarlemen vervolgens van 1982-1994 als hoogleraar Letterkunde verbonden aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Hij schreef talrijke artikelen en essays over literatuur in verschillende bladen als De Linie en De Tijd, later ook sportcolumns in De Volkskrant. Hij schreef ook onder de pseudoniemen A.L. Boom en Kees van Ginneken. Hij stierf in 2008.

Albert Gruijs (1920-1996) werd geboren te Schoten. Hij was tot 1949 journalist en fotoreporter. In 1944 werd hij katholiek. Hij studeerde Godsdienstwetenschappen bij de ‘Ecole Nationale des Chartes’ van de Sorbonne in Parijs, waar hij in 1967 promoveerde. Hij was leraar Frans, wetenschappelijk medewerker aan de UvA en vanaf 1962 aan de Katholieke Universiteit Nijmegen wetenschappelijk medewerker en hoogleraar Hulpwetenschappen van de geschiedenis. Hij overleed in 1996.

Bernardus Johannes Josephus (Ben) Godding (1928-2001) werd geboren te Amsterdam. In 1947 trad hij in bij de Dominicanen (kloosternaam Felix). In 1954 werd hij priester gewijd. Hij studeerde sociologie in Nijmegen. In het aartsbisdom vervulde hij van 1967-1995 functies in het pastorale opbouwwerk, met name met betrekking tot dekenale structuren en structuurplannen. Vanaf 1997 was hij waarnemend pastoor in Ewijk en plaatsvervangend deken van het dekenaat Druten. Hij overleed plotseling in 2001.

Coenradus (Coen) Franciscus Anthonius Geraets (1919-2002) werd geboren in Den Haag. Na het Aloysiuscollege aldaar volgde hij de priesteropleiding aan het groot-seminarie Warmond. Hij werd priester gewijd in 1945. Hij was achtereenvolgens kapelaan te Achthuizen (Goeree Overflakkee) en Grootebroek. In 1952 werd hij kapelaan te Beverwijk en bedrijfsaalmoezenier bij Hoogovens. Van 1953-1975 was hij hoofdaalmoezenier van het Bedrijfsapostolaat van het bisdom. In 1975 werd hij deken van Alkmaar en pastoor van de Laurentius-parochie aldaar. Hij ging in 1984 met emeritaat. Geraets stond aan de wieg van verschillende stichtingen: de Stichting Opbouw Kennemerland, het KMC (Katholiek Maatschappelijk Centrum te Beverwijk), de Stichting Bedrijfsapostolaat en de Peregrinusstichting (hulp aan buitenlandse werknemers).

Het Geert Groote Genootschap (GGG) was een door Alphons Ariëns in 1921 opgerichte vereniging, die zich ten doel stelde om populaire, goedkope apologetische, liturgische en hagiografische lectuur in brochurevorm te verspreiden en uit te geven. Stuwende kracht was secretaris W.G.J. van Koeverden. Het Genootschap werkte samen met de Apologetische Vereniging Petrus Canisius, waarin Van Koeverden ook aktief was. In 1969 is het Genootschap opgegaan in de Sint Willibrordvereniging, de opvolger van de Apologetische Vereniging Petrus Canisius. Er is geen relatie met het Geert Groote Genootschap (1984-2001) van het Centrum voor Moderne Devotie te Deventer.

De Germanistenvereniging Die Wächter werd in 1929 opgericht. Het was een vereniging van studenten Duits aan de Nijmeegse Katholieke Universiteit. Na de oorlog werden verschillende ‘Die Wächterreise’ georganiseerd naar Duitsland, Oostenrijk en Italië.

De Geschiedenis Studenten Vereniging Excalibur werd opgericht in 1984. Haar voorganger, de Nijmeegse Historische Studentenkring Dr. Huybers. (opgericht in 1934) was in 1972 ter ziele gegaan. De GSV beoogt een breed aanbod van activiteiten, zowel studiegerelateerd als voor de gezelligheid; waaronder feesten, reizen, lezingen en films. Zij geeft voorts het Historisch Institutioneel Tijdschrift (HInT) uit.

De Gidsengroep Sint Agnes was een lokale afdeling van de katholieke Nederlandse Gidsen Beweging (NGB), die bestond tussen 1945 en 1957. In 1957 ging het NGB verder als Nederlandse Gidsen (NG). In 1968 ontstond de federatie van alle Nederlandse padvinders- en padvindstersorganisaties onder de naam Federatie Scouting Nederland, in 1973 gefuseerd tot de Vereniging Scouting Nederland.

Het Gilde Achter 't Vercken werd opgericht in 1940 en was de faculteitsvereniging van studenten in de Nederlandse taal- en letterkunde aan de Katholieke Universiteit te Nijmegen. Het Gilde regelde naast de wetenschappelijke ook de overige activiteiten van de Neerlandici. In 1971 hield het Gilde op te functioneren. In 2000 werd het definitief ‘ten grave gedragen’.

Henri Theodorus Maria de Greeve (1892-1974) werd geboren in Amsterdam. In 1911 trad hij in bij de Jezuïeten en studeerde Egyptologie in Leiden. Als kapelaan in Den Haag bleek hij een getalenteerd redenaar. Hij werd in het hele land gevraagd; zo werd hij ‘reizend prediker’. Hij trad in 1934 uit de Jezuïetenorde en werd priester van het bisdom Haarlem om meer onafhankelijk te zijn. Hij werkte aan vele bladen mee, o.a. de Katholieke Illustratie. Voor de KRO hield hij vanaf 1936 zijn wekelijkse radiopraatje ‘Lichtbaken’. In 1938 richtte hij de ‘Bond Zonder Naam’ op die zich zonder confessionele begrenzingen richtte op de naastenliefde: “Verbeter de wereld, begin bij jezelf” was de eerste leus. Hij werd zo een nationale figuur. Hij keerde zich tegen het nationaal-socialisme en werd tijdens de oorlog gegijzeld. In 1949 raakte hij overspannen en trok hij zich uit het publieke domein terug in het klooster van de Montfortanen in Nijmegen. Hij overleed in 1974. Pater Borromeus de Greeve (1875-1947) was zijn oom.

Johannes Cornelis de Groot (1893-1973) werd geboren te Zoetermeer. Hij werd in 1917 tot priester gewijd. Hij was kapelaan in Kwintsheul, Rotterdam, Den Helder en Amsterdam. Van 1937 tot 1941 was hij pastoor te Tholen en van 1941 tot 1949 pastoor te Lisse-Beekbrug. Daarna was hij rector van het internaat voor moeilijk opvoedbare meisjes van de Zusters van de Goede Herder in Zoeterwoude. Hij was actief in het Katholiek Verbond voor Kinderbescherming. In 1970 ging hij met emeritaat. Hij overleed in 1973 te Leidschendam.

Jacobus Petrus (Joop) Gribling (1915-1993) werd geboren te Oudenbosch. Hij volgde het grootseminarie in Uden en Soissons (Fr.), maar moest deze afbreken in 1937. Hij was enkele jaren ambtenaar. In 1947 werd hij directeur van de Stichting Katholiek Instituut voor Filmscholing, gerelateerd aan de diocesane Katholieke Film Actie, waarvan hij secretaris werd. In 1956 haalde zijn onderwijsakte, daarna middelbare akten, en studeerde geschiedenis aan de universiteit van Nijmegen, waar hij in 1961 promoveerde. In 1962 werd hij voorzitter van de KVP afdeling Nijmegen. In 1964 werd hij directeur van de bisschoppelijke kweekschool in Beverwijk. Na een conflict met het bestuur werd Gribling in 1970 ontslagen. Hij werd daarna docent geschiedenis en Nederlands te ‘s Hertogenbosch. In 1974 nam hij om gezondheidsredenen ontslag. Gribling publiceerde talrijke artikelen en en boeken.

Maria A.J. Groothuizen (1907-1992) werd geboren te Alkmaar. Zij bezocht de kweekschool van de Ursulinen in Bergen (N.H.) waar zij in 1927 slaagde. Ze was lid van de Vrouwen van Nazareth en vanaf 1932 lid en later presidente van de Internationale Graal. In 1943 werd ze directrice van het ziekenhuis St. Antoniushove te Leidschendam en stichtte ‘Vronestein’ in Voorburg, het eerste opleidingsinstituut voor verpleegsters in Nederland. Hiervan was tot 1961 bestuurslid. In 1961 werd zij waarnemer voor het Vaticaan bij de Voedsel en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties )FAO) te Rome. In 1974 verhuisde zij naar Amsterdam en gaf lezingen over vrouwen en ontwikkelingswerk. Zij overleed in 1992 te Alkmaar.

Nicolaas Theodorus Johannes (Nico) Greitemann volgde de priesteropleiding aan het grootseminarie te Warmond. In 1927 werd hij tot priester gewijd. Hij studeerde van 1928-1931 Bijbelwetenschappen te Rome en Jeruzalem. In 1935 promoveerde hij in Rome. Van 1931 tot 1941 was hij professor in de Exegese te Warmond. In 1942 trok hij zich terug uit het professoraat en uit het priesterambt als gevolg van een persoonlijke geloofscrisis. Hij bleef priester, maar was op non-actief gesteld. In 1942 kwam hij via de Arbeitsdienst in Wenen terecht, waar hij de rest van zijn leven bleef wonen. Van 1942 tot 1945 was hij hoofd van een antiquariaat. Hij werkte als journalist voor De Tijd, als buitenlands correspondent en als proeflezer voor uitgeverijen. Aan het eind van zijn leven kreeg hij toestemming de mis weer te lezen. Hij overleed te Wenen.

P.A.M. (Toon) Geurts (1914-1994) werd geboren in Horst. Hij trad in bij de franciscanen (kloosternaam Walter) en werd in 1940 priester gewijd. Hij studeerde daarna geschiedenis in Nijmegen. In 1945 werd hij benoemd tot geschiedenisleraar en directeur van een nog op te richten HBS te Kerkrade. Vervolgens werd hij achtereenvolgens rector van het lyceum Sint Bonaventura te Leiden, deeltijds docent in de vakdidactiek te Amsterdam en Nijmegen, hoofddocent geschiedenis aan de lerarenopleiding te Tilburg en tenslotte wetenschappelijk hoofdmedewerker aan de Katholieke Universiteit te Nijmegen. Hij promoveerde in 1956. In 1994 is hij te Venray overleden.

Pieter Cornelis Groenendijk (1913-1982) werd geboren in Nieuwkoop. In 1938 werd hij tot priester gewijd. Hij was kapelaan in Amstelveen (1938) en Noordwijk (1941). In 1945 werd hij professor aan het groot-seminarie Warmond, in 1946 aalmoezenier bij de Landmacht. Als zodanig ging hij naar Nederlands Indië tijdens de politionele acties. Hij was de oprichter van het Rooms-Katholiek Militair Vormingscentrum in Zeist, later de Waalheuvel in Ubbergen, en hoofdredacteur van Goede Geest Gemeenschap in Leger en Luchtmacht (G3). Ook was hij staflid van het Studiecentrum voor Militair Leiderschap en bestuurslid van de Nationale Raad Welzijn Militairen. Daarnaast verrichtte hij pastoraal werk in zijn woonplaats Beek/Ubbergen.

Piet Gommers (1888-1982) werd in 1913 priester gewijd. Hij was pastoor in Lage Zwaluwe en in Esch

Petrus Josephus Maria van Gils (1869-1956) volgde het groot-seminarie in Roermond. Hij werd in 1893 priester gewijd. Daarna studeerde hij klassieke letteren aan de Universiteit van Amsterdam en promoveerde in 1902. Hij werd leraar te Rolduc. Hij adviseerde de bisschop van Roermond in onderwijszaken. In 1912 werd hij curator van de net opgerichte RK Leergangen en bewerkte hij de verplaatsing in 1913 daarvan van Amsterdam naar Noord-Brabant. In 1917 werd hij benoemd tot de eerste bisschoppelijke inspecteur van het RK lager onderwijs in het diocees Roermond. Hij werd in 1920 lid en in 1923 voorzitter van de RK Schoolraad in Nederland en lid van de Onderwijsraad. Vanaf 1927 maakte hij deel uit van het curatorium en het dagelijkse bestuur van de Economische Hoogeschool in Tilburg. Hij bekleedde diverse functies in katholieke onderwijsorganisaties.

Thomas Johannes Adrianus Josephus Goossens (1882-1970) werd geboren te 's-Hertogenbosch. Hij werd in 1907 tot priester gewijd. Hij studeerde geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam en promoveerde aldaar in 1917. Hij was diocesaan inspecteur voor de Vereniging Ons Middelbaar Onderwijs te Tilburg. Vanaf 1921 was hij rector van de RK Leergangen te Tilburg. Goossens had een groot aandeel in de oprichting van de RK Handelshogeschool te Tilburg, thans Tilburg University, in 1927. Tot 1947 was hij hier hoogleraar in de economische geschiedenis van de middeleeuwen. Hij overleed in 1970 te ’s-Hertogenbosch.

Scouting Nijmegen

Wilhelm Karl Gerst (1887-1968) werd in 1887 te Frankfurt geboren. Hij was actief in het culturele leven in Duitsland, vooral op het gebied van openluchtspelen, amateurtoneel, film, en muziek. In 1940 richtte hij het "St. Georg Verlag" op. Hij schreef veel artikelen tegen het Hitlerregime. In 1944 kwam hij daardoor in het tuchthuis terecht. Na de oorlog was hij medestichter van het dagblad "Frankfurter Rundschau". Vervolgens werd hij correspondent in Bonn. Na de stichting in 1963 van Pax Vobis kwam hij ook in het bestuur van deze Duitse vredesbeweging. Met de justitie kreeg hij vanwege zijn scherpe commentaren veel moeilijkheden, zoals in 1946 een proces wegens nazi-collaboratie en in 1951 een proces wegens Sovjet-spionage.

Willem Karel Maria Grossouw (1906-1990) werd geboren te Amsterdam. Hij volgde zijn priesteropleiding aan het groot-seminarie Haaren. In 1930 werd hij tot priester gewijd. Van 1930 tot 1934 studeerde hij aan het Pauselijk Bijbelinstituut te Rome, waar hij in 1936 promoveerde. Daarop werd hij docent Bijbelexegese aan het grootseminarie te Haaren. Vanaf 1947 was hij hoogleraar in de Exegese van het Nieuwe Testament aan de Theologische Faculteit in Nijmegen. Hij was bestuurslid van de Katholieke Bijbelstichting (KBS). Hij speelde een rol in het zogenaamde "ezelproces" tegen G.C. van het Reve en pleitte voor diens vrijspraak. In 1969 legde hij vanwege zijn huwelijk het priesterambt neer. Hij overleed in 1990.

Andreas Cornelis Joseph van Goor (1882-1925) was aanvankelijk onderwijzer, studeerde vervolgens biologie en werkte in het middelbaar onderwijs, aan het zoölogisch station te Den Helder en in Italië. Hij promoveerde in 1917. Hij publiceerde veel over de evolutieleer en de katholieke opvattingen daarover.

A.F. (Ton) Gielen (1938-2004) werd geboren in Neerkant. In 1959 trad hij in bij de Missionarissen van het H. Hart (MSC) en in 1966 werd hij priester gewijd. Vanaf 1967 was hij 35 jaar als missionaris werkzaam op de Molukken. Hij overleed plotseling op 27 mei 2004 in Katlarat.

A.H. Groothuis was lid van de Pleingroep. De Pleingroep werd in 1954 opgericht in een café aan het Haagse Plein. De deelnemers wilden de na de oorlog al snel teruggekeerde hokjesgeest doorbreken. Er werd gediscussieerd over de apartheid, onderdrukking en armoede in de wereld. Er werd een maandblad uitgegeven en op straat werden bijeenkomsten (‘Pleinpreken’) gehouden, vooral over het toen nieuwe onderwerp ontwikkelingshulp. De eerste ‘Pleinpreek’ werd gehouden op Pinksterzaterdag 1954 door Simon Jelsma MSC.

Antonius Jasper Goemans (1906-1978) volgde het gymnasium bij de paters Franciscanen te Venray. In 1927 trad hij in bij de Franciscanen (kloosternaam Monald) en in 1934 werd hij tot priester gewijd. Hij studeerde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen, waar hij in 1945 promoveerde. Na zijn doctoraalexamen werd hij lector aan het Minderbroederklooster te Alverna. Hij gaf er onderwijs in de apologetica en theologica fundamentalis. In 1945 werd hij hoogleraar aan de Theologische Faculteit in de patrologie, de oude kerkelijke geschiedenis en de dogmageschiedenis. In 1968 nam hij om gezondheidsredenen ontslag. Hij was lid van de redactie van het theologisch tijdschrift Studia Catholica.

Perschef van Oostpriesterhulp en adviseur van het Centraal Missie Commissariaat

Emile Hubert Pierre Gemmeke (1924-1998) werd in Maastricht geboren, waar hij ook het gymnasium volgde. In 1944 trad hij in bij de Geschoeide Karmelieten, (kloosternaam Monulphus), in 1949 werd hij tot priester gewijd. Hij studeerde rechten en journalistiek in Nijmegen. Na zijn studie was hij in Twente in het onderwijs werkzaam. Sinds 1965 werkte hij in Deventer, waar hij ook woonde en talloze bestuursfuncties bekleedde. Op landelijk niveau was hij onder meer adjunct-secretaris van de Nederlandse bisschoppenconferentie, dertig jaar bisschoppelijk gedelegeerde voor de religieuzen in het aartsbisdom Utrecht, en adviseur van het Pastoraal Concilie. In 1984 richtte hij een Geert Groote Genootschap op ter bestudering van de Moderne Devotie. Hij overleed in 1998 in Deventer.

Fernandus Jacobus Antonius (Ferdinand) de Grijs (1931-2011) werd geboren te Leeuwarden. Hij studeerde aan het groot-seminarie Rijsenburg en werd in 1956 tot priester gewijd. Daarna was hij medewerker van de KRO-televisie en studeerde hij theologie aan de Kath. Universiteit Nijmegen, waar hij in 1967 promoveerde. Hij was docent dogmatiek aan groot-seminarie Rijsenburg en vanaf 1967 hoogleraar theologie aan de Kath. Theologische Universiteit Utrecht. Van 1989-1993 was hij rector aldaar. Hij was bestuurslid van het Centraal Adviesbureau Priesters en Religieuzen CAPER, lid van de commissie "Intercommunie en Ambt" van de Raad van Kerken en lid van de sectie Voortgezette Pastorale Vorming van het Diocesaan Pastoraal Centrum Utrecht. Hij overleed in 2011 te Baars.

Gerardus Gerritsen (1897-1960) volgde de kweekschool in Hilversum en trad in 1919 in bij de Kapucijnen (kloosternaam Laurianus van Ulft) en werd in 1926 tot priester gewijd. Hij was leraar Engels in Langeweg en van 1931-1934 havenaalmoezenier in Rotterdam. Hij overleed in het Kapucijnenklooster in Handel.

Het Generaal-Commissariaat werd in juli 1940 opgericht door het Nederlandse episcopaat. De bisschoppen achtten het wenselijk dat er een verbindingsman kwam tussen enerzijds het episcopaat en anderzijds de niet-katholieke armbesturen en organisaties voor maatschappelijke zorg. De priester W.A.G. Bokeloh werd benoemd tot Generaal-Commissaris. Deze nam zitting in de in augustus 1940 opgerichte Commissie voor Algemene Zaken van de Nederlandse Vereniging voor Armenzorg en Weldadigheid en gaf adviezen aan armbesturen. Na de bevrijding participeerde het Commissariaat in de nationale Stichting Nederlands Volksherstel (1945-1947). Het Commissariaat werd voortgezet tot september 1949 waarna het in 1950 plaatsmaakte voor het Landelijk Sociaal-Charitatief Centrum.

Het Genootschap van de Stille Omgang Leeuwarden is een lokale afdeling van het Gezelschap van de Stille Omgang Amsterdam. Dit Gezelschap, sinds eind 19e eeuw onder deze naam bekend, was de voortzetting van allerlei individuele initiatieven die de eeuwen daarvoor waren ontplooid om jaarlijks een bedevaart te organiseren in Amsterdam rond het Mirakel van Amsterdam. Het Gezelschap organiseert jaarlijks een bedevaart langs een vaste route in Amsterdam. De lokale afdelingen organiseren de deelname aan deze processie in de betreffende plaats.

Vereniging voor organisatie van een jaarlijkse bedevaart naar de Stille Omgang in Amsterdam. Het Gezelschap werd opgericht in 1881 en hield circa 1970 op te bestaan.

Joannes Groothuis (1892-1976) werd geboren te Enschede. Hij trad in 1911 in bij de Priesters van het Heilig Hart (SCJ) en werd in 1924 tot priester gewijd. Van 1925 tot 1958 was hij missionaris in de Belgische Kongo, het latere Zaïre. Na terugkomst werkte hij als pastor in Mariaoord te Luttenberg en in het sanatorium te Hellendoorn. Hij overleed op 30 maart 1976 in Mariaoord.

J.A. Gijsbers (1904-1983) werd geboren te Overasselt. Hij trad in 1925 in bij de Kapucijnen (kloosternaam Nicodemus) en werd in 1932 tot priester gewijd. Hij was korte tijd missionaris in Borneo, maar moest om gezondheidsredenen terugkeren. Vanaf 1937 was hij kapelaan in Sluiskil en Rilland Bath. In Helmond was hij vanaf 1949 conrector van het ziekenhuis. Wegens zijn betrokkenheid bij de armen werd er in Helmond een straat naar hem genoemd.

Josephus Johannes Gielen werd geboren in Rucphen (N.Br.). Hij volgde de RK kweekschool in Bergen op Zoom en Breda en de RK Leergangen te Tilburg en studeerde Germaanse Philologie aan de Universiteit van Gent, waar hij in 1931 promoveerde. Hij was onderwijzer aan de RK lagere school te Sint Willibrord, leraar Nederlands en Geschiedenis, schooldirecteur, inspecteur en hoofdinspecteur van het lager onderwijs. Hij was minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen van 1946 tot 1948 in het eerst kabinet Beel. Tot 1949 was hij Tweede kamerlid voor de KVP en van 1956-1966 was hij lid van de Eerste kamer. Daarnaast was hij van 1949 tot 1968 hoogleraar praktische pedagogiek aan de Katholieke Universiteit Nijmegen.

Jacobus Johannes Antonius van Ginneken (1877-1945) werd geboren te Oudenbosch. Hij trad in 1895 in bij de jezuïeten. Hij studeerde letteren en taalkunde te Leiden en theologie te Maastricht. In 1907 promoveerde hij in de taalwetenschap. Hij werd in 1910 tot priester gewijd. Hij was tot 1913 leraar aan het Canisiuscollege te Nijmegen. Als vurig apologeet hield hij vanaf 1917 lezingen en retraites voor andersdenkenden over het katholicisme. In 1923 werd hij hoogleraar aan de Katholieke Universiteit te Nijmegen in de Nederlandse taal- en letterkunde, de vergelijkende Indo-Germaanse taalwetenschap en het Sanskriet. Van 1924 tot 1927 was hij hoofdredacteur van De Nieuwe Eeuw. Daarnaast was hij oprichter en hoofdredacteur van Onze Taaltuin (1932-1942). Hij was de oprichter van de Vrouwen van Bethanië, de Vrouwen van Nazareth en de Kruisvaarders van Sint Jan. Hij stierf in 1945 te Nijmegen.

Johannes Jacobus Oscar Goddijn (1921-2007) werd geboren te Leiden. In 1940 trad hij in bij de franciscanen (kloosternaam Walter). Na zijn priesterwijding in 1947 studeerde hij in Leuven politieke en sociale wetenschappen. Van 1952-1959 was hij directeur van het Bureau Leeuwarden en van 1959-1963 van het Bureau Rotterdam van het KASKI. In 1957 promoveerde hij aan de Katholieke Universiteit te Nijmegen. Van 1963-1972 was hij directeur van het Pastoraal Instituut van de Nederlandse Kerkprovincie (PINK) en van 1966-1972 tevens secretaris-generaal van het Pastoraal Concilie. Deze functies bezorgden hem de bijnaam ‘paus van Nederland’.Van 1972-1985 was hij hoogleraar Godsdienstsociologie aan de Theologische Faculteit Tilburg. Hij was mede-oprichter en eerste secretaris van de Mariënburgvereniging. Hij overleed in 2007.

Leonardus Antonius Maria Goossens (1916-1999) werd geboren te Deurne. Hij trad in bij de franciscanen (kloosternaam Mathias). In 1942 werd hij tot priester gewijd. Tijdens de oorlog hielp hij onderduikers en studeerde hij in Nijmegen. In 1944 werd hij aalmoezenier bij de Stoottroepen. Na de oorlog werd hij toegevoegd aan de Hoofdlegeraalmoezenier en was voorzitter van het Nationaal Katholiek Thuisfront. Daarna was hij directeur van de Caritas-missie. In 1951 werd hij lid van de Refugee Survey Group van de hoge commissaris voor de vluchtelingen van de VN. Hij promoveerde in 1952. In 1955 werd hij benoemd tot vlootaalmoezenier en in 1963 tot Hoofdvlootaalmoezenier. Hij overleed in 1999 te Den Haag.

Martien Gerritsen (1920-1978) werd geboren in Amsterdam. In 1949 werd hij in Versailles tot priester gewijd van het bisdom Corbeil. Hij was pastoor in Morigny en Boissy-sous-St.Yon.

Wilhelmus Johannes de Graaff (1919-1993) werd geboren te Haarlem en in 1945 tot priester gewijd. Hij was kapelaan te Waddinxveen, Noordwijkerhout, Halfweg en Amsterdam. Hier was hij ook moderator en katecheet van de kweekschool Magister Vocat en rector van Huize Sint Elisabeth. In 1963 werd hij benoemd tot directeur van de congregatie van de Ursulinen in Bergen. Kort daarna werd hij president van het groot-seminarie te Warmond. In 1967 werd hij curator van de Kath. Theologische Hogeschool Amsterdam. In 1969 werd hij directeur van het city-pastoraat in Amsterdam en van 1978 tot 1987 was hij vicaris van het bisdom Haarlem. In 1987 ging hij met emeritaat. Hij was daarna nog lid van de Pastorale Commissie van de Kath. Vereniging voor Bejaardentehuizen.

In 2011 presenteerde Museum Flehite de tentoonstelling ‘Maria, idool van alle tijden’. In de nagebouwde Middeleeuwse Amersfoortse Onze-Lieve-Vrouwekapel was een reactieboek neergelegd. Ook konden briefjes worden gestopt in de mantelzakken van een Mariabeeld. Verrassenderwijs waren de meeste reacties niet museaal, maar religieus, veelal gebeden.

Het grootseminarie Warmond werd gesticht in 1799. De studie aan het grootseminarie duurde in de laatste periode zes jaar: twee jaar filosofie en vier jaar theologie. De belangrijkste vakken waren: theologie, filosofie, kerkgeschiedenis, bijbelwetenschappen, Hebreeuws, kerkelijk recht, moraaltheologie, dogmatiek en sociologie. Het seminarie in 1967 opgegaan in de Katholieke Theologische Hogeschool in Amsterdam. Het seminarie is 168 jaar bepalend geweest voor de priesteropleiding van de bisdommen Haarlem en Rotterdam.

Archivaris te 's-Gravenhage

Ad Hermes (1929-2002) werd geboren te Breda. Na zijn middelbare school studeerde hij aan de Technische Hogeschool te Delft. Deze moest hij om financiële redenen staken. Van 1954-1958 werkte hij bij Hoogovens. In 1958 werd hij KVP-gemeenteraadslid en later wethouder en loco-burgemeester in Beverwijk. In 1969 werd hij lid van het dagelijks bestuur van de KVP. Hij was van 1971-1978 lid van de Tweede Kamer. Van 19781982 was hij staatssecretaris van Onderwijs en Wetenschappen in de drie kabinetten-Van Agt. Van 1982-1994 was hij opnieuw lid van de Tweede Kamer, nu voor het CDA. Hij overleed in 2002 te Veghel.

A.P. Huysmans (1904-…) werd in 1929 tot priester gewijd. Van 1929-1939 was hij kapelaan in Klundert, Breda en Steenbergen. Van 1939-1973 was hij rector van Huize Sint Franciscus te Gilze en bisschoppelijk inspecteur van het lager onderwijs in de dekenaten Breda en Princenhage.

Augustinus Walterus (Guus) Hoegen (1902-1972) werd geboren te Azewijn, gemeente Bergh (Gld). Hij werd in 1926 tot priester gewijd en was kapelaan in Elst en Arnhem en rector in Lent, Arnhem en Amersfoort. Hij promoveerde in 1935 aan de Katholieke Universiteit Nijmegen op het proefschrift Over den zin van het huwelijk. Hij was voorzitter van de Nationale Commissie voor Katholieke Huwelijksvoorlichting, diocesaan adviseur van de Boerinnenbond en geestelijk adviseur van de Kath. Plattelandsvrouwenorganisatie (KPO). Hij overleed in 1972 te Nijmegen.

Bernardus Hubertus Dominicus (Bernard) Hermesdorf (1894-1978) werd te Kerkrade geboren. Na het gymnasium studeerde hij rechten in Utrecht waar hij in 1919 promoveerde. Hij vestigde zich als advocaat in Deventer. In 1928 werd hij lector Romeins recht aan de Kath. Universiteit Nijmegen, van 1931-1938 was hij hoogleraar te Leuven en vanaf 1938 hoogleraar te Nijmegen. Hier was hij van 1942-1945 rector magnificus. Door zijn vastberaden houding kwam hij in conflict met de Duitse bezetter, hetgeen leidde tot de vrijwillige sluiting van de universiteit in 1943. In 1945 werd hij bestuurslid van het Rijkinstituut voor Oorlogsdocumentatie en in 1963 buitengewoon hoogleraar Oud vaderlands recht te Tilburg. Hermesdorf overleed in 1978 te Nijmegen.

Bernard Huijbers (1922-2003) werd geboren in Rotterdam. Hij trad in bij de Jezuïeten en werd in 1954 priester gewijd. Van 1958 tot 1960 studeerde hij aan het Amsterdams Conservatorium, waar hij tot 1978 doceerde. Van 1969-1978 gaf hij les aan het Nederlands Instituut voor Kerkmuziek. Hij dirigeerde sinds 1952 het koor van het Sint Ignatiuscollege. Van 1966-1975 dirigeerde hij het koor van de Sint Dominicuskerk. In 1961 was hij medeoprichter van de Werkgroep voor Volkstaalliturgie. In 1973 trad hij uit de orde en uit het ambt, en in 1975 trad hij in het huwelijk. Vanaf 1978 woonde hij in Espeilhac (Frankrijk). Hij overleed in 2003. Huijbers componeerde talrijke liturgische gezangen, onder meer op teksten van Huub Oosterhuis.

Max Eduard Helling (1923-2008) werd geboren te Denpasar op Bali. Hij trad in bij de Congregatie van Sint Aloysius van Gonzaga (CSA, Broeders van Saint Louis) als broeder Aquino. Hij was van 1950 tot 1984 actief in het onderwijs in Indonesië. In 1965 werd hij overgeplaatst van Java naar Flores. Na zijn komst naar Nederland was hij secretaris van het Werkverband van Katholieke Homopastores.

Catharina Joanna Maria (Tine) Halkes (1920-2011) studeerde Nederlands in Leiden. Van 1954-1960 was zij voorzitster van het Katholiek Vrouwen Gilde Breda en gaf ze parttime les op een huishoudschool. Begin jaren 1960 trad zij toe tot de besturen van het Katholiek Vrouwen Dispuut, de Radboudstichting en de Sint-Willibrordvereniging. In 1964 verscheen haar bundel met theologische beschouwingen over de vrouw in de kerk: Storm na de stilte. Van 1965-1968 was zij adjunct-directeur van de Maartenshof. Van 1967-1969 studeerde zij pastorale psychologie in Utrecht. In 1970 werd zij pastoraal supervisor aan de theologische faculteit van Nijmegen. Vanaf 1972 richtte Halkes zich op de feministische theologie. In 1977 startte zij het Nijmeegse project Feminisme en Christendom. In 1983 werd zij hoogleraar Feminisme en Christendom in Nijmegen. Ze had zitting in talloze redacties, commissies en groepen op het gebied van feminisme en theologie. In 2011 overleed zij in Nijmegen.

Egidius Johannes Josephus van der Heijden (1885-1941) werd geboren te Gouda en studeerde rechten in Utrecht, waar hij in 1908 promoveerde. Hij was advocaat en procureur in Rotterdam en werd in 1923 hoogleraar in het burgerlijk recht, handelsrecht en oud-vaderlands recht in Nijmegen. Hij publiceerde vooral op het terrein van het burgerlijk en handelsrecht.

Frans J. Hoogers (1895-1992) bezocht de Gemeentelijke Handelsavondschool te Tilburg en volgde een groot aantal cursussen. Tussen 1924 en 1929 was hij voorzitter van de RK Tabaksbewerkersbond en de RK Werkliedenvereniging te Tilburg. Vanaf 1929 was hij werkzaam bij en vervolgens voorzitter van de Bossche Diocesane Werkliedenbond. Als zodanig was hij betrokken bij de liquidatie in 1941, het verzet en de heroprichting van de Katholieke Arbeidersbeweging in 1944-1945. In 1940-1941 was hij secretaris van de Tilburgse afdeling van de Nederlandse Unie. Van 1949 tot 1958 gaf hij les aan de sociale school van de KAB. Hij was tot 1961 wethouder en tot 1966 gemeenteraadslid te Tilburg.

Gerrit Jan Huizer (1929-1999) werd geboren in Arnhem. Hij studeerde sociale psychologie aan de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam. Vanaf 1955 werkte hij 15 jaar lang in ontwikkelingslanden. Van 1961-1965 werkte hij voor de Economische Commissie van de VN in Midden-Amerika en voor landhervormingsprogramma’s van de VN in Chili. Als adviseur voor de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) werkte hij van 1966-1970 in Latijns-Amerika en van 1970-1972 in Zuidoost-Azië. Vanaf 1973 was hij directeur van het Derde Wereld Centrum (DWC) aan de KU Nijmegen . Hij was lid van verschillende besturen op het terrein van ontwikkelingssamenwerking en adviseur voor de United Nations Research Institute for Sociaal Development en Food and Agriculture Organization. Hij overleed in 1999.

Hans Ferdinand Linskens (1921-2007) werd geboren in Lahr (D) en studeerde biologie in Keulen, waar hij in promoveerde en tot 1957 werkzaam was. Van 1957-1986 was hij hoogleraar plantkunde aan de KUN, waar hij een van de grondleggers was van de Faculteit Wis- en Natuurkunde. Hij bouwde er plantkassen en een botanische tuin op. Na zijn emeritaat was hij nog enkele jaren deeltijdhoogleraar in Eichstatt.

Huijbers studeerde geschiedenis in Utrecht (doctoraal 1907). Tijdens zijn studietijd was hij bestuurslid van de katholieke studentenvereniging Veritas en redacteur van het Annuarium der R.K. Studenten. Van 1910 tot 1917 was hij in verschillende plaatsen werkzaam als leraar bij het middelbaar onderwijs. Hij promoveerde in 1913. Vanaf dat jaar was hij ook docent aan de R.K. Leergangen. In 1923 werd hij hoogleraar in de algemene en vaderlandse geschiedenis der nieuwere tijden aan de RK Universiteit te Nijmegen. De geschiedenisboeken voor het middelbaar onderwijs die hij met J. Kleijntjens SJ schreef beleefden talrijke drukken. Hij had een slechte gezondheid en overleed in 1929 aan een nierkwaal.

Hermanus Josephus J. van Hussen (1901-1985) werd geboren te Rurhorst (Duitsland). Hij verhuisde met zijn ouders naar Rotterdam en doorliep het seminarie Hageveld. In 1926 werd hij tot priester gewijd. Hij was kapelaan in Naaldwijk en Dordrecht en werd in 1935 rector aan het RK Lyceum voor meisjes te Rotterdam. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verleende hij hulp aan oorlogsslachtoffers. Vanaf 1945 was hij directeur van diverse katholieke organisaties voor hulp aan oorlogsslachtoffers en vluchtelingen. Van 1950 tot 1966 had hij de leiding van de Nederlandse afdelingen van de drie Pauselijke Missiegenootschappen. Hij bracht deze samen in het Nationaal bureau van de Pauselijke Missiewerken. Hij overleed in 1985 te Rotterdam.

Het Missiewerk (1919-1971) werd in 1919 opgericht als orgaan van de Priestermissiebond. Van 1930-1970 was de missioloog Alphons Mulders hoofdredacteur. In 1972 fuseerde het blad met De Heerbaan tot Wereld en Zending.

Neutrale Groene Kruisverenigingen werden aan het begin van de twintigste eeuw opgericht. In Limburg waren deze in feite katholiek, maar in Brabant was dat niet het geval. Om die reden werden daar de eerste Wit-Gele Kruisafdelingen opgericht. De rest van Nederland volgde spoedig. In 1923 kwam de Nationale Federatie Het Wit-Gele Kruis tot stand, met inbegrip in 1925 van het Limburgse Groene Kruis. De instellingen zorgde onder meer voor kraamzorg, wijkzusters en consultatiebureaus. Vanaf 1964 beraadden het Wit-Gele Kruis en het Limburgse Groene Kruis zich over structuurverandering. Er waren 640 plaatselijke afdelingen met ieder een eigen juridische vorm. Vanaf de jaren zestig kwam bovendien de discussie op gang over het katholieke karakter. In 1967 werd de Stichting Samenwerkende Landelijke Kruisverenigingen opgericht, waarbij ook het protestants-christelijke Oranje-Groene Kruis zich aansloot. In 1978 volgde een fusie tot Nationale Kruisvereniging.

De afdeling Amersfoort van het Wit-Gele Kruis werd opgericht in 1928, nadat in 1923 de nationale federatie was opgericht. Vanaf 1967 participeerde de afdeling Amersfoort in de plaatselijke afdeling van de Stichting Samenwerkende Kruisverenigingen. In 1976 werd de Amersfoortse stichting opgeheven en de Stichting Kruiswerk Eemland opgericht.

History was een blad van en voor geschiedenisstudenten van de Katholieke Universiteit Nijmegen. Het verscheen van 1975 tot 1984. Het was de voortzetting van De nieuwe socialistiese agenda (1973-1975).

Het Hoger Katechetisch Instituut (HKI) werd opgericht in 1954 door het episcopaat en enkele priesterordes. Het organiseerde cursussen voor schoolcatecheten. In opdracht van de bisschoppen herzag het HKI de schoolcatechese (Grondlijnen, (1964). Voor volwassenen verscheen De Nieuwe Katechismus (1966). In 1969 richtte het episcopaat de Nationale Raad voor Katechese (NRK) op, tevens bestuur van het HKI. Het HKI werd een service-instituut voor de Nederlandse Katholieke Schoolraad (NKSR), het Centraal Bureau voor het Katholiek Onderwijs (CBKO) en het Katholiek Pedagogisch Centrum (KPC). In 1984 werd het HKI verzelfstandigd en vormde de NRK niet langer het bestuur. In 1990 hield het Instituut op te bestaan als gevolg van een zwakke financiële basis. Het werk werd overgenomen door het Katholiek Pedagogisch Centrum. De religieuzen zetten het catechetisch werk voort met de stichting Nieuwegen.

Het Hoogveld Instituut werd in 1948 opgericht. Het instituut was aanvankelijk bedoeld om pedagogische voorlichting te geven. Vanaf 1949 gaf het instituut een sociaal-pedagogische cursus, die werd uitgebouwd tot een MO-A pedagogiek. In het kader van het ‘massajeugdonderzoek’ in opdracht van de overheid publiceerde het instituut het in katholieke kring invloedrijke rapport ‘Moderne jeugd op weg naar volwassenheid’ (1953). Het werd daarmee een researchinstituut, dat onderzoek verrichtte op sociaal-pedagogisch en onderwijsterrein. In de jaren tachtig vormden met name projecten op het gebied van gezondheidseducatie (GVO) een belangrijke bron van inkomsten. In 1989 ging het op in het Instituut voor Toegepaste Sociologie.

Johann Diederich Franz Heine (1914-2000, op paspoort: Heijne) werd geboren te Barger-Compascuum. Hij trad in bij de Sociëteit voor Afrikaanse Missiën (SMA) en werd in 1942 te Roermond priester gewijd. Hij studeerde filosofie in Nijmegen en Franse taal- en letterkunde in Groningen. In de jaren vijftig was hij in het bisdom Valence (Fr.) betrokken bij katholieke filmproducties. In Parijs ontmoette hij abbé Pierre en werd lid van diens Emmausbeweging. In 1964 stichtte hij de ‘Tilapia International Foundation’ (TIF). Bij de FAO ontwikkelde hij met visbioloog J.J. Schuurman methoden voor de kleinschalige visteelt. Bij het 25-jarig bestaan van de TIF waren er meer dan 1000 visvijvers in 42 landen, met zichtbaar effect op de kindersterfte. Hij overleed op 15 januari 2000 te Emmen.

J.F.M. (Jo) van der Heyden (1931-2016) werd geboren in Nieuw-Namen. Na zijn opleiding werd hij in 1959 tot priester gewijd. Van 1959-1962 was hij kapelaan in Sint Jansteen, van 1962- 1966 in Rijsbergen, van 1966-1969 in Gilze en van 1969-1974 in Hulst. In 1974 werd hij pastoor in Clinge. In 1999 ging hij met emeritaat. Hij overleed te Hulst.

Johannes Gerardus Henricus (Jan) Holt (1898-1964) studeerde medicijnen aan de Amsterdamse Gemeente-universiteit. Na zijn artsexamen in 1924 specialiseerde hij zich als gynaecoloog. Publicaties van J. Smulders over de methode voor geboorteregeling van Ogino en Knaus maakte hem tot diens medestander. In 1935 vestigde hij als zelfstandig seksuoloog te Bilthoven. Zijn boekje Het Getij uit 1957 werd in vele talen vertaald. Hij streefde naar humanisering van de seksualiteit en opvoeding op seksueel gebied. Holt was de enige Nederlandse vaste medewerker van het eerste, in 1959 opgerichte, katholieke wetenschappelijke tijdschrift voor seksuologie, Sessuologia, Turijn. Hij gaf talloze voordrachten en cursussen voor priesters en medici. Hij was het enige katholieke lid van het Nederlands Genootschap voor Medische Seksuologie.

Johannes Hendrikus Everardus Jacobus Hoogveld (1878-1942) werd in 1902 in Utrecht tot priester gewijd. Hij studeerde wijsbegeerte en theologie en promoveerde in Rome. Van 1915 tot 1932 was hij leraar aan de RK Leergangen. Tot 1921 was hij leraar wijsbegeerte en empirische zielkunde aan het groot-seminarie te Culemborg. Hoogveld speelde een rol in de voorbereidingen voor de stichting van de RK Universiteit Nijmegen. Bij de oprichting in 1923 werd hij hoogleraar met als leeropdracht wijsbegeerte, zielkunde, ethiek en pedagogiek.. Hij legde het fundament voor een katholieke pedagogie. Hoogveld was mede-oprichter van De Beiaard en Tijdschrift voor Zielkunde en Opvoedingsleer en voorzitter van de Apologetische Vereniging Petrus Canisius. In 1942 werd hij een half jaar door de Duitsers gevangengezet. Dit leidde tot zijn overlijden in hetzelfde jaar.

Jacobus P.W.J. Hentzen (1882-1965) werd geboren te Rotterdam. In 1901 trad hij in bij de Franciscanen (kloosternaam Cassianus) en werd in 1908 tot priester gewijd. Hij studeerde politieke en sociale wetenschappen in Leuven en promoveerde aldaar.. Hij was leraar aan het studiehuis van zijn orde. Van 1918 tot 1936 was hij zielzorger in Maastricht. In 1936 werd hij pastoor in Haarlem en in 1946 in Delft. In 1918 richtte hij de Limburgse RK Werkgeversvereniging op. Hij was vanaf 1927 lid van de Onderwijsraad. In 1938 werd hij geestelijk adviseur van de AKWV en van het Kath. Verbond van Werkgeversvakverenigingen. Na de oorlog was hij betrokken bij de discussies over de Publiekrechtelijke Bedrijfsorganisatie (PBO). Hij overleed in 1965 te Leiden.

Nicolaas Henricus Ludovicus van den Heuvel (1907-1985) werd geboren te Huijbergen. Na het gymnasium studeerde hij rechten in Leiden; hij promoveerde in Nijmegen. Van 1935-1945 was hij te ’s Hertogenbosch gevestigd als advocaat en procureur. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij daarnaast ook leraar. Van 1945-1972 was hij directeur van de Katholieke Middenstandsbond in het bisdom ’s Hertogenbosch. Van 1955-1963 was hij voor de KVP lid van de gemeenteraad van ’s Hertogenbosch, deels als fractievoorzitter. Van 1948-1971 was hij Tweede Kamerlid. Hij was lid en voorzitter van diverse kamercommissies. Van den Heuvel overleed te Vught.

Het Oranje-Groene Kruis was de voortzetting in 1946 van de in 1938 opgerichte Bond van Protestants-Christelijke Verenigingen voor Wijkverpleging in Nederland, waarin een groot aantal plaatselijke en regionale verenigingen van deze signatuur samengebundeld werden. In 1967 werd de Stichting Samenwerkende Landelijke Kruisverenigingen opgericht, een samenwerkingsverband tussen het Wit-Gele, het Groene en het Oranje-Groene Kruis. In 1978 volgde een fusie tot Nationale Kruisvereniging.

De Stichting Het Nuyensfonds werd opgericht in 1903 met de gelden die resteerden nadat uit giften een koperen gedenkplaat voor de historicus Willem Nuyens in de parochiekerk van Westwoud een gedenkplaat was geplaatst. Het fonds subsidieerde de wetenschapsbeoefening, met name de geschiedbeoefening door katholieken. Aanvankelijk werden ook prijsvragen uitgeschreven en studies bekroond. Tegenwoordig subsidieert het Nuyensfonds publicaties over de geschiedenis van het Nederlands katholicisme. Van 1998-2020 hadden het Nuyensfonds en het L.J. Rogierfonds hetzelfde bestuur. In 2020 werd het Rogierfonds opgeheven.

Wilhelmus Lambertus Maria van Helden (1911-1981) werd geboren te Asten. Hij werd tot priester gewijd in 1936. Hij was van 1936-1939 kapelaan te Eindhoven en van 1939-1947 te Nijmegen. Hij was van 1947-1958 directeur van het Diocesaan Leidsters Instituut van het bisdom ’s Hertogenbosch en rector van Huize Bergen te Vught. In 1958 werd hij pastoor te Helmond. Vanaf 1969 was hij rector in het Mariaklooster te Geldrop. Van Helden overleed in 1981 te Eindhoven.

De R.K. Vereniging voor Handenarbeid zorgde voor opleiders en examencommissie-leden voor de examens die betrekking hadden op handvaardigheid. Er werden examens afgenomen in metaal- en leerarbeid en creatieve handvaardigheid. De examens werden door het hele land afgenomen. De vereniging werd begin jaren vijftig opgericht en in 1976 opgeheven. N.B. het betreft hier vermoedelijk een andere vereniging dan de RK Vereniging ‘Handenarbeid’, opgericht in 1932 en opgeheven ca. 1979. Deze vereniging had een veel bredere doelstelling.

A. van Hees was lid van De Open Kerk te 's-Gravenhage; actief in basisgroepen. N.B.: mogelijk Augustinus G.A. van Hees (zie archief Open Kerk).

Bartholomeus Cornelis Hoogeveen (1921-1984) werd in 1945 tot priester gewijd en was kapelaan in IJmuiden, Heerhugowaard, Amsterdam en Den Helder. In Amsterdam-West was hij de oprichter van het open jeugdwerk ‘De Instuif RK Jong Amsterdam’. Na vijf jaar waren er 150 afdelingen in alle bisdommen met in totaal 30.000 leden. Er werden ontspannings-, dans-, debatingavonden en ‘recollectiedagen' gehouden. Daarnaast was er ook een reisbureau voor jongeren, ‘De Uitstuif’. Naast zijn inzet voor de jeugd was Hoogeveen in Malawi actief voor de missie in Nyasaland. Vanaf 1963 zette hij het jeudwerk onder de naam ‘Die Brücke’ voort in het bisdom Essen, waar hij ook weer in zeer korte tijd 14 zogenoemde ‘Brug-kringen' oprichtte.

Frans Haarsma (1921-2009) werd geboren te Balk. Hij volgde het groot-seminarie van het aartsbisdom en werd in 1947 tot priester gewijd. Hij studeerde theologie aan de Kath. Universiteit Nijmegen waar hij in 1967 promoveerde. Vanaf 1952 doceerde hij dogmatiek aan het grootseminarie Rijsenburg. Hij versloeg voor het dagblad De Tijd het Tweede Vaticaans Concilie. In 1964 werd hij lector en in 1968 hoogleraar in de pastoraaltheologie aan de Kath. Universiteit. Haarsma was onderv meer redacteur van Te Elfder Ure , voorzitter van de Sint Willibrord Vereniging, lid van Samenwerking Man en Vrouw in de Kerk en van de adviesraad Open Kerk. Hij overleed in 2009 te Nijmegen.

Gerardus Ludovicus Johannes Maria van Hout (1900-1973) werd geboren te Veghel en tot priester gewijd in 1926. Hij werkte in Sint Oedenrode, Tilburg, op het groot-seminarie in Haaren en het Binnenziekenhuis in Eindhoven. Daarna werd hij pastoor in Overasselt, waar hij het grootste deel van zijn priesterleven doorbracht. Hij was geestelijk adviseur van diverse verenigingen.

G.P.J.M. (Frits) Hoeben (1940-2012) werd geboren te Valkenswaard. Na opleidingen in de electro-techniek deed hij staatsexamen gymnasium met het oog op de priesteropleiding. Hij studeerde theologie aan de Kath. Universiteit Nijmegen, maar werd geen priester. Hierna bekleedde hij diverse functies in het bisdom ’s-Hertogenbosch. Van 1984-1997 was hij staffunctionaris kerkontwikkeling en teamleider/directeur van het Diocesaan Pastoraal Centrum en . van 1997-2003 directeur van de Diocesane Diensten.

Hubertus Wilhelmus Josephus Hoosemans (1877-1953) werd geboren te Leeuwarden. Hij volgde de priesteropleiding op groot-seminarie Warmond en werd in 1901 tot priester gewijd. Hij was bouwpastoor op Texel en vervolgens pastoor te Amsterdam. In 1941, op zijn 40-jarig priesterjubileum, ging hij met emeritaat. Hoosemans overleed in 1953 te Amsterdam.

De Congregatie van Onze-Lieve-Vrouw der Afzondering in het Cenakel was de Nederlandse afdeling van een in 1826 in Frankrijk gestichte congregatie. De Nederlandse afdeling ontstond te Tilburg in 1908. De zusters organiseerden van 1931 tot 1970 drukbezochte retraites voor vrouwen in het Retraitehuis het Cenakel te Tilburg.

Hulporganisaties Militair Ordinariaat (1974-1992) was een samenwerkingsverband van de Stichting Nationaal Katholiek Thuisfront (NKT, 1946), de Centrale van Katholieke Militaire Tehuizen (CKMT, 1947), de Stichting tot Steun aan het RK Vormingswerk voor Militairen (1974). In 1974 kreeg een reorganisatie zijn beslag: de drie organisaties bleven weliswaar zelfstandige organisaties met ieder hun eigen statuten en eigen administratie maar, zij kwamen onder één bestuur en kregen één geïntegreerd centraal bureau. Het CKMT werd in 1995 geliquideerd.

Johannes (Jan) Heerkens (1911-1992) werd geboren te Tilburg. Hij werd in 1938 tot priester gewijd. Hij begon als kapelaan te Tilburg. Vanaf 1939 was hij conrector in Huize St. Josefdal te Eindhoven en kapelaan in Zevenbergsche Hoek. In 1944 werd hij kapelaan in Waalwijk en in 1950 kapelaan in Vught. In 1963 werd hij pastoor in Malden. Hij ging in 1976 met emeritaat en overleed in 1992 in Tilburg.

Johannes Petrus Heijke (1927-2009) werd geboren in Amsterdam. Hij trad in bij de Congregatie van de Paters van de Heilige Geest (CSSp) en studeerde theologie in Leuven en Nijmegen. Hij doceerde theologie aan de opleiding van zijn congregatie in Gemert. Hij was medewerker van het Secretariaat van de Rooms-Katholieke Kerkprovincie in Nederland.

Jan B. G. Hooyman (1924-1985) werd in 1948 journalist bij dagblad De Gelderlander. Vanaf 1967 was hij redacteur Geestelijk leven.

Josef Lambertus Leonardus Heesbeen (1914-2004) werd geboren in Helvoirt. In 1930 trad hij in bij de Fraters van Tilburg (kloosternaam Remigius). Hij was onderwijzer op lagere en leraar op middelbare scholen en vooral actief in het muziekonderwijs. Hij was voorzitter van de muziekcommissie van de Katholieke vereniging van Docenten bij het kweekschoolonderwijs. Gedurende een aantal jaren was hij lid van het generaal bestuur van de congregatie. Hij overleed in 2004 te Tilburg.

Joop M. Hogema werd geboren in 1923. Hij trad in bij de Spiritijnen. Hij was bestuurslid van het Oecumenisch Beraad Zending in Nederland. Hij promoveerde in 1957 in Fribourg op het proefschrift De mens en zijn techniek. Later heeft hij gepubliceerd over de geschiedenis van diverse missiegebieden. Hogema was voorzitter van de KomMissieMemoires van het KDC, die de herinneringen van missionarissen als ‘oral history' op band vastlegde.

Johannes Maria Holterman (1906-1988) werd in 1926 geprofest als Dominicaan (kloosternaam Michael), en in 1931 tot priester gewijd. Hij werkte in diverse parochies op Curaçao en Aruba. In 1953 werd hij Vicaris Provinciaal van de Dominicanen te Puerto Rico en in 1956 Apostolisch Vicaris van de Nederlandse Antillen. In 1958 werd hij de eerste bisschop van Willemstad. Als zodanig nam hij deel aan het Tweede Vaticaans Concilie.

Paulus Gerardus van Hout (1896-1979) was bestuurslid van de St. Willibrordus Congregatie en betrokken bij de Amsterdamse voetbalvereniging RKASV ‘The Unity’.

P.J. van Hardenberg (1906-1987) werd geboren in Palembang. Zij studeerde scheikunde in Delft. In 1932 trad zijn in bij de Vrouwen van Bethanië. Zij studeerde daarna in Parijs. Zij doceerde aan het studiehuis van de VVB, gaf godsdienstlessen aan niet-katholieken in Amsterdam en leidde het Apostolisch Instituut te Utrecht.

P.J.M. Harte was propagandiste van het Nederlandsch Medisch Missie Comité

P.V. Hendrickx (1921-…) werd geboren te 's-Gravenhage. Hij was werkzaam als procuratiehouder bij een bank. Hij was in de parochie van de HH. Engelbewaarders te 's-Gravenhage actief voor vele katholieke verenigingen als de Mariacongregatie (afdeling jongens), het Katholiek Thuisfront, de St. Joseph Gezellenvereniging, de Katholieke Actie Kern en de Katholieke Actie voor de Mannelijke Jeugd.

Reinerus Petrus Josephus Hooyman (1926-1984) werd geboren te Wisch. Hij volgde het groot-seminarie Rijsenburg en werd in 1951 priester gewijd. Hij studeerde klassieke talen in Nijmegen, was kort kapelaan in Haaksbergen en werd in 1958 leraar klassieken aan het Klein Seminarie te Apeldoorn. In 1970 werd hij pastoor en teamleider te Haaksbergen. Hij overleed plotseling in 1984.

S.A.J. (Stef) Hooijman (1933-2016) volgde de priesteropleiding op groot-seminarie Rijsenburg en werd priester gewijd in [1961]. Hij was kapelaan in Nijverdal en Elst. In 1969 trad hij uit het ambt. Van 1981-1997 was hij pastoraal opbouwwerker in Oldenzaal.

W.B. Helmich (1913-1976), (laatste) heer van Baak, werd geboren in Velp. Hij studeerde en promoveerde in de theologie en in de rechten (Nijmegen 1945). Hij publiceerde over theologische en juridische onderwerpen. Hij leverde voor het Pastoraal Concilie de bijdrage ‘Uitgangspunten voor de nieuwe christelijke visie op het heelal’. Hij overleed in 1976 in Velp.

Hendrikus Johannes (Harry) van Xanten (1930-2016) werd geboren te Herpen. Hij bezocht het seminarie en studeerde geschiedenis in Nijmegen. Aan het Maaslandcollege in Oss was hij docent geschiedenis. Van 1970-1988 was hij wethouder van Oss. Hij overleed te Schaijk.

Harry J.M. Hoefnagels (1922-1990) trad in 1941 in bij de jezuiëten. Hij studeerde sociologie in Leuven en promoveerde in 1961 aan de Sorbonne te Parijs. In 1959 werd hij docent aan de filosofische faculteit van de jezuïeten in Nijmegen (Berchmanianum), en in 1963 tevens docent aan het Institut Catholique te Parijs. Van 1969 tot 1987 was hij hoogleraar sociologie en normatieve maatschappijleer aan de Katholieke Universiteit te Nijmegen. Hij koesterde radicale standpunten over de inrichting van de maatschappij. Hij stond ook kritisch ten opzichte van ongeremde economische groei, die zou leiden tot uitputting van de natuurlijke hulpbronnen.

Godfried Augustinus Hendricus IJsselmuiden (1879-1968) werd geboren in Arnhem. Hij volgde de seminaries in Culemborg en Rijsenburg en werd in 1903 tot priester gewijd. Hij studeerde filosofie aan de Katholieke Universiteit Leuven en promoveerde daar in 1906. Daarna was hij kort kapelaan te Etten en werd hij leraar fysica en scheikunde aan het klein-seminarie in Culemborg. In 1919 werd hij benoemd tot pastoor in Doetinchem, later in Uithoorn en Duistervoorde, waar hij in 1964 met emeritaat ging. Hij overleed op 3 december 1968.

Ichthus Nijmegen werd opgericht in 1969 als plaatselijk onderdeel van het landelijk verband Ichthus, opgericht in 1960 en voortgekomen uit activiteiten van Yought for Christ.

De Industriebond NKV is per 1 januari 1972 ontstaan uit een fusie van vier NKV-Industriebonden, namelijk: Sint Eloy, Katholieke Bond van werknemers in het metaal- en elektrotechnisch bedrijf en in aanverwante bedrijven (1902), de Nederlandse Katholieke Mijnwerkersbond (1907), Sint Lambertus, Katholieke bond van werknemers in het kleding- en textielbedrijf (1910) en de Katholieke Bond van werknemers in industriële bedrijven Sint Willibrordus (1911). In 1976 ging het NKV een nauwe samenwerking aan met het Nederlands Verbond van Vakverenigingen onder de naam Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV), hetgeen resulteerde in een fusie. In 1982 werd het NKV en ook de Industriebond formeel opgeheven.

De Stichting Informatie Dienst inzake Lectuur werd opgericht in 1937 door de Bond voor RK Openbare Leeszalen, de RK Nederlandsche Boekhandelaren- en Uitgeversvereeniging Sint Jan en het Algemeen Secretariaat voor Katholieke Boekerijen in Vlaanderen. Doel was te voorzien in een morele beoordeling van boeken. De recensies werden verspreid op fiches en in de tijdschriften Idil-Tijdingen (1946), de Idil-Koerier (1951) en de Idil-Gids voor Jeugdlectuur (1949). In 1968 werd IDIL opgenomen in het Katholiek Bibliotheek Centrum (opgericht 1963), dat in datzelfde jaar fuseerde met het Katholiek Lectuur Centrum tot de Vereniging Katholiek Bibliotheek- en Lectuur-Centrum (KBLC). IDIL werd in 1971 opgeheven.

Het Instituut Milieuapostolaat in het bisdom Breda werd opgericht in 1963. Het richtte zich op de bestrijding van onkerkelijkheid van met name arbeidersgezinnen door intensief huisbezoek, eerst in Breda, later ook in Dongen.

Het Instituut van de Missiepers werd naar Frans voorbeeld (1950) in 1960 opgericht door pater Albert Blommaert, toenmalig provinciaal van de Congregatie van de Heilige Geest (CSSp). Het beoogde ontwikkeling van de pers in Afrika. Het instituut was actief tot eind jaren zestig, en werd formeel opgeheven in 1987.

Daniel de Moulin (1919-2002) studeerde geneeskunde in Utrecht. Hij was actief in het studentenverzet en week in 1943 uit naar Engeland, waarover hij een dagboek bijhield. Na zijn opleiding tot chirurg was hij van 1958-1979 chirurg te Boxtel. Hij promoveerde in 1964. Van 1964-1971 was hij tevens lector Algemene Chirurgie in Nijmegen. Van 1971-1989 was hij lector/hoogleraar Geschiedenis der Geneeskunde in Nijmegen. In 1989 ging het met emeritaat. Hij overleed te Boxtel.

De Inter Corpsdisputaire Raad werd in 1963 opgericht ter overkoepeling van een aantal (circa vijftig) Nijmeegse disputen. In 1974 fuseerde de ICR met een andere disputenfederatie tot het Disputen Contact Orgaan (DCO).

De Interdiocesane Commissie van Overleg voor de Wederopbouw van de Rooms-Katholieke Kerken (1944-medio jaren zestig) hield zich bezig met de oorlogsschade aan kerken, kloosters en internaten. Na 1953 hield de commissie zich ook bezig met watersnoodschade.

Het Interkerkelijk Protestants Ziekenhuisbureau is opgericht in 1951, ter bevordering van de belangen van het Protestants Christelijk Ziekenhuiswezen. In het bureau participeerden de Bond der Nederlandse Diaconessenhuizen, de Gereformeerde Bond van Verenigingen en Stichtingen van Barmhartigheid, de Bond van Protestants Christelijke Ziekeninrichtingen, en verder de protestantse en gereformeerde kerken in Nederland. Het IPZ riep in 1951 de Stichting tot Stimulering van de Protestantse Ziekenzorg en het Protestantse Ziekenhuiswezen in het leven, als opvolger van de landelijke Stichting tot Activering der Protestantse Ziekenverzorging.

Na acht Mariaverschijningen in Banneux in 1933 groeide deze plaats uit tot internationaal bedevaartsoord. Mede door de Tweede Wereldoorlog en het ontbreken van kerkelijke erkenning van de verschijningen werden bedevaarten niet in officieel georganiseerd verband gedaan. Pas in 1951 werd de Internationale Gebedsunie van Banneux Notre Dame, afdeling Nederland, opgericht. De stichting had een nationaal bureau en diocesane comités. Zij gaf een tijdschrift uit: Kerk der Armen, voortgezet als Banneux Magazine. In 1996 werd het nationaal bureau in Maastricht opgeheven en is Banneux Nederland als vereniging doorgegaan zonder eigen nationaal, uitvoerend bureau. Ieder lid verzorgt de eigen bedevaarten.

De Internationale Graal ontstond in 1928 toen J.D.J. Aengenent, bisschop van Haarlem, de Vrouwen van Nazareth, opgericht in 1921 door Jacques van Ginneken SJ, de leiding gaf van een nieuwe beweging, De Graal. Ze groeide uit tot een massale meisjesbeweging. De Graal verspreidde zich over Europese landen, Noord-Amerika en Australië. Na de oorlog veranderde de beweging in een internationale vrouwenbeweging die zich verder verspreidde over de hele wereld. Het Internationale Graalcentrum was al voor de Tweede Wereldoorlog gevestigd op De Tiltenberg in Vogelenzang. Hier werden vele internationale conferenties gehouden.

H.A.P. (Henk) Ierschot volgde de priesteropleiding bij de Camillianen in Frankrijk en aan het grootseminarie te Roermond. Hij trad uit de congregatie en kreeg contact met Michel Collin (tegenpaus Clemens XV) in Clemery, door wie hij priester is gewijd.

Ignatius Carolus Joseph Maria (Ignace) Schretlen (1952-) werd geboren in Tilburg. Hij studeerde geneeskunde in Nijmegen en was van 1984-2002 huisarts in Den Bosch. Daarnaast is hij beeldend kunstenaar en auteur. Hij bracht een grote collectie bijeen met boeken en publicaties, ook CD’s en DVD’s, over de kruisweg.

Het Informatiecentrum Vrouwen en Liturgie was een onderdeel van de Werkgroep Vrouw en Kerk van de Katholieke Raad voor Kerk en Samenleving (KRKS).

Joseph Johan Wilhelm IJsselmuiden (1887-1967) werd geboren in Arnhem. Na Het behalen van de MO-akte boekhouden was hij vanaf 1911 accountant. Van 1919-1946 was hij lid van de gemeenteraad van Arnhem en enkele jaren wethouder, en van 1919-1932 lid van de Provinciale Staten. Van 1933-1950 was hij Tweede Kamerlid voor de RKSP/KVP. In de jaren dertig was hij de ziel van de Algemeene RK Propagandaclub, in de jaren twintig was hij in Arnhem bestuurder van het RK Maatschappelijk Ziekenhuiswerk, de RK Volksuniversiteit, de RK Hoogere Burgerschool, de RK Reclasseringsvereeniging en bestuurder van de Geldersche Spaarbank.

A.E.M. (Toon) Janssen (1940) was vanaf de jaren zestig wetenschappelijk medewerker van de Vakgroep Geschiedenis van de Katholieke Universiteit Nijmegen. Hij heeft onder meer gepubliceerd over de geschiedenis van het Nederlandse katholicisme.

Andreas Jozef Janssen werd geboren op 15 januari 1915 te Arcen en Velden. Hij studeerde letteren en wijsbegeerte aan de Katholieke Universiteit Nijmegen en promoveerde in 1957. Hij was van 1945-1969 leraar oude talen in Venlo. Van 1960-1981 was hij wetenschappelijk medewerker aan de KUN. Hij was o.a. lid van de Hoofdraad van de St. Vincentiusvereniging.

Ant. M. Jansen (1901-1974) werd geboren in Oldenzaal. Hij volgde de priesteropleiding van het Aartsbisdom Utrecht en werd in 1925 priester gewijd. Hij was daarna kapelaan in ’s-Heerenberg en Hilversum. In 1936 werd hij aangesteld tot directeur van de Katholieke Actie in het Aartsbisdom Utrecht. Van daaruit vervulde hij functies in o.a. het Instituut tot Voorlichting in de Zielzorg en de Katholieke Actie. In 1954 werd hij benoemd tot pastoor in Maarssen en wijdde hij zich aan zijn werk op het gebied van huwelijk en gezin, dat volgens hem buiten het diocesane vlak van het Katholieke-Actie terrein was gegroeid. In 1967 ging hij met emeritaat. Hij overleed in 1974 te Maarssen.

Cornelis Henricus Adrianus (Cees) Janssens (1932-2002) werd geboren in Chaam. Na zijn opleiding aan het seminarie Ypelaar werd hij in 1959 priester gewijd. Van 1959-1964 studeerde hij theologie te Nijmegen en catechetiek aan het Institut Catholique te Parijs. Met een onderbreking van 1965-1968 waarin hij medewerker was aan de theologische faculteit van Nijmegen, was hij van 1964-1997 staflid van het Diocesaan Pastoraal Centrum te Breda. Tevens was hij vanaf 1983 docent dogmatische theologie aan de priesteropleiding Bovendonk. In 2002 is hij in Zorgcentrum Zuiderhout te Teteringen overleden en begraven in Bavel.

Julianus Leonardus Arnoldus (Leo) Jansen (1934-2016) werd geboren te Hillegersberg. Hij studeerde scheikundige technologie aan de Technische Hogeschool te Delft. Na zijn dienstplicht werkte hij vanaf 1960 bij AKU/ENKA-Glanzstoff. Hij promoveerde in 1967. In 1972 ging hij van de KVP over naar de PPR. Van 1972-1981 was hij Tweede Kamerlid. Daarnaast was hij voorzitter van het wetenschappelijk bureau van zijn partij. Na zijn aftreden als Kamerlid was hij lid van de stuurgroep Brede Maatschappelijke Discussie Kernenergie (BMD). Vervolgens was hij drie jaar Inspecteur van de Volksgezondheid in Zuid-Holland. Van 1988-1999 werkte hij op ministerie van VROM. Hij was daarnaast vanaf 1990 hoogleraar milieutechnologie aan de Technische Universiteit van Delft. Hij overleed in 2012 te Woerden.

Jeroen J. Witkam (1931- ) werd geboren te Goes. In 1951 trad hij in bij de trappisten in Zundert. Hij studeerde aan de Gregoriana te Rome en werd in 1965 tot priester gewijd. In 1967 werd hij abt van de abdij in Zundert. Hij was geïnteresseerd in Oosterse religies en organiseerde vanaf 1971 Zen-sessies in Nederland. Hij was medeoprichter van de Monastieke Interreligieuze Dialoog in Nederland en België. In 1983 verbleef hij in Japanse Zen-kloosters. In Zundert en Ranst (provincie Antwerpen) organiseerde hij meditatieweken. In 2001 trad hij terug als abt en werd gewoon monnik.

Anna Maria Theresia (Anneke) Janssen (1926-1996) was in de jaren zestig en zeventig vrijwilligster in Bolivia. Daar was zij betrokken bij het maatschappelijk werk-project onder de Aymara-indianen in Sud Yungas. Later was zij diocesaan contactpersoon van de Mariënburgvereniging

Bert (kloosternaam) de Jong studeerde in de eerste helft van de jaren zestig aan het philosophicum van de franciscanen. Verdere biografische gegevens zijn niet bekend.

Alphonsus Paulus Johannes Maria Jansen (1925-1991) werd geboren in Amsterdam. Na zijn HBS werd hij in 1945 nieuwslezer bij de radio. Zijn dienstplicht vervulde hij aan de Koninklijke Militaire Academie, van waaruit hij In 1948 naar Nederlands-Indië werd gezonden. In 1947 was hij medeoprichter van het blad ‘G3. Goede Geestgemeenschap in Leger en Luchtmacht’, een kritisch katholiek opinieblad, waarvan hij redactiesecretaris werd. Na zijn militaire dienst werd hij weer nieuwslezer. In 1954 werd hij gespreksleider bij het katholiek militair vormingscentrum 'Waalheuvel' te Ubbergen. Daarnaast hield hij lezingen in het hele land, waaruit zijn eerste cabaretprogramma, ‘De lachende kerk’ (1962) ontstond. In 1984 stopte hij met zijn cabaret, ging schrijven en weer lezingen houden. Jansen overleed in 1991 in Hilversum.

Gerhard Hermann Heinrich Anne Jansen (1907-1976) werd geboren te Den Haag. Na zijn priesteropleiding werd hij in 1934 tot priester gewijd. Hij was kapelaan in Ede en Enschede en vanaf 1938 rector van het RK Ziekenhuis te Zutphen. Hij werd toen ook assistent-directeur van het diocesaan mannelijk jeugdwerk van het aartsbisdom Utrecht. In 1951 werd hij daarvan directeur. Hij werd in 1957 benoemd tot pastoor in Jutphaas en in 1963 tot deken van Montfoort. In 1974 ging hij met emeritaat. Jansen overleed in 1976.

Heinrich Wilhelm Anton (Heinz) Joosten (1914-2009) werd geboren te Frankfort am Main. Hij trad in 1932 in bij de dominicanen, maar voltooide zijn kloosteropleiding niet. In 1938 trad hij in dienst van de KRO als rayon-propagandist. Na de oorlog werkte hij bij de Projectie Onderwijs Centrale en bij de Radio nieuwsdienst, om uiteindelijk terug te keren naar de KRO. Hier verzorgde hij uitzendingen van de Schoolradio. Als archivaris van de KRO bouwde hij de afdeling Documentatie op en bracht het in de oorlog verspreid geraakte KRO-archief weer bij elkaar. Hij was ook actief voor De Zonnebloem, het Persmuseum en het Omroepmuseum.

J.C.M. Jansen (1919-11-23 - ?) werd geboren te Tilburg. Hij was boekhouder bij Philips. Hij was actief in de vakbeweging: hij was onder meer secretaris van de afdeling Tilburg en bestuurslid van de afdeling Eindhoven van de Nederlandse Katholieke Bond van Administratief, Verkopend en Verzekeringspersoneel Sint Franciscus van Assisi en lid van de ondernemingsraad van Philips.

Cornelissen, Joannes Dominicus Maria (1893-1947) werd geboren te ‘s-Hertogenbosch. Hij studeerde geschiedenis in Utrecht en Leiden. In 1924 werd hij secretaris van het Nederlandsch Historisch Instituut te Rome. In 1930 werd hij hoogleraar in de vaderlandse en algemene geschiedenis der nieuwere tijden aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. In de jaren 1943-1944 speelde hij een vooraanstaande rol binnen de universitaire gemeenschap in het hooglerarenverzet; nadien was hij lid van de zuiveringscommissie van de universiteit. Op 17 september 1944 ging zijn huis met al zijn aantekeningen en bezittingen verloren. Hij overleed plotseling in 1947.

Johannes Franciscus Theodorus van Rossum (1866-1948) nam in 1892 samen met zijn broer de boekhandel Weduwe J.R. van Rossum over van zijn vader, Theodorus Gerardus Johannes. In 1928 kwam de leiding geheel in zijn handen. Daarnaast was hij meer dan zestig jaar actief als organist van zijn parochiekerk de St.-Willibrordus in Utrecht. Ook was hij secretaris van de Bijzondere Raad der Vereeniging van den Heilige Vincentius van Paulo te Utrecht. In 1924 gaf hij de aanzet tot de oprichting van de R.K. Nederlandsche Boekhandelaren- en Uitgeversvereeniging Sint-Jan. Van Rossum was ook enige tijd directeur-uitgever van het dagblad Het Centrum.

Johannes Gerardus (Jan) van Schaik werd geboren te Waverveen. In 1894 werd hij priester gewijd. Van 1894-1985 was hij assistent in Oudenrijn en van 1895-1896 in Hoogland. Van 1896-1906 was hij kapelaan en studentenmoderator in Groningen. Van 1906-1909 was hij leraar aan het kleinseminarie te Culemborg, van 1909-1919 pastoor te Harderwijk en vanaf 1919 pastoor te Utrecht. In 1949 ging hij met emeritaat. Hij was lid van de Klarenbeekse Club. Van Schaik deelde de sociale opvattingen van Herman Schaepman en koos in het conflict tussen Schaepman en zijn vriend Ariëns (standsorganisaties of vakorganisaties) toch de kant van de eerste. In 1916 werd hij benoemd werd tot geestelijk adviseur van het Vakbureau en van de Utrechtse Aartsdiocesane Werkliedenbond, en werd hij partij in dit conflict.

Joannes Josephus Hilarius van Rossum (1901-1977) werd geboren in Utrecht. In 1924 werd hij tot priester gewijd. Hij behoorde tot de derde generatie Van Rossums die priester werden. Van 1924-1928 studeerde hij Frans in Nijmegen. In 1928 was hij kort kapelaan te Ankeveen. Hij was van 1928-1945 leraar aan het kleinseminarie te Culemborg/Apeldoorn. Hij was pastoor in Arnhem van 1945-1969. Van 1947-1969 was hij tevens deken. In 1969 ging hij met emeritaat en vestigde zich in Soest. Daar overleed hij in 1977.

M. Jansen Hendriks (kloosternaam Albertus) was in de jaren vijftig prior van Certosa di Calci nabij Pisa (Italië).

Michael Josephus Maria Janson (1909-1997) voltooide in 1929 de Textielschool en was daarna werkzaam in de textielbranche. Hij emigreerde in 1950 naar de Verenigde Staten, waar hij vertegenwoordiger was. Hij keerde in 1959 terug naar Nederland. In 1960 werd hij hoofd Opleidingen bij de Bescherming Bevolking Noord-Brabant. In 1974 ging hij met pensioen.

Petrus Johannes Janssen (1914-1999) werd geboren te Viersen. In 1934 trad hij in bij de Franciscanen (kloosternaam Antigonus). In 1941 werd hij tot priester gewijd. Hij was daarna 21 jaar lang rondreizend priester (‘donderprediker’), die retraites en vormingsdagen gaf. In 1964 werd hij benoemd tot pastoor in Wijchen. In 1985 ging hij met emeritaat en verhuisde naar Nijmegen, waar hij nog assistentie verleende in de St. Maartenskliniek en de parochie Ewijk. Hij overleed in oktober 1999.

Wilhelmus Theodorus Maria Jansen (1914-1996) werd geboren in Bemmel. Na zijn seminarieopleiding werd hij in 1940 tot priester gewijd. Hij was kapelaan in Etten (Gld.), Kampen en Apeldoorn. In 1960 werd hij pastoor in Nieuw Heeten, in 1965 in Achterveld. In 1980 ging hij met emeritaat en in 1996 overleed hij.

Johannes Antonius Frederik (Joop) Bekkers (1927-2018) was leraar. Hij deed onderzoek naar katholieke jeugdliteratuur.

Johannes Bernardus Bomans (1885-1941) bezocht het bisschoppelijk college te Rolduc en deed in 1907 staatsexamen gymnasium-A en -B (1907) . Hij studeerde rechten in Leiden en vestigde zich als advocaat en procureur te Haarlem. Hij trad op in bijeenkomsten van de Roomsch-Katholieke Politieke Propagandaclub, vooral in de kiesdistricten rond Haarlem. In 1916 werd hij in de gemeenteraad van Haarlem gekozen en wethouder; in 1916 werd hij bovendien tot lid van de Tweede Kamer gekozen. In 1919 werd hij tevens lid van de Provinciale Staten van Noord-Holland. In de eerste periode van zijn parlementaire loopbaan (onder de kabinetten-Ruijs de Beerenbrouck) trad Bomans voornamelijk op als woordvoerder bij militaire aangelegenheden. Na 1923 was Bomans' politieke rol vanwege zijn dwarse opvattingen uitgespeeld. Tot zijn plotselinge dood in 1941 bleef hij gedeputeerde; enige tijd fungeerde hij als waarnemend commissaris der Koningin. Zijn wens was dat op zijn bidprentje de vermelding 'in leven: R.-K. propagandist' zou worden geschreven. Hij was de vader van Godfried, Arnold en Wally Bomans (zie: Bomans in Triplo).

J.A.A. (Jan) van Well (1925-2012) werd geboren in Zoetermeer. Na zijn middelbare school studeerde hij kort rechten in Leiden. In 1950 trad hij in bij de Kruisheren. In 1955 werd hij priester gewijd. Daarna werd hij studentenpastor in Leiden en voltooide hij zijn rechtenstudie. In 1971 werd hij pastor in de nieuwbouwwijk Merenwijk, waar hij in samenwerking met protestantse collega’s de oecumenische gemeente De Regenboog opbouwde. Hierover schreef hij een boek. In 1980 was hij mede initiatiefnemer van het Landelijk Oecumenisch Platform. In 1995 ging hij met emeritaat. Hij overleed in een verzorgingshuis in Heeswijk Dinther.

Joop Breukel (1935) volgde de priesteropleiding van het bisdom Haarlem. Hij werd priester gewijd in 1960. In 1970 legde hij het ambt neer en trad in het huwelijk. Hij was voorzitter van de afdeling Twente van de Mariënburgvereniging.

G.C.A. Juten (1875-1944) werd geboren in Bergen op Zoom. Na zijn priesteropleiding werd hij in 1899 priester gewijd. Daarna was hij kapelaan te Oosterhout en Ginneken en van 1916-1944 pastoor te Willemstad. Hij hield zich intensief bezig met de plaatselijke en diocesane geschiedenis. Hij was oprichter en mederedacteur van het historisch tijdschrift Taxandria (1894-1943). Hij overleed na langdurige ziekte in 1944 in Willemstad.

Eind 1945 werd de Roomsch Katholieke Staatspartij omgevormd tot Katholieke Volkspartij. Aan de basis van de KVP stonden de plaatselijke afdelingen en de gewestelijke kringen, die samenvielen met de Rijkskieskringen. Dit archief van de Statenkring Helmond gaat terug tot dat van de Rijkskieskring ’s-Hertogenbosch vanaf 1918 en loopt tot 1962.

Aloysius Ignatius Maria (Louis) Kat (1904-1958) werd geboren te Amsterdam. Na het grootseminarie werd hij in 1929 tot priester gewijd. Hij studeerde en promoveerde aan het Pontificio Instituto Superiore di Musica Sacra te Rome. Daarna was hij kapelaan te Wassenaar en Amsterdam. In 1937 reorganiseerde hij het koor van de kathedrale basiliek St. Bavo in Haarlem. In 1946 werden daaraan een Muziekinstituut, en in 1951 een Koorschool verbonden. Hij was bestuurslid van de Sint Gregoriusvereniging en doceerde gregoriaans aan het Conservatorium in Rotterdam. Hij overleed plotseling in Haarlem.

Andreas Johannes Maria (André) Kat (1906-1978) werd geboren te Amsterdam. Hij werd tot priester gewijd in1931. Hij was kapelaan te Diemen, Rotterdam en Amsterdam en werd in 1955 pastoor te Koog/Zaandijk, waar hij ook rector was aan het RK Lyceum. In 1961 werd hij benoemd tot pastoor van de Papagaai in Amsterdam. Hij overleed in 1978 te Amsterdam.

Cornelis R. de Klerk (1873-1953) studeerde humaniora aan de Latijnse School te Gemert en het vroegere Hageveld te Voorhout. Hij was gehuwd met Maria Viola. Van 1900-1910 was hij redacteur van de Katholieke Illustratie en van Van Onzen Tijd. Daarna richtte hij de uitgeverij ‘Noord en Zuid’ te Amsterdam op. Als redacteur van de Wereldbibliotheek (1918-1931) nam hij het initiatief tot de grote Vondel-uitgave. Van 1931-1935 was hij lid van de hoofdredactie van De Tijd. Verder was hij lid van het Amsterdamse en van het Nationale Vondel-Comité, van de Katholieke Kunstkring De Violier, van de St. Adelbert-Vereniging en bestuurslid van de Vereniging voor de Uitgave van Grotius. In 1937 kreeg hij een eredoctoraat in de letteren bij de Gemeente Universiteit Amsterdam.

Dionysius Adrianus Petrus Norbertus Koolen (1871-1945) werd geboren te Rijswijk. Hij studeerde rechten aan de Universiteit van Utrecht en promoveerde in 1894. Van 1897-1905 had hij een advocatenpraktijk. Hij was betrokken bij de oprichting in 1904 van de Algemeene Bond van R.-K. Kiesvereenigingen, voorloper van de Roomsch-Katholieke Staatspartij. Van 1905 tot 1918 was hij hiervan voorzitter. Van 1905 tot 1925 was hij lid van de Tweede Kamer, en vanaf 1920 kamervoorzitter. Van 1925-1926 was hij minister van Arbeid, Handel en Nijverheid en vervolgens lid van de Raad van State. Hij was één van de oprichters van het Thijmgenootschap, waarvan hij ook penningmeester was. Voorts was hij president van de Bijzondere Raad van de Sint Vincentiusverenigingen.

F.W.A. (Frans) Kocken (1919-2008) werd geboren in Utrecht. Hij volgde de priesteropleiding van het aartsbisdom Utrecht en werd priester gewijd in 1946. Hij was kapelaan te Klarenbeek, Maarssen, Groningen en Leeuwarden. In 1963 werd hij pastoor te Leeuwarden. In 1985 ging het met emeritaat. Daarna hield hij nog diensten, georganiseerd door Oecumenische Werkgroepen in onder andere Camminghaburen, Oostwierum, Annaparochie, Warga en Dronrijp. Ook preekte hij geregeld in het Medisch Centrum Leeuwarden. Hij overleed te Leeuwarden in 2008.

Franciscus Maria (Frans) Kok (1934-2002) werd geboren te Amsterdam. Hij trad in bij de Minderbroeders Kapucijnen (kloosternaam Wilfried) en werd in 1959 tot priester gewijd. Hij studeerde theologie. Van 1971 tot 1984 was hij pastor van de Studentenparochie Maranatha in Tilburg. In 1991 trad hij uit de orde. In 1992 kreeg hij de Vredesprijs van de stad Tilburg. Hij overleed in 2002 te Tilburg.

Gerardus Johannes Maria (Gerard) Klijn (1935-2007) was Jezuïet en na zijn uittrede pastoraal werker. Hij was mede-oprichter van de Vereniging voor Pastoraal Werkenden Breda en de landelijke vereniging, en lid van de adviesraad van de Federatie Beraad Inzake Parochiële Aangelegenheden (BIPA). Hij was actief in het Comitée Zuidelijk Afrika. In 1980 organiseerde Klijn een tentoonstelling met foto's van diverse humanitaire noodsituaties in de Derde Wereld. Ook zette hij zich in voor de Stichting Christelijk Erfgoed Zorginstellingen.

Herman Hubert Knippenberg (1879-1964) werd geboren te Maastricht. Hij volgde het gymnasium in zijn geboortestad en studeerde letteren aan de Universiteit van Amsterdam. Hier maakte hij kennis met Hendrik Moller met wie een levenslange vriendschap ontstond. Hij promoveerde in 1913. Al in zij studententijd was hij leraar aan de Rijks-HBS in Venlo. Samen met Moller stichtte hij de RK Middelbare Handelsschool te Waalwijk, waarvan hij de eerste directeur was. Van 1918 tot 1944 was hij de eerste directeur van de RK HBS en Handelsschool te Helmond. Vanaf 1921 was Knippenberg bovendien docent Nederlandse letteren aan de RK Leergangen in Tilburg. Knippenberg heeft zeer veel gepubliceerd over mythen, sagen, volkskunde, letterkunde en geschiedenis.

Hendricus Jacobus (Henk) Kuiper (1897-1985) werd geboren te Loosduinen. Hij was van 1909-1919 tuinarbeider. Van 1919-1935 was hij bestuurslid van de Nederlandse Katholieke Loonarbeiders Bond en daarna tot 1949 secretaris van de Katholieke Arbeiders Beweging. Van 1936-1940 was hij secretaris/penningmeester van het Katholiek Comité voor Joodse vluchtelingen. Hij bekleedde diverse bestuursfuncties in de organisatie van de Sociale Verzekeringen. Verder was hij van 1932-1937 KVP-lid van de gemeenteraad van Haarlem en van 1935-1937 lid van de Provinciale Staten van Noord-Holland. Van 1945-1947 was hij lid van de Raad van Vakcentrales en van 1949-1951 Eerste kamerlid. Vanaf 1949 was Kuiper bestuurslid van de Rijksverzekeringsbank (RVB), die in 1956 werd omgedoopt tot Sociale Verzekeringsbank.

Joachim Johannes Henricus (Chien) Kamp (1920-1991) werd geboren te Waspik. Na zijn opleiding aan het Groot-seminarie te Haaren werd hij in 1944 tot priester gewijd. Hij was kapelaan in Vught, Asten en Nieuwkuijk. In 1960 werd hij bouwpastoor in Vlijmen-Vliedberg. In 1985 ging hij met emeritaat. Hij overleed in 1991 te Vlijmen.

Johannes Theodorus Maria (Jan) Kraakman (1905-1978), geboren in Akersloot, groeide op in Wervershoof. Na het doorlopen van het seminarie van het bisdom Haarlem werd hij in 1929 tot priester gewijd. Hij was kapelaan in Langeraar, Amsterdam en Den Haag. In 1941 werd hij geestelijk adviseur van de Algemene RK Ambtenarenvereniging (ARKA), van de RK Bond van Overheidspersoneel en van de RK Centrale van Overheidspersoneel. Tijdens de Tweede Wereldoorlog moest hij om zijn anti-Duitse uitlatingen onderduiken. In 1946 werd hij directeur van de Diocesane Katholieke Actie en secretaris van het Instituut tot Voorlichting in de Zielzorg in het bisdom Haarlem. Verder was Kraakman geestelijk adviseur van diverse sociale verenigingen in het bisdom. In 1957 werd hij pastoor te Alkmaar. In 1968 ging hij om gezondheidsredenen met pensioen. Hij overleed in Hoorn in 1978 en ligt begraven in Wervershoof.

Johannes Maria Jacobus Willem (Johan) Kuin (1918-1995) werd geboren te Rotterdam. Hij trad in bij de Missionarissen van het Heilig Hart van Jezus (MSC) en werd in 1945 tot priester gewijd. Hij studeerde in Nijmegen (doctoraal 1956). Omstreeks 1966 trad hij uit de congregatie en trad hij in het huwelijk. In 1975 promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam. Hij werkte voor de uitgeverij Kok-Agora te Kampen, schreef boekrecensies en artikelen in de Volkskrant en was docent aan de Frederik Muller Academie. Hij publiceerde studies op wijsgerig terrein.

De Unie van Diocesane Katholieke Bonden van Bejaarden en Gepensioneerden werd opgericht in 1952. In de jaren zeventig werd de naam Unie van Katholieke Bonden van Ouderen; nadien werden de diocesane bonden omgevormd tot provinciale bonden. De KBO-Brabant stapte in 2010 uit de Unie KBO.

De Kardinaal de Jong Stichting werd opgericht in 1955, ter ondersteuning van instanties werkzaam op het gebied van het bijzondere gezins- en jeugdwerk, onder meer door scholing van leiders/leidsters.

Het Kardinaal van Rossum Instituut (KAROSI) werd opgericht in 1956 op initiatief van G.H.L. Zeegers, directeur van het KASKI. KAROSI richtte zich breed op het terrein van de maatschappelijke en technische hulpverlening aan ontwikkelingslanden, met name in Afrika. Voor de uitvoering daarvan werd een aantal dochterstichtingen in het leven geroepen. De bekendste daarvan waren het Nederlands Leprafonds, de Stichting Hart van Afrika, de stichting Stem van Afrika, en de Stichting Missie-Pers-Radio (MIPERA), opgericht in samenwerking met de Stichting Instituut van de Missiepers. In 1966 werd de naam veranderd in het meer internationaal klinkende CAROSI. Medio jaren zeventig berichtten de media over mogelijke fraude door Zeegers en raakte CAROSI in diskrediet. Na diverse rechtszaken werden Karosi en de dochterstichtingen in het begin van de jaren tachtig opgeheven.

In 1952 werd een Unie van Diocesane Katholieke Bonden van Bejaarden en Gepensioneerden opgericht, in 1979 hervormd tot Unie KBO. Mogelijk is bij die gelegenheid de Utrechtse Diocesane Bond opgesplitst in provinciale bonden. Over de geschiedenis van de KBO - afdeling Gelderland is geen informatie te vinden.

Het Katholiek Bibliotheek Centrum (1962-1968) was het resultaat van een fusie van de Bond van Rooms-Katholieke Openbare Leeszalen en Bibliotheken (of Boekerijen) (RKOLB, 1916) en de Katholieke Centrale Vereniging voor Lectuurvoorziening (KCVL, 1951). Het KBC had contacten met Provinciale Bibliotheek Centrales, plaatselijke katholieke openbare bibliotheken en andere organisaties op het gebied van bibliotheekwerk en lectuurvoorziening. Er was een KBC in ieder provincie. In 1968 fuseerde het KBC met het Katholiek Lectuur Centrum tot Katholiek Bibliotheek en Lectuur Centrum. Hierin werd ook het IDIL opgenomen. Dit KBLC ging in 1972 op in het ontzuilde Nederlands Bibliotheek en Lectuur Centrum (NBLC).

Het Katholiek Bureau voor Voorlichting en Begeleiding bij Sexualiteit en Relaties werd opgericht in 1966, in de tijd dat er in katholieke kring aandacht kwam voor problemen bij sexualiteit en geboorteregeling. Stafmedewerker en later directeur van het Bureau was Wies Stael-Merkx (1926-2012). Ze gaf veel voorlichting en reisde door het hele land om lezingen en trainingen te geven. In 1991 werd het KBSR opgeheven.

Het Katholieke Jongeren Bureau Utrecht was een servicebureau ten behoeve van katholiek jeugd- en jongerenwerk in de provincie Utrecht. Het werd opgericht als opvolger van het diocesaan Katholiek Service Instituut voor Levensvorming, dat om subsidieredenen in provinciale instellingen moest worden opgesplitst. Vanaf 1991 was het KJBU onderdeel van het SOIJ – Samenwerkende organisaties voor Identiteitsgebonden Jeugd- en Jongerenwerk. Het KJBU werd na diverse bezuinigingsrondes in 1998 opgeheven; er bleef wel een Stichting Steunfonds Katholiek Jongeren Bureau Utrecht bestaan.

Het Katholiek Maatschappelijk Centrum IJmondgebied (KMC) kwam in 1968 voort uit een fusie tussen de Stichting Opbouw Katholiek Kennemerland (1954), het Regionaal Sociaal Charitatief Centrum voor het Ijmondgebied en het Oriëntatiecentrum Kennemerland. Het KMC spitste zich steeds meer toe op de pastorale sector van het welzijnswerk. Vermoedelijk ging het KMC in 1986 op in de Stichting Bevordering Maatschappelijke Participatie te Haarlem.

Na een voorbereiding vanaf 1981 door de Stichting Promedia werd in 1984 het Katholiek Mediacentrum opgericht. Initiatiefnemers waren de Nederlandse bisschoppen, het Katholiek Instituut voor de Media, de Katholieke Radio Omroep, de Katholieke Filmactie en de gezamenlijke instellingen van wetenschappelijk theologisch onderwijs in Nederland. Het centrum verzorgde cursussen en trainingen. Vanaf 1990 liep de belangstelling voor de vormingsactiviteiten terug en kwam het Katholiek Mediacentrum in financiële problemen. Het moest in 1992 sluiten.

Het Katholiek Nationaal Bureau voor Geestelijke Gezondheidszorg (KNBGG) werd opgericht in 1952 op initiatief van de Katholieke Centrale Vereniging voor Geestelijke Volksgezondheid, de Nationale Federatie het Wit-Gele Kruis en een aantal andere instellingen op het terrein van de geestelijke gezondheidszorg. Het KNBGG werd het centrum van waaruit de katholieke geestelijke gezondheidszorg gestimuleerd en gecoördineerd werd. Vanaf 1958 vervulde het KNBGG ook een wetenschappelijke taak. Hiertoe werd in 1960 het Instituut voor Psychohygiëne (IPH) opgericht. In 1964 besloot het KNBGG dat levensbeschouwing niet langer als organisatieprincipe mocht gelden. Dit resulteerde in 1972 in de oprichting van het Nationaal Centrum voor Geestelijke Volksgezondheid (NCGV).

In 1947 richtten de katholieke dagbladen en de KRO het Katholiek Nederlands Persbureau op als een eigen nieuwsdienst voor het verzorgen van kerkelijke berichten. Het KNP onderhield contacten met buitenlandse katholieke persdiensten en exploiteerde een nieuwsagentschap in Rome. De basis van het KNP was de samenwerking tussen grote en kleine dagbladen. In de praktijk bleek echter dat grote kranten als De Tijd, de Volkskrant en De Stem meer gebruik maakten van eigen informatiebronnen dan van het KNP. In 1972 trokken De Stem en de Volkskrant zich terug uit het KNP. Hierdoor stegen de kosten voor de overblijvende kranten zo sterk dat sluiting volgde. Reddingspogingen van De Horstink in Amersfoort en van de groep Pro Media leidden tot niets. Het KNP werd in 1973 opgeheven. De taken werden ondergebracht bij het Algemeen Nederlands Persbureau (ANP).

Het Katholiek Pedagogisch Centrum werd in 1948 opgericht. Het kwam voort uit de katholieke organisaties van onderwijzers en leraren en had als taak leiding de verbetering en vernieuwing van het katholiek schoolonderwijs te ondersteunen. Het KPC produceerde daartoe talrijke publicaties. In 1990 nam het KPC tevens de activiteiten over van het in dat jaar opgeheven Hoger Katechetisch Instituut. Tegenwoordig is het KPC een netwerkorganisatie van deskundigen onder de naar KPC Groep.

Sinds 1947 werd in Amsterdam schoolmaatschappelijk werk verricht door functionarissen in dienst van het gemeentelijk bureau voor jeugdzorg. Van katholieke zijde zag men liever dat dit werk op levensbeschouwelijke basis plaats vond. Op initiatief van het Interparochieel Sociaal Charitatief Centrum te Amsterdam werd in 1952 het Katholiek School-Sociaal Werk opgericht, gefinancierd door de Vincentiusvereniging. In 1954 werd de gemeente de grootste subsidieverstrekker. In 1963 werd de naam van de stichting KSSW veranderd in Stichting Katholiek School Advies Bureau. Het bureau gaf leerkrachten, ouders en kinderen adviezen en hulp bij moeilijkheden met schoolgaande kinderen. Het Katholiek School Advies Bureau werd in 1974 opgeheven.

Het Katholiek Sociaal-Charitatief Centrum Overijssel werd opgericht in 1955. Het Centrum verzorgde de samenwerking en coördinatie van de verschillende organisaties op het terrein van sociaal en maatschappelijk werk, later maatschappelijk activeringswerk. In 1975 werd het KSCCO omgezet in het nog steeds bestaande Katholiek Centrum Welzijnsbevordering Overijssel (KCWO).

Het Katholiek Studiecentrum (KSC) werd in 1977 door de Katholieke Universiteit Nijmegen opgericht om het gesprek tussen geloof en wetenschap te stimuleren. Het KSC organiseerde studiegroepen en studiedagen, en begeleidde onderzoeksprojecten. De resultaten werden neergelegd in publicaties. Van 1977-1994 was het KSC gelieerd aan het KDC, van 1994-2000 onderdeel van de Dienst Universiteit en Maatschappij. In 2000 fuseerden het Katholiek Studiecentrum en de Thomas More Academie tot het Soeterbeeck Programma, thans Radboud Reflects.

Het Katholiek Vrouwengilde – Aartsbisdom Utrecht was vanaf ca. 1961 de voortzetting van de Diocesane Roomsch-Katholieke Vrouwenbond in het Aartsbisdom Utrecht (1913) en vervolgens de Katholieke Vrouwengemeenschap in het Aartsbisdom Utrecht (en het Bisdom Groningen) (1945). Het was onderverdeeld in dekenale en plaatselijke afdelingen. Later sprak men van provinciale in plaats van diocesane afdelingen. Het KVG-aartsbisdom Utrecht vormde in 1955 met de andere diocesane Gildes de federatie Landelijke Katholiek Vrouwengilde. Het KVG Utrecht werd in 1974 opgesplitst in provinciale afdelingen.